𝘊𝘰𝘭𝘰𝘳𝘴.

دست های گرمش رو، کنار تن خودش نگه نمیداره!

نه نه نه سونگچول...

باورم نمیشه دارم طی چند دقیقه چنین سناریویی رو میگم چرا فقط فیکشن نمیکنمش

اما به نظرتون سونگچول اجازه میده حالا که هان دم به تله داده، از دستش در بره؟!

بعد که میاد بیرون با یه نیشخند میگه ممنونم من دیگه میرم اتاق خودم. اما...

و مطمئن میشه اون دختر لعنتی از اتاق بره بیرون.

سونگچول هم میگه چرا فقط زنگ نمیزنی به پذیرش هتل ؟! اما خیلی دیره چون جونگهان در حالی که نیم ساعت پیش دوش گرفته، دوباره دوش میگیره و این پروسه رو تا جایی ادامه میده که دو ساعت تمام داخل حمام میشینه!

پلک هاش عصبی میپرن. برای همینه که میگه:« دوش ما خرابه من باید اینجا دوش بگیرم!»

جونگهان می‌تونه اون دختر رو از سقف آویزون کنه. می‌تونه تیکه تیکه اش کنه و بسوزونتش

طاقت نمیاره و می‌ره بیرون و در اتاقش رو میزنه. سونگچول با بالا تنه ی برهنه در رو باز می‌کنه و اوه خدای من

تمام شب، جونگهان سرش رو به دیوار میچسبونه چون متوجه شد یکی از دختر های جمع با سونگچول گرم گرفته و الان توی اتاقشه!

همگی توی یه هتل مستقر شدن و اتاق هردوشون توی یک طبقه ست و کنار همدیگه ست. البته که ونوو از قصد انجامش داده!

اما قبل از اینکه سونگچول بتونه با انگشت کوچیکه ی خودش، انگشت کوچولوی پسر کنارش رو بگیره، آهنگ تموم میشه و همراه جونگهان، برمیگرده.

و بعد... دست هاشون که کنار تنشونه، به هم برخورد می‌کنه. اما هیچکس... دستش رو عقب نمی‌کشه. میذارن بدون هیچ حرکت دیگه ای، فقط یک قسمت کوچیک از وجود همدیگه رو داشته باشن.

و جونگهان... حاضر نیست دست هیچکس جز سونگچول به تنش بخوره. برای همینه که به همراهش میگه میخواد استراحت کنه و اون بره با یکی برقصه.

وقتی سونگچول میبینتش، با هم حرف نمیزنن. اما یک جای مهمونی همه میرن که برقصن. اما این دو نفر می‌ایستن و چون تنها سینگل های جمعن، کنار هم ایستادن.

وسط گریه یهو یه چیزایی میگم نمی‌دونید بزنید بالا یا گریه کنید.

اما من میدونم چرا! میخواد ببینه سونگچول هنوز هم دوستش داره؟ چون هنوز تمام اون شب هایی رو که سونگچول به خاطر حسادت تا صبح بیدار نگهش داشته بود رو، یادشه.