.

ترنس میساجنی Transmisogyny اصطلاحیه که به تلاقی زنستیزی و ترنسفوبیا اشاره داره و شکلی از تبعیض، خشونت و ستمه که توسط زنان ترنس، افراد ترنس فمینین و افرادی که توسط دیگران ترنس فمینین و زن ترنس تصور میشن تجربه میشه. این اصطلاح رو جولیا سرانو، یک ترنس اکتیویست، در سال ۲۰۰۷ ابداع کرد تا شکل خاصی از ستم که زنان ترنس باهاش مواجه هستن رو توصیف کنه. ترنس میساجنی فقط ترنسفوبیا و یا فقط زنستیزی نیست و حتی به معنای وجود این دو در کنار همدیگه هم نیست. ترنس میساجنی لایه‌ای اضافه از تبعیض و فشار علیه زنان ترنس، علاوه بر دیگر اشکال ستم هست. زنان ترنس زنستیزی (میساجنی) رو تجربه میکنن، ترنسفوبیا رو هم تجربه میکنن، و علاوه بر اون ترنس میساجنی رو هم تجربه میکنن. درواقع ترنس میساجنی شکلی خاص و شدید تر حاصل تلاقی زنستیزی و ترنسفوبیا هست که توسط سایر افراد ترنس و سایر زنان تجربه نمیشه و منحصر به این گروهه. متاسفانه زنان ترنس در سراسر جهان همواره تحت تبعیض ترین گروه مردم محسوب میشن و حتی آمار مستند شده در کشورهای پذیرا تر نسبت به حقوق افراد ترنس، نشون میده زنان ترنس حتی نسبت به دیگر افراد ترنس هم تبعیض خیلی شدیدتر و گسترده تری رو تجربه میکنن، بطوری که برای افراد ترنس دیگر هم درک این حجم از تبعیض و خشونت امر غیر ممکنیه. جرائم مبتنی بر نفرت، زنِ ترنس کشی، قلدری آنلاین، استخدام نشدن در مشاغل و تا سه برابر کاهش دستمزد بدلیل جنسیت، بیخانمانی، فتیشایز شدن، ممنوعیت استفاده از فضاهای عمومی، نداشتن پشتوانه قانونی، وجود قوانین ضد ترنس که به شهروندان اجازه میده بدلیل ظاهر زنان ترنس بهشون حمله‌ور بشن، نبود سیاست‌های رسیدگی به زنان ترنس قربانی تجاوز، اجازه به افسران پلیس برای برهنه کردن و معاینه اندام جنسی کودکان و افراد ترنس، حذف زنان ترنس از تمامی سازمان‌های حمایتی و حقوق زنان، زندانی شدن با اتهاماتی چون فریب عموم، احکام دینی و مذهبی ضد ترنس، آزار و اذیت‌های خیابانی، تجاوز، محرومیت سیستماتیک از خدمات عمومی نظیر آموزش و درمان، بستری شدن در کمپ‌های شکنجه با عناوین پزشکی و .. فقط بخش کوچکی از ستم‌هایی هستن که زنان ترنس در سراسر جهان هنوز تجربه میکنن. در قتل های بررسی شده بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸ از قتل افراد ترنس مشخص شد ۹۲ درصد افراد ترنس به قتل رسیده زن ترنس بودن. خشونت پلیس علیه زنان ترنس سه برابر خشونت علیه تمام افراد سیسجندر هست و زنان ترنس قربانی بیش از نیمی از تمام قتل‌های ضد LGBTIA+ هستن. حتی افرادی که ظاهرا از افراد ترنس حمایت میکنن هم از زنان ترنس انتظار دارن فقط نفس بکشن، نه اینکه واقعا زندگی کنن. زنان ترنس اگر در هر حوزه‌ای کوچک ترین موفقیتی کسب کنن، به ثروت و شهرت برسن و یا صاحب جایگاهی بشن بشدت مورد حمله قرار میگیرن. زنان ترنس مجبورن تحت وحشتناک ترین استانداردها، مشابه استانداردهایی که صدها سال پیش علیه زنان سیسجندر وجود داشت زندگی کنن. اصطلاحات توهین آمیزی که علیه افراد ترنس و ال‌جی‌بی‌تی‌آی‌ای+ وجود داره در بسیاری از مواقع فقط علیه زنان ترنسه و القاب و برچسب زنی های که علیه زنان ترنس وجود داره علیه هیچ قشر دیگه‌ای به چشم نمیخوره. اگر به فمینیسم اینترسکشنال علاقه‌مندید، جالبه بدونید اصطلاحی تحت عنوان Misogynoir وجود داره که به تبعیض علیه زنان سیاهپوست (تلاقی زنستیزی و نژادپرستی علیه سیاهپوستان) میپردازه و همینطور اصطلاح Transmisogynoir وجود داره که به تبعیض و خشونت علیه زنان ترنس سیاهپوست اشاره داره. این مسئله نشون میده افراد نه تنها میتونن بسته به هویت و موقعیت خودشون اشکال متفاوتی از تبعیض رو همزمان تجربه کنن، بلکه تجربیات اون‌ها فراتر از صرفا چند تبعیض در کنار همه، و به شکل تبعیض منحصربفرد و شدیدتریه.

