فِرنوِه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ آنگاه که در آخرین روز های پاییز قدم در کوچه های  بی روح شهر میگذاری. دلتنگی هایم را به آغوش باد میسپارم تا با اخرین وزش های خود آنها را در گوشت زمزمه کند. از تو برای درختان  باران زده میگویم. در گوش برگ های خشک پاییزی خاطراتمان را زمزمه میکنم. آنگاه که بر فراز درختان بی روح شهر به رقص درمیایند. شاید هم باید انهارا به موهای زیبایت گره میزدم. تا آنگاه که کوچه های شهر خالیست. انگاه که اسمان ابریست و باران میبارد. انگاه که باد صورت زیبایت را نوازش میکند. و آنگاه که با دستان ظریفت موهای بافت شده خود را کنار میزنی. برای اخرین بار خاطراتمان را دلتنگی هایم را.. نام«من» را در گوشت زمزمه کند.