Cypress

تنهایی، در اوج زیبایی‌اش، شبیه اتاقی‌ست که چراغش خاموش است اما پنجره‌اش باز. هیچ‌کس حرف نمی‌زند و جهان برای اولین‌بار تصمیم می‌گیرد دخالت نکند. زندگی آن‌جا «خاموشیِ گور» است؛ نه از سرِ مرگ، بلکه از بس که صداهای اضافه بالاخره خسته شده‌اند و رفته‌اند. سکوت، دیگر تهدید نیست؛ پناه است. در این بی‌حاشیگیِ مطلق، آدم خودش می‌شود بی‌نام، بی‌نقش، بی‌ادعا. دیگر لازم نیست چیزی را ثابت کند، لازم نیست دوست‌داشتنی باشد، یا حتی دیده شود. نفس کشیدن ساده می‌شود؛ مثل بالا رفتن بخار از یک فنجان چای نیمه‌سرد. زندگی آرام‌تر از آن است که بخواهد زخمی بزند. فقط هست، بی‌توضیح، بی‌اصرار. تنهایی، زیبایی‌اش را وقتی نشان می‌دهد که بفهمی جهان بدون تو هم ادامه می‌دهد و این، برخلاف تصور، تسلی‌بخش است. مسئول نجات کسی نیستی، قهرمان هیچ داستانی نمی‌شوی، و دقیقاً همین بی‌اهمیتی، آزادی‌ست. در این سکوتِ کش‌دار، زمان هم انگار راه رفتن را یادش می‌رود و می‌ایستد کنار دیوار، سیگارِ خیالی‌اش را دود می‌کند. زندگی، وقتی سوتِ گور است، زشت نیست؛ ساده است. بی‌حاشیه بودنش شبیه خطی صاف وسط یک کاغذ سفید است؛ نه فریاد می‌زند، نه التماس می‌کند.