حوالی‌غرب'

اگه یه جا از زندگی تون اشتباهی رو مرتکب شدین که هیچوقت فکر نمیکردین انجامش بدین،اشکال نداره.آدما بعضی وقتا تو چاه های میوفتن که فکر میکنن هیچوقت قرار نبوده نزدیکشم بشن.

من میدونستم ته مسیری که میرم هیچی نیست.میدونستم بن‌بسته و رفتم. چرا؟چون فکر میکردم داستان دل و احساس یچیز دیگه‌ست.ولی نه،اشتباه کردم اتفاقا اگه دیدین ته راهی که دلتون میگه بن‌بسته،نرید‌‌.نرین و همون راهی رو هم که رفتین بدو بدو برگردین.

«لحظه های که ثبت میکنم.✨»

یادتون بمونه،که کجا آدما یادشون رفت احساساتون رو فراموش کنن. -شبتون بخیر؛🩶

یادتون بمونه،که کجا آدما یادشون رفت احساساتون فراموش کنن. -شبتون بخیر؛🩶

آدم ها مثل شهرند.نمیشود به خاطر چند بخش کمتر جذابشان به کل آن هارا کنار گذاشت.

-کتابخانه نیمه شب

انقدر به اینکه بعدش چی میشه فکر کردم که دیگه واسه کوچیک ترین تصمیم هام اینطوریم که،باشه ولی بعدش چی؟بازم قراره هی صبوری کنم که شاید یه روز خوب بیاد؟بازم قراره انقدر همه درد هامو تو خودم بریزم که یجا از هم بپاشم؟نه واقعا بعدش چی.

«کتاب های زیاد.خیلی خیلی زیاد.✨»

کوتاه بگوییم؛همانجایی که فکر کردم امن ترین جای جهان را دارم،تهی شدم از آنچه میشد اسمش را «امن» گذاشت.

آدم ها مثل شهرند.نمیشود به خاطر چند بخش کمتر جذابشان به کل آن هارا کنار گذاشت.

-کتابخانه نیمه شب

آدم ها مثل شهرند.نمیشود به خاطر چند بخش کمتر جذابشان به کل آن هارا کنار گذاشت.

-کتابخاته نیمه شب

آدم ها مثل شهرند.نمیشود به خاطر چند بخش کمتر جذابشان به کل آن هارا کنار گذاشت.

-کتابخاته نیمه شب

بغضی روزهام هست این حس رو داره انگار تنها ترین آدم دنیایی. انگار همه یکی رو دارن اگه غرق شدن، نجاتشون بده. الا تو یه نفر. انگار تو مجبوری حتی اگه غرق هم بشی، خودت، خودت رو از وسط بدبختی ها بکشی بیرون.

«رها، از بند هر آنچه روحم‌ را می‌ آزارد.»

برای نویسنده خوبی بودن، فقط کافیه به اندازه کافی درد کشیده باشین،عشق از دست داده باشین و چیزهایی که روزی امید شما بودن رو رها کرده باشین.