خیال‌است‌دیگر'

ما بی ایمان نبودیم. اما می خواستیم به باورهای خودمان و نه باورهایی که برای ما مقر شده بود، ایمان داشته باشیم.

هر قدم تا آسمان دست‌هایم را بگیر بال و پر بگشا عزیزم رنگِ بودن را بگیر صورتت چون نور شمس در کویر تارِ من پس نگاهم کن عزیزم جانِ آیهان را بگیر

-آیهان ۱۴ شهریور ۱۴۰۵

عکس‌های رِی-🤌🏻

آن شب به ماه نگاه می‌کردیم. تو به ماه خودت و من به ماه خودم. ماه تو در آسمان ها بود و ماه من روی زمین.

-آیهان ۱۲ مهر ۱۴۰۴

من همیشه زیاده روی کردم، تو غصه خوردن، تو دوست داشتن، اهمیت دادن، من همیشه بیش از حد نگران همه چی بودم...

من و شعرم من و دنیایِ بی‌پایانِ افکارم من و چشمان زیبایت من و رخسار چون ماهت به هر سویی روم، شعرم دهد بویِ تو را باران ردیف و وزنِ من، هربار، با نام تو ای باران منم آیهان، همان خاکی که با نامت دهی جانم منم شاعر، منم تبریز که شهری یار بارانم

-آیهان ۱۰ شهریور ۱۴۰۵

هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا چون لاله رخ و چو سرو، بالاست مرا معلوم نشد که در طربخانه‌ی خاک نقاشِ ازل بهرِ چه آراست مرا

-خیام

چیزهای ساده‌‌ای می‌خواهم شب‌های آرام صدای باران و کتاب‌هایم

از دست زندگی خسته شده‌ام، هرقدر که به مسخرگی میگذرانم میبینم نمیشود که نمیشود.

-فروغ فرخزاد

سیمین دانشور می‌گه: گاهی آدم می‌ماند بینِ بودن و نبودن، به رفتن که فکر می‌کنی اتفاقی می‌افتد که منصرف می‌شوی، می‌خواهی بمانی، رفتاری می‌بینی که انگار باید بروی و این بلاتکلیفی خودش کلی جهنم است..