قربانیان جرم جنگی ژاپن نباید فراموش شوند. دونالد ترامپ میگه ژاپن میخواد به آینده نگاه کنه، کره و قربانیان نباید روی این مسئله زیاد گیر کنند. در حالی که قربانیان این جرم ژاپن با امید اینکه شاید ژاپن یک‌روز عذرخواهی کنه یکی یکی مردند. ژاپن در جنگ جهانی دوم بچه‌های زیادی رو از کشورهایی مثل کره و چین دزدید و با وعده شغل فریب داد این بچه‌ها که معمولا 14 تا 18 سال داشتند به صورت سیستماتیک تبدیل به برده جنسی سربازان ژاپنی شدند، هر روز مورد تجاوز و خشونت قرار می‌گرفتند، شکنجه می‌شدند، بیماری‌های مقاربتی می‌گرفتند، باردار شده و سقط جنین می‌کردند. دولت ژاپن ولی با گذاشتن اسم "زن‌های تسکین دهنده" روی این بچه‌ها جرمش رو پنهان کرد خشونت و جنایت خودش رو عادی سازی کرد. خلاصه مصاحبه با یکی از آخرین بازمانده‌های خانم کیم:

ما نمی‌خواستیم بریم ولی اونا با زور مارو گرفتند، 14 سالم بود و از مامانم پرسیدم دارم کجا میرم و اون گفت قراره تو ژاپن برای سرباز‌ها لباس بدوزم. مقام‌های رسمی ژاپن اومدن مارو ببینن و بدنمون توسط پزشک‌ها معاینه شد. به ما گفتن بریم به خوابگاه، از بیرون میشد داخل اتاق‌ها رو دید، مردم داخلشون رابطه جنسی داشتند. اولین بار که منو به زور وارد یکی از اتاق‌ها کردن کتکم زدن و بهم تجاوز کردن خیلی زیاد خونریزی کردم، لحاف‌های تخت خیس خون بودند. طبقه بالا دو دختر دیگه بخاطر تجاوز گریه می‌کردند باهم به نتیجه رسیدیم که مرگ برامون بهتره، دنبال راه‌های خودکشی گشتیم، شنیده بودیم مردم از اوردوز الکل میمیرن پس پولی که مامانم با امید بهم داده بود تا غذا بخورم و سالم بمونم رو خرج الکل کردم که به زندگیم پایان بدم ولی دکترا رسیدن و شست‌وشوی معده دادن از همون روز تا امروز توی 92 سالگیم نمیتونیم غذا رو هضم کنم و معده‌ام برای همیشه آسیب دیده. 10 روز بعد که به هوش اومدم  فهمیدم باید زنده بمونم و به همه بگم اونا چیکار کردن. از صبح تا شب بهمون تجاوز میکردن جلوی در صف وایمیستادن و اگه یکی تاخیر می‌کرد همگی روی در می‌کوبیدن تا عجله کنه. بعد از اینکه ژاپن جنگ رو باخت، اونا همه چیز رو انکار کردن، وجود مارو انکار کردن، هر کاری که با ما کردن رو انکار کردن وقتی بلاخره به کره برگشتم و مامانم همه چیز رو اعتراف کردم اون به حدی ناراحت شد که حمله‌ی قلبی کرد و مرد.

