روزهای بعد از ۲۷🪄

علاوه بر فضای مجازی ؛ حتی علاقمو به دنیای واقعی هم از دست دادم.»

تنها کاری که برای توجیه تمام رنج‌ها و مردگان از دستمان بر می‌آید این است که امیدهایشان را در دل‌هایمان حفظ کنیم و کاری نکنیم که آن رنج‌ها بی‌ثمر شوند و آن مردگان تنها. آلبر کامو

بار واژه‌ی تحمل این روزها بیش‌تر از هرچیزی مارو شکسته.

بَد احوالیه.

بی رحمانه‌ترین حالت زیستن اینجاست که ما؛ هر چقدر هم که غمگین و خشمگین و سوگوار باشیم و سوگ ما هرآنقدر هم که موجه باشد؛ زندگی کاری به این حرف‌ها ندارد؛ ادامه دارد. و ما بی رحمانه، گستاخانه و ناگزیر؛ ادامه پیدا می‌کنیم؛ با اندوه عظیمی بردل، همچنان راه می‌رویم، نفس می‌کشیم، کار می‌کنیم... و روزی برای تو خواهم گفت که چقدر سخت بود اینگونه زیستن و اینگونه دوام آوردن. نرگس صرافیان طوفان

«دیوانه کننده است: روزی امیدوار می‌شوی و فردای آن روز، دیگر امیدی نیست‌‌.»

«روزنه‌های سرم را می‌بندم تا به فکر ایران نیفتم. اما نمی‌توانم. زمین زیر پایم آتش می‌گیرد.» شاهرخ مسکوب

به یاد کسایی که امروز می‌تونستن کنار هم باشن.

ولی از حق نگذریم؛ چقدر این زندگی بهمون نیومد.

تو از حرف‌هایِ من خسته می‌شوی. من خودم هم نمی‌دانم چه مینویسم. حالم خوب است؟ نمی‌دانم بَد است؟ نمی‌دانم. به قول گوته که از زبانِ دکتر فاوست می‌گوید: «مُدتی‌ست برای من بلندی و پَستی معنی خودش را از دست داده» برای من هم در این مورد بد و خوب بی معنی شده‌اند. فروغ فرخزاد

می‌گه: صبر برای ما یک گزینه نبود، تنها راه چاره بود.

بازیچه دست امید‌هایِ درونی شدم.

انرژی لازم برای ادامه‌ی حیات رو ندارم و با آخرین ته‌مونده‌هام دارم جلو می‌رم.

نوشته: نخی که به زندگی وصلم میکرد، الان دور گردنمه.

کاش دیگه واقعا و جدی جدی برای ما، بشه.