منِ بی اوُ ؛

شعر خواندم که تو را از سر خود اندازم ، تو خودت شعر شدی در سر من اُفتادی .

شبیه آن گنه‌کاری که می‌داند عذابش را ، ولی توبه نکردم چون گناه آخرم بودی .

لب تو قهوه‌ی تلخی‌ست مرا مهمان کن ، قَجري باش و به یك جرعه مرا بی‌جان کن ‌.

مثل شعری‌ست که مصرع آخرش گم شده است.

تو آن دریای زیبایی که ابعاد تو ناپیداست ، اگر کم گفته‌ایم از تو یقیناً کاستی از ماست .

به جز تو جور عاشق را کسی گردن نمی‌گیرد ، خطایش را زلیخا کرد و یوسف گشت زندانی .

همه‌‌ی قافیه‌ ها تابع زلفش بودند ، چادرش را که به سر کرد غزل ریخت به هم .

آنقَدَر زیبا دلم را بر دلش وابسته کرد ، یارم انگاری تخصص داشت در پیوند قلب .