خانم کیم چند سال پیش فوت کرد💔 ژاپن تا به این روز عذرخواهی معتبری نکرده و این موضوع رو از تمامی کتاب‌های خودشون پاک یا سانسور کردند و برعکس بارها ادعا کردند که این بچه‌ها خودشان تصمیم گرفته‌ بودند به عنوان سکس ورکر کار کنن تا پول بگیرند. مجسمه‌هایی که برای این زن‌ها ساخته شده بودند یکی یکی برداشته شدند و حتی تا به این روز هیچکدوم از این زن‌ها به عدالت نرسیدند.

هوش مصنوعی

چیزی که هممون احتمالا میدونیم اینه که ai انرژی خیلی زیادی مصرف میکنه که مستقیم به انتشار گازهای گلخانه‌ای منجر میشه و بحران اب و هوایی رو تشدید میکنه، تا سال ۲۰۲۶، مصرف برق دیتاسنترها (که بخش عمده‌شون برای AI هستش) ممکنه به ۱۰۵۰ تراوات‌ ساعت برسه، که این مقدار میتونه دیتاسنترها رو به پنجمین مصرف‌ کننده بزرگ برق در جهان تبدیل کنه. حتی یک پرامپت ساده داخل مدل‌هایی مثل Gemini (که خیلی جدیدا ازش استفاده میشه) میتونه ۰.۲۴ وات‌ ساعت انرژی مصرف کنه و ۰.۰۳ گرم CO2 منتشر کنه، اما وقتی این رو در مقیاس جهانی ضرب کنیم، وحشتناک میشه طبق یک سری پیش‌ بینی‌ ها، تا سال ۲۰۳۰، رشد AI میتونه سالانه ۲۴ تا ۴۴ میلیون تن متریک CO2 وارد جو کنه، که معادل انتشار کربن میلیون‌ ها خودرو هست بدتر از همه، این انرژی اغلب از سوخت‌ های فسیلی تامین میشه، که AI رو به یکی از عوامل اصلی گرمایش جهانی تبدیل میکنه استفاده از ChatGPT میتونه ۱۰ برابر یک جستجوی گوگل انرژی مصرف کنه، و با میلیاردها کاربر، این به معنای مصرف انرژی معادل صدها هزار خانوار هستش مراکز داده برای خنک‌ کردن سرورها به میلیون‌ ها لیتر اب نیاز دارن این اب هم در خیلی از مواقع از مناطق کم‌ اب یا در حال بحران اقلیمی تامین میشه طبق اخرین منابع طبق هر جوابی که هوش مصنوعی بهتون میده حدود ۲ لیتر اب مصرف میشه .

