Rivendell

و قلبش را کاویدند اما جز ملتش چیزی نیافتند ...

شاید همه چیز با نان آغاز شد . ما فرزندان انقلاب نبودیم‌. ما نان بودیم. نان داغی که لقمه ی چپِ سرانِ حکومت شدیم. تکه پاره مان کردند و خوردند و پاشیدند. نه، چه می گویم؟ انگار که در این خلقت اضافه بودیم. ما را مصرف جامعه مان نکردند، ما را اسراف کردند. پخش مان کردند که بر سفره ی خودمان ننشسته باشیم، که هیچ کداممان در ساختن آن مملکت نقش نداشته باشیم. شخصیت و هویت مان را به لجن کشیدند که حتی در اروپای مترقی هم نتوانیم مثل بقیه ی مردم زندگی کنیم 📚فریدون سه پسر داشت _ عباس معروفی

داره از ابرِ سیاه خون میچکه ...

اما روزگار همیشه یکجور نبود روزهای خوب بود و روزهای بد هم بود و ما بزرگتر که می شدیم بدتر می شد. گفت : توی این مملکت پیش از اینکه به سی سالگی برسیم تباه می شویم 📚سمفونی مردگان _ عباس معروفی

هرگز ندیده بودم چشمِ تو را چنین در خون و اشک غوطه‌ور، ای مامِ رنج‌ها! ای میهنی که در تو به خواری مثل اسیر جنگی یک عمر زیستیم زین گونه زیستیم و به هق هق گریستیم. _ محمدرضا شفیعی کدکنی