Mahdi Ahmadi

شاید یکی از عجیب‌ترین چیزهایی که توی تمام این سال‌ها یاد گرفتم، اینه که چطور میشه از درون فرو ریخت، ولی از بیرون طوری رفتار کرد که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده. یاد گرفتم وقتی یه چیزی عمیقاً آزارم میده، لازم نیست درباره‌ش حرف بزنم؛ می‌تونم ساعت‌ها، روزها و حتی سال‌ها با خودم طوری رفتار کنم که انگار اصلاً اون درد وجود نداره. می‌تونم غمم رو بذارم یه گوشه از ذهنم، درِ اون قسمت رو ببندم و خودم رو قانع کنم که «چیزی نیست، می‌گذره.» شاید از بیرون، این اسمش آرامش باشه؛ اما گاهی فکر می‌کنم آدم می‌تونه آن‌قدر در پنهان کردن دردهاش ماهر بشه که آخرش خودش هم یادش بره کجای وجودش زخمیه. و عجیب‌تر از همه اینه که من، توی خیلی از سختی‌های زندگیم، بیشتر از اینکه دنبال نجات دادن خودم باشم، یاد گرفتم چطور خودم رو ساکت کنم. انگار سال‌هاست دارم با خودم غریبه‌تر می‌شم؛ نه چون خودم رو نمی‌شناسم، بلکه چون خیلی خوب یاد گرفتم چیزهایی رو که از خودم می‌دونم، هیچ‌وقت به زبون نیارم. شاید بعضی وقت‌ها بزرگ‌ترین فاصله‌ای که توی زندگی تجربه می‌کنیم، فاصله‌ی بین ما و آدم‌های دیگه نیست؛ فاصله‌ایه که آروم‌آروم بین خودمون و خودمون می‌سازیم. #مهدی_احمدی @mdihnz