شکل جدید خشونت برای زنان به وسیله AI

بولد ترین چیزی که به ذهنمون میاد "دیپ فیک" هستش، مخصوصا وقتی به صورت پورنوگرافیک درست میشن، یکی از خشن‌ ترین شکل های خشونت دیجیتال علیه زنان محسوب میشه، اکثریت قاطع قربانی های دیپ‌ فیک‌ های پورنوگرافیک زنان هستن و این یه واقعیت اماری هستش، بیشتر از نود درصد محتوای دیپ‌ فیک غیرداوطلبانه، تصاویر و ویدیوهایی هستن که صورت زنان رو بدون رضایت اونا روی بدن‌ های پورنوگرافیک مونتاژ میکنن و میدونید قسمت وحشتناکش کجاست؟ قبلا تشخیص دیپ‌ فیک و کلا هر خروجی ای که ai میداد راحت بود، مثل خطا های تصویر، صدا یا حرکات غیرطبیعی واضح بودن اما الردی همه چیز خیلی واقعی بنظر میشه، و تقریبا میشه گفت راهی برای تشخیصش وجود نداره قربانی ها هم تنها زن های مشهور و سلب/ ارتیست ها نیستن زنان عادی، کارمند یا حتی دختر های تینیجر هم به دلایل خیلی زیادی مورد هدف قرار میگیرن، خیلی وقتا فقط داشتن یه تصویر ساده در سوشال مدیا برای تبدیل‌ شدن به قربانی کافی هستش و وقتی بدن زن بدون رضایت خودش توی موقعیت جنسی منتشر میشه، تجاوز رخ داده پیامدهای این خشونت کاملا واقعی هستن زنان قربانی دیپ‌ فیک با اخراج از محل کار، حذف از فعالیت‌ هاشون، تهدید، سایبربولی، و تخریب کامل اعتبار اجتماعی مواجه شدن حتی وقتی که جعلی‌ بودن ویدیو اثبات میشه اون اسیبی که وارد شده غبرقابل جبرانه، چون جامعه ( مخصوصا ایران ) فقط به "اولین تصویر" واکنش نشون میده توی خیلی از نظام‌ های قضایی، اثبات بر دوش قربانی گذاشته میشه، زن باید ثابت کنه که ویدیو فیکه خیلی از مرد ها و انتی فمینیسم ها هم برای ساکت کردن زنان اکتیویست این حمله رو به کار میبرن تا صدای زن رو خاموش کنن از نظر روانی هم اسیب دیپ‌ فیک عمیق و بلندمدت هستش، گزارش های بالینی نشون میدن که قربانی ها دچار اضطراب مزمن، افسردگی، ترس دائمی از دیده‌ شدن و خودسانسوری شدید میشن تفاوت مهم دیپ‌ فیک با خیلی از اشکال خشونت دیگه هم اینه که پایان نداره، ویدیو میتونه بارها و بارها share بشه و قربانی هیچوقت ندونه که کی اون رو دیده، سیو کرده یا بعدا دوباره پخش میشه یا نمیشه، خشونت فقط تکرار میشه و اما زنان عادی، فقیر، مهاجر و یا ما که تو ایران و یک کشور اسلامی در خاورمیانه زندگی میکنیم، هیچ ابزار دفاعی نداریم، برای خیلی از این زن ها، دیپ‌ فیک میتونه به طرد خانوادگی، خشونت خانگی، حذف اجتماعی یا حتی مرگ منجر بشه.

