Code 200

من تریبون بزرگی ندارم، اما یه پست مهم آماده کردم که خیلی مهمه، فقط ما میتونیم صدای هم باشیم، صداشون باشید و تا جایی که در توانتون هست نادیده نگیرید. لیست های بازداشتی ها، افراد در خطر اعدام و مفقودی ها برای ریتوییت :

لیست اول.

لیست دوم.

لیست سوم.

لیست چهارم.

لیست پنجم.

لیست ششم.

لیست هفتم.

نامشان را صدا بزن، صدای بی صدایان باش. نامشان را بخاطر بسپار.

جاویدنام سما اسماعیلی ۲۰ ساله که نوزدهم دی‌ماه کشته شد. دوست سما در اکانت اینستاگرامش نوشته: «سما همیشه به من می‌گفت که آرزو می‌کنه افراد بیشتری هنرش رو ببینند.»

جاویدنام‌ها رو فراموش نکنین، بازداشتی‌ها رو فراموش نکنین. و از همه مهم‌تر، خودتون رو هم فراموش نکنین.

چیزی که این چند روز وحشیانه تمام وجودم را میدرد این است که هر کدام از آنها یک زندگی از این دنیا بدهکار هستند. هنرمند، عاشق، ورزشکار، میهن پرست بودند. ویدیو از جاویدنام پویا فراگردی

مرا ببوس برای آخرین بار

شعر: «درفش از پوستِ رنج»

درفشی بود نه از زر، نه از فتح، که از پوستِ ترک‌خوردهٔ فریاد بر دوشِ مردی بی‌نام برخاست. باد که وزید نامِ بی‌گناهان را صدا زد، آن‌ها که زیرِ چکمهٔ شاه نفس‌شان را در مشت پنهان کرده بودند. کاوه شمشیر نداشت، اما حقیقت بر ساعدش نشسته بود. درفش بالا رفت نه برای خون، که برای پایانِ خون. و هر چینِ آن ردِ تازیانه‌ای بود که دیگر بر تنِ انسان فرود نمی‌آمد.

معنی و مفهوم شعر :🔥 درفش کاویان در اسطوره‌های ایرانی فقط یک پرچم نیست؛ نماد قیام انسان عادی علیه ظلمِ سازمان‌یافته است. پرچم از دل رنج واقعی مردم ساخته شده، نه از قدرت درباری. بی‌گناهان زیر چکمهٔ شاه نماد ظلم ضحاک و هر قدرتی‌ست که بقا را با قربانی کردن انسان‌های بی‌دفاع می‌خرد. کاوه بدون شمشیر یعنی انقلابِ اخلاقی؛ گاهی حقیقت از هر سلاحی بُرنده‌تر است. «نه برای خون، که برای پایانِ خون» تفاوت قیام انسانی با خشونت کور؛ درفش کاویان نماد رهایی است، نه انتقام. درفش کاویان یعنی وقتی سکوت، همدستی با ظلم است و ایستادن، تنها راه انسان ماندن.

تسلیت به همه‌ی داغ‌دیدگان و احترام به خانواده‌هایی که چشم‌انتظار خبرند. این کانال را برای همان‌هایی ساختیم که حالا در بازداشت‌اند و صدایشان نمی‌رسد. هدف‌مان فقط ثبت نیست؛ پیگیری حقوقشان است، تا کسی در سکوت و فراموشی گم نشود. لطفافقط اسامی بازداشتی‌های تاییدشده را ارسال کنید،اگر اطلاعات تکمیلی دارید یا اشتباهی در اسامی دیدید، حتما به ما بگویید. ما اینجا هستیم تا کنار هم بایستیم، تا پیگیری کنیم، تا یادمان نرود. https://t.me/NameshunraSedaBezan

