آنالیزان

اگرچه تجارب مختلفی منجر به استقرار «ظرفیت تنها بودن» می‌شود، اما یکی از آن‌ها زیربنایی است و بدون داشتن مقدار کافی از آن، این ظرفیت به وجود نمی‌آید؛ این تجربه، تنها بودن به‌عنوان یک نوزاد/کودک خردسال در حضور مادر است. بنابراین، مبنای ظرفیت تنها بودن یک تناقض است. تجربه‌ی تنها بودن درحالی‌که فرد دیگری حضور دارد. مقالهٔ «ظرفیت تنها بودن»؛ وینیکات (۱۹۵۸) ترجمه دکتر پژوهنده @analysand_7

در روانکاوی لکانی، “داس دینگ” (das Ding/the Thing) نمادی از خلأ بنیادین در وجود انسان است که میل و آرزو را به حرکت درمی‌آورد. این “چیز” که هیچ‌گاه قابل دست‌یابی یا بازنمایی کامل نیست، همواره در فاصله‌ای دست‌نیافتنی باقی می‌ماند و سوژه را در چرخه‌ای بی‌پایان از جستجو و تکرار گرفتار می‌کند. لکان با الهام از فروید، این مفهوم را به میل انسانی پیوند می‌دهد؛ جایی که هر تلاش برای رسیدن به «چیز» با جایگزینیِ آن با «چیزی دیگر» مواجه می‌شود، و این ناتمامی، خلاقیت و پویایی روان را شکل می‌دهد. @analysand_7

وضعیت این‌طور نیست که روانکاو همه‌چیز را از ابتدا بداند، بلکه درست عکس این است؛ در واقع روانکاو اغلب شگفت‌زده می‌شود. @analysand_7

زمانی که کودکان از داستان‌های نامادری منفور لذت می‌برند و عشقشان را فقط به مادر خودشان اختصاص می‌دهند، مکانیسم splitting یا دوپارگی در حال اِعمال است. مادر خوب و بد - که در اصل یک فرد است - بین دو یا چند نفر تقسیم می‌شود، به‌گونه‌ای که رابطه‌ی مثبت با مادر به خطر نمی‌افتد. • الکترا در برابر ادیپ @analysand_7

مقاله‌ای که اخیراً ترجمه کردم رو میتونید از این لینک مطالعه کنید👆🏻🌱 ممنون از خانم روبراهان عزیز برای کمک‌های بی دریغشون.

تحریف ایگو از منظر سلف حقیقی و کاذب دونالدوینیکات (۱۹۶٠) 🖌 ترجمه: فاطمه حق پرست 📝ویراستار: افسانه روبراهان ❇️ مفهوم سلف کاذب به خودی خود جدید نیست و تاکنون در اشکال مختلف در روانپزشکی توصیفی و برخی ادیان و نظام های فلسفی استفاده شده، در این مورد وضعیت بالینی آشکاری وجود دارد که شایسته بررسی است... در این مقاله ۶ حوزه بررسی می شود: ۱_   سلف کاذب چگونه پدیدار می شود؟ ۲_کارکرد آن چیست؟ ۳_چرا سلف کاذب در برخی موارد بیش از حد اغراق شده یا برجسته می شود؟ ۴_چرا در برخی افراد سلف کاذب شکل سازمان یافته ندارد؟ ۵_معادل های سلف کاذب در افراد بهنجار چیست؟ ۶_ سلف حقیقی به راستی چیست؟ ▫️ لینک ترجمه مقاله در سایت مدرسه روانکاوی روان پژوه  : http://ravanpc.ir/blog-details/282/Psychology #دونالد_وینیکات #تحریف_ایگو_از_منظر_سلف_حقیقی_و_کاذب #سلف #ایگو @ravandarmangar_r @ravanoajooh87

روابط امنی که داریم - به‌ویژه ابژه‌های درونی‌شده‌ی ما - نقش اساسي در محافظت از روانمان دارند. این روابط، آسیب‌پذیری ما را در برابر ناملایمات کاهش می‌دهند و توانایی بازسازی روانی را در ما تقویت می‌کنند. اما میزان امن بودنِ این ابژه‌ها در فرآیند تحلیل و روان‌درمانی کشف می‌شود؛ اتاق درمان فرصتي فراهم می‌کند تا روابط درونی‌شده و ساختارهای روانی ما عمیقاً بررسی شوند و تعریف و تجربه‌ی ما از «امن» نیز بازنگری شود. @analysand_7