آمریکا چندروز پیش سیاست‌های محافظت از افراد ترنس و اینترسکس دربرابر تجاوز و خشونت در زندان ها رو لغو کرد. این یعنی افراد ترنس قادر نیستن خشونت و تجاوز رو گزارش کنن و متجاوزان با مصونیت کامل میتونن به کودکان و افراد ترنس تحت بازداشت در زندان‌ها، بازداشتگاه‌ها، بازداشتگاه‌های نوجوانان، و مراکز بازداشت مهاجران و ... تجاوز کنن. اما این تمام ماجرا نیست. مسئله وقتی وحشتناک تر میشه که بدونیم وضعیتی به نام V coding علیه زنان ترنس وجود داره. یعنی پلیس و مسئولین بازداشتگاه‌ها از عمد زنان ترنس رو در سلول افراد بشدت خطرناک مثلا با سابقه جرائم قتل و تجاوز و یا زندانی های بشدت خشن قرار میدن تا اون‌ها رو تنبیه کنن. به همین خاطر با وجود گزارش نشدن درست نرخ تجاوز و خشونت در زندان‌ها، حتی طبق آمارهای رسمی هم زنان ترنس ۱۲ برابر دیگر افراد در زندان‌ها تحت تجاوز قرار میگیرن و در آمار غیر رسمی تخمین زده میشه تا حدود ۹۰ درصد زندانیان ترنس تحت خشونت و تجاوز واقع شدن. افراد ترنس همچنین در بسیاری از موارد به دروغ به جرائم مختلف متهم میشن و مجازات‌های سنگینی رو دریافت میکنن و یا صرفا بخاطر ترنس بودن در کشورهای مختلف تحت پیگرد قانونی قرار میگیرن و زندانی میشن. مثلا به تازگی تعداد بالا و نگران کننده ای از زنان ترنس در ایالات متحده به دروغ متهم شدن و به زندان انداخته شدن و قبل از ریاست جمهوری ترامپ هم قوانینی در آمریکا وجود داشت که اجازه حمله به زنان ترنس، تحت لفظ دفاع از خود رو به شهروندان میداد. این یعنی افراد ترنس در سیستمی زندگی میکنن که بصورت پیش فرض مجرم محسوب میشن. خالی از لطف نیست که بگم زنان ترنس ۴ برابر بیشتر از سایر شهروندان مورد خشونت و ضرب و شتم قرار میگیرن و سالانه صدها زن ترنس در سراسر جهان به قتل میرسن. بطوری که آمار زنان ترنس به قتل رسیده نسبت به کل زنکشی ها در سال، بیشتر از درصد آمار زنان ترنسی که کام اوت کردن نسبت به کل زنانه. همه‌ی این‌ها رو گفتم که بهتون یادآوری کنم مسئله حقوق افراد ترنس و بخصوص زنان ترنس بشدت حیاتیه و چیزی نیست که وقتی حوصلتون سر میره بیاید تو سوشال مدیا دوتا لگد بهش بزنید و برید. وقتی شما ضد حقوق افراد ترنس، به هر نحوی صحبت میکنید درواقع شما طرفدار تجاوزید، شما طرفدار به قتل رسیدن زنان ترنسید، شما طرفدار ضرب و شتم زنان ترنسید و شما در کل آدم خوبی نیستید. پس حق ندارید به اینکه دیگران بخاطر این عقاید وحشتناکتون بهتون حمله میکنن اعتراضی داشته باشید.

خسته شدم از اینکه مرد ایرانی هی میپره بغل زن‌های روسی و خارجی، نمیشه کلا زن‌ها رو بیخیال بشن و وارد کتگوری مردها بشن؟؟؟؟؟

بیاید درخت کریسمسم رو تزئین کنید و چه ناشناس چه با اسمتون روش برام یه نامه بنویسید که بعد از چند هفته روز کریسمس بخونمشون ❤️❤️❤️❤️❤️ https://decomytree.com/home?hashedId=eN8Qf94gLfD2

بخاطر آوا، دختر بی‌گناه و کوچیکی که به دست نامادریش و پدرش شکنجه شد و کشته شد در حد توانتون واریز کنید ❤️

فرق سکشوال بودن و سکشولایز شدن یکی دونستن این دو مفهموم کاملا ریشه در فرهنگ تجاوز و قربانی نکوهی دارد، هیچ فردی نمیتونه خودش رو سکشولایز یا جنسی سازی بکنه زیرا که: سکشوال بودن/جنسی بودن داشتن و پذیرش میل جنسی و ابراز و نشان دادن آن با رضایت کامل فرد، در جنسی بودن قدرت کاملا دست خود فرده که تصمیم میگیره کجا و کی و با چه کسی خودش رو ابراز کنه. سکشولایز شدن/ جنسی سازی شدن بقیه بدون رضایت و خواست فرد او را وارد ذهنیت جنسی و فانتزی های جنسی خودشان می‌کنند. در این کیس، قدرت در دست بیننده هست، نه خود فرد. نحوه لباس پوشیدن و حرکات فرد به معنای "چراغ سبز" و نشانه رضایت نیستند! نتیجه تفکر زنان نباید پوست زیادی نشون بدن، حرکات جنسی انجام بدهند و یا راجب سکس حرف بزنن چی میشه؟ زمانی که شما فکر می‌کنید ابراز امیال جنسی با جنسی سازی شدن یکی هستند، به صورت مستقیم نتیجه گیری می‌شود که برای جنسی سازی نشدن باید خودمان را سانسور کنیم و مسئولیت از مردها به زن‌ها انتقال پیدا می‌کند، همین تفکر باعث شده انجام چیزهایی که اکثرا توسط مردها جنسی سازی می‌شوند مانند نشان دادن نیپل‌ها، پرستار و معلم بودن، عینک داشتن و... غیراخلاقی و نامناسب دیده شوند.

