LalaLand 🌌

به قول شمس تبریزی: اندوه تمام نمی‌شود تو آنقدر وسیع میشوی، که اندوه در تو گم می‌شود…

پذیرفتن «معمولی بودن» شاید یکی از مفیدترین مهارت‌های روانی این دوره باشه. اینکه لازم نیست قیافه‌م خاص‌ترین باشه، درآمدم عجیب‌وغریب باشه، بهترین خونه و ماشین رو داشته باشم یا زندگیم همیشه پر از اتفاق‌های هیجان‌انگیز باشه. معمولی بودن به معنی کم‌ارزش بودن نیست؛ یعنی زندگی رو بدون مسابقه‌ی دائمی با بقیه تجربه کنم. وسط این همه فشار مدیا، مقایسه و کمال‌گرایی، اینکه بتونی از یه زندگی معمولی لذت ببری، خودش یه جور سوپرپاور محسوب می‌شه.

ما روبروی مرگ لبخند می‌زنیم زیرا گریختن در شأن ما نبود.

«آه از این دست و پاچلفتی بی‌پایان من؛ یکبار دیگر امید را در جیب پاره‌ام چپانده‌ام...» داستایفسکی

کاش عروس دریایی بودم، خوشگل، نرم، بدون قلب، بدون مغز و تا حد مناسبی سمی❤️

یکی از اخلاقای خوبم اینه که قبول دارم اخلاقم بده.

چقد ازین اخر شهریور خوشم میاد اصلا یه حال عجیبیه این باد خنکه که میخوره بهم بعد غروبه یه نور مایل از خورشید که داغم نیست میتابه بهت، یه بوی خاصی هم میاد تو هوا، اصن مست میشم…

این دوتا ریمیکس قفلی ۶ ماهه گذشتمه، هز دستش ندین✨

کنترل‌خشم تو محل‌ کار، خودش یه شغل جدا محسوب میشه.

سلام بر تویی که آنقدر قوی حسابت کردند که نه کسی همراهی‌ات کرد و نه کسی نگرانت شد و همیشه خودت تک و تنها زخم‌هات را بستی و اشک‌هات را پاک کردی و مقتدرانه به پیش رفتی و ادامه دادی، جوری که با وجود آن‌همه زخم، حتی احتمال هم ندادند که تو در خلوتت چقدر شکننده‌ای و چقدر نیاز به حمایت داری.

از قدرشناسی خیلی خوشم میاد، احساس می‌کنم بخش بزرگی از اصالت آدم‌ها از این ویژگی قابل رؤیته.

اندازه ده تا مرد متأهل مشکل مالی دارم.

‏اینکه همه چیو به همه نگی هم مهارت مهمیه…