به‌نظر می‌رسد فقط پس از منفور بودن [و تحمل شدن] می‌توان دوست‌داشتنی بودن را باور کرد. @analysand_7

احساس گناه ناشي از «خوب مراقبت نکردن» از کودک بعنوان والد، می‌تواند مرتبط با احساس حسرت ناشي از «خوب مراقبت نشدن» بعنوان فرزند نیز باشد. گویی به‌جای مراقب اولیه‌ی خودمان نیز اکنون احساس گناه می‌کنیم، احساس گناهی که او باید می‌داشت و از نظر ما نداشته. دلسوزی‌ای که برای طفلِ خود داریم، دلسوزی برای خودمان بعنوان طفل نیز هست. @analysand_7

🌱   منتشر شد 📕   زبان وینیکات        فرهنگ اصطلاحات وینیکات 🖋   جان آبرام        ترجمۀ افسانه روبراهان        حسن مسعودیان        با همکاری ابراهیم درخشانی        ۴۱۶ صفحه، قطع وزیری        جلد نرم        ۴۸۰ هزار تومان جهت خرید به شماره یا آیدی زیر در تلگرام پیام دهیدـ 09380174700 @zabanwinnicott 🔹🔹 کتاب زبان وینیکات @ravandarmangar_R

کودکی که در خانه احساس امنیت نمی‌کند، بیرون از خانه به دنبال چهاردیواری می‌گردد. او هنوز امید دارد و به پدربزرگ و مادربزرگ، عموها و عمه‌ها، دایی‌ها و خاله‌ها، دوستان خانوادگی، و مدرسه چشم می‌دوزد؛ او به دنبال ثبات بیرونی است که بدون آن ممکن است دیوانه شود. کودک ضداجتماعی صرفاً کمی دورتر را نگاه می‌کند و به جای خانواده یا مدرسه، به #جامعه چشم می‌دوزد تا ثبات مورد نیاز را برای گذراندن مراحل اولیه و کاملاً ضروری تحول هیجانی خود فراهم کند. کنش ضداجتماعی اساساً نشانه‌ای از امید برای فردی است که این عمل را انجام می‌دهد؛ امید به این‌که مرز گمشده (اقتدار پدر) دوباره کشف شود. • زبان وینیکات؛ جان آبرام (اگر به مطالعه‌ی وینیکات علاقه دارید این کتاب رو برای شروع پیشنهاد میکنم؛ انتشارات کتاب بهار) @analysand_7

در مورد برچسب‌های روانپزشکی از کتابِ: بدن فراموش نمی‌کند (۲۰۱۴) @analysand_7

موضع افسرده‌وار (depressive position) در نظریه‌ی کلاین اشاره به آسیب‌شناسي اختلال افسردگی ندارد، بلکه یک مرحله‌ی تحولی در روان انسان در نظر گرفته می‌شود؛ زمانی که فرد بتواند ابژه‌ها را به‌صورت کل‌نگر (همزمان خوب و بد) ببیند و در نظرش جهان مکانی تهدیدآمیز و نابودکننده نباشد؛ یا به‌عبارتی از موضع پارانوئید-اسکیزوئید (PS) عبور کرده باشد. در موضع دیپرسیو یا افسرده‌وار، بجای فرافکنی پرخاشگری روی ابژه‌ها و خطرناک دیدنِ آن‌ها، فرد از آسیب‌های احتمالی که می‌تواند به آن‌ها بزند / زده باشد آگاه شده و در صدد ترمیم و جبران برمی‌آید. @analysand_7

کودکی که مادر افسرده دارد ممکن است افسردگی او را درونی کند تا پیوند با او را حفظ کند. در مقابل، ممکن است با بیش‌فعالی یا نمایش انرژی مضاعف تلاش کند مادر را احیا کرده و او را از حالت افسردگی بیرون آورد. این واکنش‌ها بازتابی از تلاش کودک برای حفظ رابطه و تنظیم عاطفی در مواجهه با وضعیت مادر است. *قابل تعمیم به پدر و بطور کلی مراقبین اولیه @analysand_7

تروماها لزوماً همیشه به اضطراب نسبت به آینده منجر نمی‌شوند؛ گاهی ضربه‌های روانی توانایی فرد را برای تصور کردن هر نوع آینده‌ای از بین می‌برند. این حالت را می‌توان به نوعی «یخ‌زدگی زمانی» تشبیه کرد، حالتي که فرد در اکنونی بی‌انتها گرفتار می‌شود. @analysand_7