داستان جونکو فوروتا، وحشتناک‌ترین کیس تجاوز تاریخ که تبدیل به یک میم بین مردان شده. (من خوندن این متن رو به هیچکس شخصا توصیه نمیکنم، اگه روحیه حساسی دارید لطفا نخونید)

مطمئنم همتون حداقل یدونه از این عکس‌هارو دیدید که طرفدارن چارلی کرک برای انتقام از کسایی که از مرگ چارلی خوشحال بودن درست کردن، چارلی یه مرد بالغ زنستیز و نژادپرست بود و جونکو یه نوجوون معصوم که کسایی مثل چارلی زندگیش رو یه فاجعه کردن و به قتلش رسوندن

رفتار و نگاه این حیوانات بعد از رفتن به کشتارگاه و دیدن به قتل رسیدن بقیه حیوانات و خانوادشون و شنیدن جیغ کشیدنشون در حالی که میدونن بعدی خودشونن

از الهه تا ساحره: تاریخچه دوگانه سازی هویت زنان در ناخودآگاه تمدن در این مقاله طی شش فصل به بررسی فرآیند تاریخی و فرهنگی‌ای پرداخته میشود که طی آن هویت زنان به دو گانه زن مقدس، پاکدامن، بدون کنش جنسی و یا زن آشوبگر، فاسد و دارای کنش جنسی تقسیم میشود. در فصل اول به جنسیت به عنوان یک ساختار شکننده پرداخته میشود. در فصل دوم بازتاب تصور تمدن‌های مختلف از زنانگی در افسانه‌ها و اسطوره‌های‌شان تحلیل میشود. در فصل سوم نقش ادیان ابراهیمی در شکل دهی و بازتاب ذهنیت جامعه از زنانگی بررسی میشود. در فصل چهارم و پنجم سیر تحویل درک جامعه از قرون وسطی تا عصر مدرن از زنانگی و جنسیت پیگیری میشود.

‍ روزنامه Libération فرانسه به پرونده تجاوز پژمان جمشیدی پرداخت و از روایت یک قربانی دیگر پرده برداشت:

"فوتبالیست سابق که به ستاره بزرگ سینما و تلویزیون تبدیل شده بود، در حالی کشور را ترک کرده که از سوی یک زن جوان به تجاوز متهم شده است. این پرونده جامعه ایران را به شدت لرزانده، تا جایی که مقامات نگرانند مبادا موج دوم جنبش #MeToo پس از جنبش «زن، زندگی، آزادی» شکل بگیرد. تا همین چندی پیش، تنها حضور تصویر او روی پوسترها برای پر کردن سالن‌های سینما کافی بود. در تهران هنوز هم بیلبوردهایی با چهره‌اش بر دیوارها دیده می‌شود؛ نشانه‌ای از شهرتی که تا همین اواخر خدشه‌ناپذیر بود. اما در ۲۱ اکتبر، خبر بازداشت موقت او پس از شکایت یک زن ۲۱ ساله به اتهام تجاوز، همچون بمبی خبری در کشور منفجر شد. بازداشتی بی‌سابقه, در کشوری که در قوانینش واژه‌ای صریح برای «تجاوز جنسی» وجود ندارد و به زندان افتادن مردی با چنین شهرتی تقریبا معجزه به‌ حساب می‌آید. ماجرا بلافاصله شبکه‌های اجتماعی را شعله‌ور کرد. در ساعات نخست، اکثریت کاربران از بازیگر دفاع کردند و فوتبالیست‌ها، بازیگران و اینفلوئنسرها پیام‌هایی در حمایت از او منتشر کردند و از «اخلاق‌مداری» و «وفاداری» جمشیدی نوشتند. هشتگ #قضاوت_نکنیم نیز به‌ سرعت ترند شد.

