"𝐷𝑂𝑁'𝑡. ᷤ ⷨ ⷪ ᷜᷜ ⷷ𝑂𝐹𝐹𝐼𝐶𝐸𝑅؛"

به یاد دارم؛ شاید مانند تصویری در تکه‌‌ای آبگین شکسته، شاید مانند انعکاسی در صورت شبنم. تن ناآرامت در آغوش سرد ماه می‌لغزید، مانند ماهی طلایی‌ای در دست، همان شب بی‌انتهایی که شعله‌ی شفق را در چشمان گوی‌گونه‌ات دیدم، همان موجی از اقیانوسی بی‌بدیل که عطش تصاحب جسم و روحت را در رگ‌های تنگ شده‌ام به آتش کشیدی، همان گل‌برگ گلی رقصان که به جای گوشتِ آدمیزاد، پر و پروانه و پر قو بوسه زدم و قسم خوردم به لطافت جاودانه‌اش که مرا همچون اسیری بی‌دفاع به دندان کشید. به یاد دارم قلبِ سرخ ترقوه‌های شیرینت را؛ به یاد دارم حرارت لاله‌ی گوش لرزانت را، به یاد دارم تیک و تاک وحشت‌کرده‌ی سینه‌ی نحیفت را، به یاد دارم گرمای دلپذیر دم‌ برآوردن‌هایت را، آن کوی پر از شور شهوت و شیرینی عشق همه بر یادم مانده ستاره‌ی سهیل من. در بویِ، بوی سحرآمیز گیسوان شب‌فامت مانده‌ام. ای پری پرافشان، گر آرزو کنم دوباره هم‌بستری با روح زراندوز تو، بر بالینم بال می‌گشایی، یا بال می‌بندی و قلب ترک خورده‌ی مرا ترک می‌کنی؟ ای ستاره‌ی صاحب جان و تنم، گر پرواز در کیهان را با عطر نَفس تو طلب کنم همراهِ همراهی‌کننده‌ی من خواهی شد یا دل گرم مرا دل‌سرد خواهی کرد؟ ای خورشید ماه‌سیما، اگر بخواهم یک شاخه بوسه از گل‌برگ گل‌گون گونه‌هایت بچینم، پرده‌ی ماهانای تاک خود را کنار خواهی زد، یا نهر تیره‌ی خود را از نظرم پنهان خواهی ساخت؟ ای معشوق اثر کرده عشقَش به من، روان خود را به نام عشق عرضه می‌سازی یا کام عشق دیگری در سر داری؟

.

شقیقه اش را که بوسیدم

در تار و پود هر آنچه از من لمس کرده بود، با کلماتِ شیرینش ریشه دواند... هرگز نگفته بود هر زیبایِ فتنه گری چون او، نمیتواند عاشق بماند. مقابلش که سر خم کردم بی انصافی نکرد در قبالِ احساساتِ ممکنهٔ ای که همچون مخدر به جان روانم افتاده بود... اما هرگز نگفته بود هر قلبی چون او، جاذبهٔ دروغینی از دلباختگی دارد. علاقه اش را که پذیرفتم به سانِ هرزه های دورنگِ محافظه کار مرا پا در رکابش تسکین داد و دَوا بود... اما هرگز نگفته بود طبیبی چون او، تبحری در کشاندنِ زهرِ هجر، میانِ تَرَک استخوان دارد.

ناگزیر به شرحِ حالش، قطار میکند و نقطه بر روی کلمات، سوار. گر روزی بودم ترانه ای جان گداز و بی عُطوفه، امروز بیش ازینم. لایقِ قرارُ و مَدارِ آشکارای قلبی که روزی می ایستد، شبی میمیرد و صبحی به شامگاه نمیکشد، آدمیزاد نبوده و نیست عزیز زاده گر علاقه ای حرام باد، بر همهٔ ما باد.

This>>