twe ' kılow

در یونان باستان، وقتی سپتامبر از راه می‌رسید، آتنی‌ها می‌گفتند: «اکنون زمان آغاز بؤدرومیون است، ماهی که خدایان با ما پیمان می‌بندند.» افسانه می‌گوید در اولین روز سپتامبر، دمتر الهه‌ی زمین، پای بر خاک آتن گذاشت. او با مشعل در دست به مردم گفت: «این روز، مرز میان شادی تابستان و اندوه پاییز است. از امروز بذرهایی که کاشته‌اید، به خواب می‌روند تا دوباره در بهار بیدار شوند.» مردم برای سپاس از او جشن کوچکی می‌گرفتند؛ نان تازه می‌پختند، شراب می‌ریختند و برای باروری زمین دعا می‌کردند. آن شب را آغاز آیین‌های بزرگ می‌دانستند که به اسرار الئوسیس می‌رسید. یونانی‌ها باور داشتند اولین روز سپتامبر لحظه‌ای است که پرسفون آرام‌آرام آماده‌ی سفر به جهان زیرین می‌شود، و دمتر برای آخرین بار دست دخترش را می‌گیرد. از همان دم، زمین آهی می‌کشد و برگ‌ها شروع به تغییر رنگ می‌کنند. از آن زمان، هر سال با آمدن سپتامبر، یونانی‌ها به یاد این افسانه، اولین روزش را روزی میان نور و تاریکی می‌دانستند: نه کاملاً تابستان، نه کاملاً پاییز؛ بلکه دروازه‌ای میان دو جهان.