اما پس از انتشار روایت شاکی در روزنامه «هم‌میهن»، فضا تغییر کرد: برای نخستین بار، بخشی از جامعه ایران آشکارا جانب قربانی خشونت جنسی را گرفت.

براساس گزارشی که روزنامه هم‌میهن منتشر کرده، ماجرا حدود شش ماه پیش در تهران رخ داده است. زن جوان رویای بازیگری در سینما را در سر داشت. او رزومه‌اش را برای چند بازیگر و کارگردان، از جمله پژمان جمشیدی، فرستاده بود. جمشیدی به او وعده داده بود که «کمکش می‌کند تا بازیگر بزرگی شود». چند روز بعد، او را به محل فیلم‌برداری دعوت کرد و سپس قرار دیگری با عنوان «ملاقات کاری» گذاشت. زن جوان روایت می‌کند: «به او اعتماد داشتم. اما وقتی وارد آپارتمان شدم، در را قفل کرد، مواد مخدر مصرف کرد، من را بست و سپس به من تجاوز کرد.» او در ادامه توضیح می‌دهد که در لحظه‌ای که بازیگر تحت تأثیر مواد بیهوش شده بود، موفق شده کلید را پیدا کند، در را باز کند و در حالی که فریاد می‌زد، فرار کند. همسایه‌ها او را در حالت شوک پیدا کرده و فورا به پزشکی قانونی رسانده‌اند. طبق گزارش پزشکی قانونی، آثار خشونت جسمی مشاهده شده و آزمایش DNA که به دستور دادگاه انجام شده، تطابق را تأیید کرده است. در ماه‌های پس از آن، بازیگر و اطرافیانش بارها با تماس، تهدید و پیشنهادهای مالی تا سقف ۵۰۰ هزار یورو تلاش کرده‌اند او را وادار کنند شکایتش را پس بگیرد، اما او نپذیرفته است. پس از ماه‌ها پیگیری قضایی، سرانجام پژمان جمشیدی بازداشت می‌شود. وب‌سایت هم‌میهن که این روایت را منتشر کرده بود، کمتر از ۲۴ ساعت بعد از انتشار مقاله بسته می‌شود. خبرگزاری تسنیم، وابسته به تشکیلات تروریستی سپاه پاسداران، خبرنگار الهه محمدی که پیش‌تر به‌دلیل افشای مرگ مهسا امینی محکوم شده بود را به «فعالیت خصمانه علیه کشور» متهم می‌کند.

زنی دیگر نیز که اکنون در تبعید زندگی می‌کند، سکوت خود را می‌شکند و برای نخستین‌ بار در گفت‌وگو با روزنامه لیبراسیون از تعرض جنسی دیگری توسط این بازیگر سخن می‌گوید:

«عسل» (نام مستعار) که در زمان وقوع حادثه ۲۴ ساله بود، اکنون در فرانسه زندگی می‌کند. او بازیگری شناخته‌شده است و در همان حلقه دوستان جمشیدی حضور داشته است. «او را از طریق پارتنر سابقم می‌شناختم، یک شب زمستانی در سال ۲۰۱۸، دوستم از من خواست به خانه‌اش برویم. قبول کردم، چون فکر می‌کردم مهمانی دوستانه‌ای است، اما فقط سه نفر بودیم. فضا خیلی زود تغییر کرد. او مواد مخدر بیرون آورد، شوخی می‌کرد، از پیشرفت کاری‌ام تعریف می‌کرد. بعد شروع کرد به بوسیدن دوستم. آنها مقابل من شروع به درآوردن لباس‌هایشان کردند. وقتی خواستم بروم، او برهنه جلو در ایستاد و راهم را بست. گفت بمان، کاری باهات ندارم. همان‌جا فهمیدم در دام افتاده‌ام. رفتارش هر لحظه تهاجمی‌تر می‌شد، فریاد می‌زد و من می‌لرزیدم. فقط وقتی تهدیدش کردم که همسایه‌ها را خبر می‌کنم، توانستم فرار کنم.» او از آسیبی که سال‌ها درونش دفن شده بود سخن می‌گوید. «وقتی شنیدم آن زن جوان توانسته او را به دادگاه بکشاند، فهمیدم دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم. او دیوار سکوت را شکست. امیدوارم زنان بیشتری جرأت حرف زدن پیدا کنند تا نشان دهند مردان قدرتمند چگونه با تکیه بر روابط و نفوذشان بدون هیچ مجازاتی از موقعیت خود سوءاستفاده می‌کنند.»

