"𝚕𝚘𝚜𝚝 𝚝𝚑𝚘𝚞𝚐𝚑𝚝𝚜"

‏بهم گفت: تاحالا دلتنگ شدی؟ گفتم آره... چند وقتیه عجیب دلتنگ خودمم! خود قدیمم، خود شادم، خود پر انرژیم... انگار گمش کردم و هرچی میگردم نیست.

آدم توی اعصاب خوردی‌هاش، چهار تا داد میزنه، در اتاق رو محکم‌ میکوبه به هم، ولی بازم گوشش به دره، که یکی بیاد در بزنه ببینه چی شده. آدم همیشه نیاز داره یکی نگاهش کنه از بیرون، که بفهمه درون دلش چه خبره، اگر این نبود که در رو محکم نمی‌بست. می‌بست؟

کم کم به مرحله‌ای تو زندگیت می‌رسی که برای نبودن‌ها بی‌قراری نمی‌کنی، دیر جواب دادن ناراحتت نمی‌کنه، حساسیت‌هات کمتر می‌شن و آدم‌ها رو تو جایگاهی از زندگیت قرار می‌دی که لیاقتش رو دارن.

اگه خواب انقدر حال میده ببین مرگ دیگه چیه.

انگیزه برای درس خوندن نداری ؟ تصور کن یه مرد بهت بگه " تو بدون من هیچی نیستی " آفرین حالا برو درستو بخون .

در را بستم و برای همیشه از آنجا رفتم؛ برای من همیشه درها بسته بود این یکی را هم خودم می‌بندم.

کاش مثل دیمن یه چیزی مثل بربن داشتم که از خود واقعیم فاصله بگیرم.

آدم بمیره بهتره تا توی حسرت بزرگشه

انتخاب من بعد از صبر، برای همیشه بیخیال شدنه.

در نامه ی آخرش نوشته بود: اندوه به پایان نرسید، خودم را به پایان رساندم.