↝Time to dream↜

_ شاید خود بروک بود! واقعا میخواست بکشتمون! _ بهتره زود تر دنبال بچه بگردیم! اینطوری با خیال راحت تر به حسابش میرسیم! خیلی جلوی خودم را گرفتم تا نگویم «البته اگه قبلش اون حساب مارو نرسیده باشه!» که ورودی سالن دیگری در آنطرف راهرو نظرم را جلب کرد. ناگهان فکری درخشان تر از تمام فکر های قبلی به ذهنم رسید. حتی ویولت هم پس از شنیدن پیشنهادم با آن موافقت کرد. هر دو آرام به طرف سالن رفتیم و در پشت ورودیش پنهان شدیم. فقط کافی بود آن سایه سیاه به چار چوب درب نزدیک شود تا حسابش را برسیم. و خب برای اینکار به یک طعمه نیاز داشتیم. چیز نسبتا پر سر و صدایی که یک سایه قاتل و سرگردان را به طرف خودش بکشد؛ با خودم میگفتم، شاید بعدا که ویلیام هوشیاری اش را بدست آورد، بابت طعمه کردنش از او عذر خواهی کنم. اما در آن زمان، ویلیام تنها کسی بود که با دیدن شبح چاقو بدستی که سلانه سلانه به طرفش می آمد، قالب تهی نمیکرد و پابه فرار نمی گذاشت. سایه سیاه، یا به ظن من بروک، آنقدر جلو آمد که بالاخره به مقابل چارچوب درب رسید و چاقوی آشپز خانه را در مقابل ویلیام نشسته _با سر خمیده و درگیر پاپیون بند کفشش_ بالا گرفت. برای چند لحظه در همان حالت ماند و زمانی که خواست چاقو را در پشت گردن ویلیام فرو کند، به طرفش رفتم و او را درون اتاق کشیدم. آنقدر تعادلش را به هم زدم که در میان دستانم، مدام درب اتاق را میگرفت تا خودش را بیرون بکشد. که بالاخره ویولت جلو آمد و باضربه محکم زانو در صورتش، تمام توان بروک را خالی کرد. ضربه اش آنقدر محکم بود که ناخواسته درب را روی ویلیام بست و او را همان بیرون جا گذاشت. هرچند که خودم هم ترجیح میدادم تا اتمام این قائله حداقل جای یک انسان مست امن بماند؛ #صیرتا #مرگبار_ترین_بازی_شهر 69