شنیدم بعضیا میگن جمهوری اسلامی برای پ. ج پاپوش دوخته، بخاطر همین خبرگزاری‌های وابسته به جمهوری اسلامی تا میتونن ازش دفاع میکنن؟

روزنامه هم‌میهن بخاطر همین مصاحبه توقیف شد و متجاوز پژمان جمشیدی با اینکه با وثیقه آزاد شده به راحتی از کشور خارج شد:)

طبق گفته‌ ها مجله هم میهن با قربانی کیس پژمان جمشیدی مصاحبه کرده، پژمان جمشیدی 50 میلیارد بهش پیشنهاد داده تا شکایتش رو پس بگیره ولی قبول نکرده و پژمان با وثیقه آزاد شده، پزشک قانونی هم تجاوز رو دوبار تایید کرده.

"ولی اون بهم گفت نه!" و نه آخرین کلمه‌ای شد که اون گفت... از ثنا یوسف تا لیسا که قربانی خشونت شدن و به قتل رسیدن فقط بخاطر رد کردن مردها. این افراد اهل کشور‌های مختلف با سن‌ها و زبان‌های مختلف هستند ولی همگی عضو یک جامعه‌ان، جامعه‌ی مردسالار. این جامعه‌ و افرادی مثل اندرو تیت به مرد‌ها یاد میدن مردانگی یعنی" سلطه‌گر، مستقل و قوی" بودن و "کنترل داشتن روی زن‌ها"، در این فرهنگ، تمامی این ویژگی ها مردانه و فقط مختص به مردها به حساب میان بنابراین اگر زنی نه بگوید، مستقل باشد و توانایی فکر کردن داشته باشد احساس می‌کنند که مردانگی اون‌ها دزدیده شده و دیگه کنترلی روی کسی ندارند و فکر می‌کنند مردانگیشون در خطره. تحقیقات گسترده‌ای نشون میده که اکثر مردها زمانی که فکر میکنن به اندازه کافی "مرد" نیستند چند کار رایج رو انجام ميدند: ●خشونت فیزیکی و جنسی برعلیه افراد مخصوصا زن‌ها، مثل مشت زدن، تحقیر کردن، قتل و... ●فساد مالی و دزدی. ●بیشتر تمایل دارن کشورشون وارد جنگ بشه. ●زباله‌های بیشتری رو تو طبیعت رها میکنن چون از نظرشون اهمیت دادن به طبیعت به چیز زنانه است. ●دزدی کردن و تقلب کردن در محیط‌ کار، همچنین خودمختار بودن و کمک نکردن زمانی که رئیسشون یک زنه! جامعه به مردها چراغ سبز نشون میده تا جرم انجام بدند چون احساس ضعف میکنن. تحقیر کنن چون احساس کمبود میکنن. قتل و تجاوز کنن چون "مرد" هستند و این فقط یه اشتباه کوچیکه. و هر روز بهشون یادآوری میکنه مجوز خشونت دارند چون مرد هستند. حتی زمانی که از قربانی fragile masculinity حرف میزنیم مقاله‌ها و تحقیقات و هرچیزی که نوشته شده اول به مردها اشاره میشه انگار همه زن‌هایی که زیر مردانگی شکننده نابود شدند و کشته شدند را فراموش کرده‌اند...

فقط واقعی ها میدونن 😉