میم

گاهی گرون ترین درسای زندگی رو از ارزون‌ ترین آدم‌ ها یاد میگیری؛ بعضیا میان تا بهت یاد بدن به هر لبخندی اعتماد نکنی، پشت هر حرف قشنگی دنبال صداقت نگردی و برای هر کسی از خودت مایه نذاری. تلخیش اینجاست که بعضی آدما نه‌ تنها چیزی به زندگیت اضافه نمیکنن، بلکه یه تیکه از اعتمادت رو هم با خودشون می‌برن؛ اما در عوض، چیزی بهت یاد میدن که دیگه هیچکس نمیتونه ازت بگیره: شناختن آدم‌ها، بدون فریب خوردن از ظاهرشون.

داغون تر از من تویی ، که منو از دست دادی

شاید بدترین تجربه ام این بود که بهترین ورژنِ خودم رو خرج آدم‌ هایی کردم که حتی ارزش موندن توی خاطراتم رو نداشتن؛ حیفِ وقت نبود، حیفِ خودم بود.

بعضیا فکر میکنن چون چیزی نگفتم نفهمیدم؛ نمیدونن من خیلی وقتا جواب همچی رو میدونم فقط دارم تصمیم میگیرم ارزش جواب دادن داره یا نه، چون برای من سخت‌ ترین قسمتِ کنار گذاشتن آدما رفتنشون نیست، اون لحظه‌ایه که میفهمم دیگه هیچ دلیلی برای نگه داشتنشون ندارم

تو یه مرحله از زندگی ام که نه واسه موندن کسی خواهش میکنم نه واسه برگشتنش حتی کسی یا چیزی رو آرزو نمیکنم ، من تو این زندگی یاد گرفتم موندنی میمونه و رفتنی میره ، نباید سخت گرفت ، باید گذشت.

تو یه مرحله از زندگی ام که نه واسه موندن کسی خواهش میکنم نه واسه برگشتنش ، حتی کسی یا چیزی رو آرزو نمیکنم ، من تو این زندگی یاد گرفتم موندنی میمونه و رفتنی میره ، نباید سخت گرفت ، باید گذشت.

یک مهسا، یک ایران، یک تاریخ که فراموش نمی‌شود