س.
رفتن به کانال در Telegram
407
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-67 روز
-1030 روز
آرشیو پست ها
407
دوست داشتم اینجا بذارمش. اینجا برام یه جای امنه.
شاید یه روز، چند وقت دیگه، برگردم و دوباره بخونمش؛ ببینم چقدر از این حس‌ها هنوز باهامن و چقدرشون رو تونستم پشت سر بذارم.
شاید حتی ببینم واقعاً تونستم تغییری ایجاد کنم یا نه :)
فعلاً فقط می‌خوام این تکه از خودم همین‌جا بمونه.
407
چه دردناک است دلتنگِ خاطره‌ای باشی که هیچ‌وقت تجربه‌اش نکرده‌ای؛
دلتنگِ روزهایی که نیامدند، آدم‌هایی که شاید می‌توانستند بمانند، و لحظه‌هایی که هیچ‌وقت فرصتِ اتفاق افتادن پیدا نکردند. انگار بخشی از وجودت برای زندگی‌ای سوگواری می‌کند که فقط در خیالَت شکل گرفته بود؛ برای آغوشی که هرگز نرسید، برای خانه‌ای که هیچ‌وقت در آن زندگی نکردی، برای نسخه‌ای از خودت که شاید در یک "اگر" دور جا مانده است. برای تمام چیزهایی که می‌توانست مالِ او باشند و نشدند.
گاهی نمی‌دانم واقعاً از چه چیزی خسته‌ام. از گذشته‌ای که زیادی چیزها را از من گرفت، یا از آینده‌ای که آن‌قدر برایش تلاش کرده‌ام که انگار سال‌هاست دارم دلتنگش زندگی می‌کنم .می‌رسم به اتاقم؛ جایی که تکه‌های مختلف من روی هم ریخته‌اند. ماژیک‌ها، طرح‌های نصفه‌تمام، عکس‌هایی که هنوز ادیتشان نکرده‌ام، ایده‌هایی که در گوشی نوشته‌ام و احتمالاً نصفشان هیچ‌وقت اجرا نمی‌شوند. یک روز دلم می‌خواهد عکاس باشم، یک روز طراح، یک روز معلمی که واقعاً در ذهن شاگردهایش بماند، و یک روز فقط دلم می‌خواهد تمام این نقش‌ها را زمین بگذارم و بفهمم خودِ من، بدون هیچ عنوانی، دقیقاً چه کسی‌ام.
دلم برای چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتاده‌اند هم تنگ می‌شود. برای روزی که از یک کلاس برگردم و بدانم دیگر لازم نیست مدام خودم را ثابت کنم. برای روزی که دوربینم را بردارم و در شهری غریبه راه بروم و از آدم‌ها، پنجره‌ها و نور عصر عکس بگیرم؛ شاید حتی آن شب کسی کنارم باشد که لازم نباشد برای فهمیده شدن، تمام احساساتم را توضیح بدهم؛ کسی که ماندنش را مجبور نباشم از روی حدس و سکوت و انتظار بفهمم.
شاید من دلتنگ گذشته نیستم. دلم برای زندگی‌ای تنگ است که هنوز باید آن‌قدر بجنگم تا یک روز بتوانم اسمش را "زندگیِ خودم" بگذارم.
