گلبرگ های قلم

دلگیرم از خودم، به کجا زندگی کنم؟ سر مانده روی دوشِ خدا زندگی کنم این روز ها_عزیز من_از دستِ روزگار فرصت نمی‌‌شود که تو را زندگی کنم ای‌کاش محضِ چند نفس رفع خستگی در آسمان به‌روی هوا زندگی کنم من کوه آفریده شدم، پس تمام عمر بی‌چشم و پا و دست و صدا زندگی کنم... گاهی به مرگ و راحتی‌اش فکر کرده و_ می‌پرسم از خودم که چرا زندگی کنم؟ سهراب سوشیان