تسلیت به همه‌ی داغ‌دیدگان و احترام به خانواده‌هایی که چشم‌انتظار خبرند. این کانال را برای همان‌هایی ساختیم که حالا در بازداشت‌اند و صدایشان نمی‌رسد. هدف‌مان فقط ثبت نیست؛ پیگیری حقوقشان است، تا کسی در سکوت و فراموشی گم نشود. لطفافقط اسامی بازداشتی‌های تاییدشده را ارسال کنید،اگر اطلاعات تکمیلی دارید یا اشتباهی در اسامی دیدید، حتما به ما بگویید. ما اینجا هستیم تا کنار هم بایستیم، تا پیگیری کنیم، تا یادمان نرود. https://t.me/NameshunraSedaBezan

https://t.me/NameshunraSedaBezan/10 تا هر جایی که میتونین اطلاع رسانی و پخشش کنین

https://t.me/NameshunraSedaBezan تا هرجایی که میتونین اطلاع رسانی و پخشش کنین

اینکه بیشتر دارم از رها صحبت میکنم هم عذاب وجدان میده بهم چون هزاران نفر دیگه هم بودن ولی من فقط میتونم چند نفرشون رو بشناسم، از چند نفرشون بگم، اسم چند نفرشون رو حفظ کنم و یادم بمونه باز هم همون جمله همیشگی که نمی‌خواستم منم از اون دسته آدم‌هایی بشم که بعد از رفتن کسی، تازه براش عزیز میشن...

#poster @peymantaheripoor

ایرانی ها کسایی بودن که حتی از جنگ و تحریم و کرونا و گرونی جوک میساختن و می‌خندیدن چیکار کردین که دیگه حس لبخند زدن هم براشون نمونده؟

نمیتونم بخوابم، نمیتونم نقاشی کنم، نمیتونم بنویسم، نمیتونم گریه کنم، نمیتونم عصبانی بشم، نمیتونم تمرکز کنم، حتی دیگه توان غمگین بودن هم ندارم، حس میکنم برای خسته بودن از این وضعیت هم خسته‌ام، هوای دورم خفه کننده‌اس و هر روز برام غیرقابل تحمل تر از دیروزه چرا این حس پوچی و ناامیدی تموم نمیشه؟

جهت یادآوری

من اونقدری ممبر ندارم ولی یه لحظه اومدم لست سین چند نفرتونو رندوم چک کردم و دیدم زده within a month امیدوارم حالتون خوب باشه و مشکل از اینترنت باشه یا مربوط به درسی چیزی 🫠🫠

ای کاش همه ی کسایی که رفتن یه چنل و دیلی می‌داشتن تا مثل رها، بخش کوچیکی از نور وجودشون رو پیدا می‌کردیم و میشناختیمشون تا بیشتر با ابعاد شخصیت های قشنگشون آشنا می‌شدیم اینکه چقدر همشون بوی زندگی میدادن، چقدر درخشان بودن و البته هنوزم نورشون رو میشه دید؛ از توی خاطرات دوستانشون، از هر خبری که ازشون میرسه، از اثراتی که از خودشون به جا گذاشتن. ای کاش همشون رو میشد شناخت...

اینکه اینقدر دیر این جور آدما رو شناختم و الان تازه دارم میشناسمشون و توی هر چنلی دنبال اینم که یه اطلاعاتی ازشون بدست بیارم و بیشتر بشناسمشون، منو خجالت زده می‌کنه از اینکه الان که نیستند، من مثل هر آدم دیگه ای می‌خوام بشناسمشون و قبلش اصلا نمی‌دونستم که هستن و وجود دارن خودم قبلش از جماعتی که بعد اینکه کسی از جمع می‌ره تازه براش عزیز میشه، خوشم نمیومد و نقدشون می‌کردم ولی الان خودمم همین طوری شدم و این برام یه درد جداگانه داره چون می‌بینم هر کدومشون چقدر آدم های جالبی بودند و چقدر واقعا دوست داشتم بشناسمشون و باهاشون حتی دوست باشم اما نشد...