نوروزنامه | حسین دهباشی

⚽️تماشاى فوتبال زنده⚽️ 📌بر پرده‌ی سینما اسپانیا | بلژیک هزينه بليت: صد هزار تومان تهیه بلیت در تیوال: https://www.tiwall.com/p/worldcup6 📍مکان: کافه تاریخ 🗓شنبه، ۱۹تیر ⏰ساعت ۲۲:۳۰ @MTMTehran

شورش گرسنگان در ایران؟   اینجا فرانسه‌ست و همۀ این اتفاقات همین دیروز افتاده. مردم سر خرید دستگاه تهویه هوا و پنکه با هم گلاویز می‌شن و کتک‌کاری می‌کنن. از روی هم رد می‌شن، همدیگر رو زمین می‌زنن و بکش‌بکش می‌کنن تا با چند درصد تخفیف یک دستگاه تهویۀ هوا بردارند. اگر فقط یکی از این درگیری‌ها در فروشگاه‌هایی در ایران رخ داده بود، خیل روشنفکرانی که تخصصشان تحقیر مردم و جامعۀ ایرانه، چنان ازش پیراهن عثمان می‌ساختند که انگار ایرانیان بدوی‌ترین و بی‌فرهنگ‌ترین مردم دنیا هستند. اما قضیه دیگر فقط «ادای روشنفکری» نیست. وقتی تعبیرِ «شورش گرسنگان» از دهان کس و کسانی دراومد (که نباید درمی‌اومد)، دیگه باید گفت مسئله تحقیر سیستماتیک مردم ایران با اغراض سیاسیه. اصلاً  قصد ندارم با این ویدئوها دربارۀ جامعۀ فرانسه نتیجه‌گیری کنم. یک جامعه رو نباید به یک زاویه‌ش فروکاست. فرانسه فقط این بکش‌بکش و یقه‌گیری در فروشگاه‌ها سر هواساز نیست. بگذریم و برسم به اصل حرف: این رو برای کسانی گذاشتم که با وقاحت تمام در دوربین نگاه می‌کنند و از «شورش گرسنگان» دربارۀ ایران صحبت می‌کنند. مردم ایران دیگه چقدر شرافتمندانه ــ در داخل و خارج از کشور ــ عمل کنند تا شما بدسگالانِ ریگ‌به‌کفش دست از تحقیر مردم بردارید؟ مشکل شما اینه که از آگاهی مردم ایران ناراحتید، چون برآیند سیاسی این آگاهی باب میل شما نیست، به همین دلیل باید نفس آگاهی مردم ایران رو تحقیر کنید. مردمی که نیم قرن با تورم زندگی کردند، فقط در سال اخیر حداقل ۱۵۰ درصد تورم خوراکی داشتند و دو جنگ رو تجربه کردند، اما «از روی شکم» حرف نزدند. اوج حقارته اگر کسی بزرگ‌منشی مردم ایران رو تعمداً نبینه، چون از نتایج دانسته‌های مردم خوشش نمی‌آد. مراقب ننگ‌های ابدی باشید که با هیچ آبی از پیشانی‌تون پاک نمی‌شه. @Garajetadayoni | گاراژ

شنیدم که شبکه الجزیره را خبرنگاران و مدیران عربی که در رسانه‌های بزرگ جهان کار می‌کردند راه انداختند. آنها فکر کردند برای حفظ حیثیت زبانی و فرهنگی، یا هر چیزی، لازم است یک قدرت رسانه‌ای باشند. بعد یک شبکه راه انداختند به اسم «الجزیره» که هر چند دقیقه یک بار تأکید می‌کند یک کشور فسقلی به اسم قطر یکی از قدرت‌های بزرگ رسانه‌ای است. ولی من نمی‌خواهم پیشنهاد بدهم که ایرانی‌های فعال در رسانه‌های جهانی بروند یک شبکه ماهواره‌ای تشکیل بدهند، چون اگر این آدم‌ها خصلت ایرانی داشته باشند، نمی‌توانند با ایرانی‌های دیگر همکاری کنند؛ اگر هم خصلت ایرانی‌شان را از دست داده باشند، که لزومی نمی‌بینند یک شبکه ایرانی راه بیندازند. آنها اگر این کار را می‌کنند، از بیخ عربند؛ ما از بیخ ایرانی نیستیم.

حلزون - مجموعه مقالات روزانه - سید ابراهیم نبوی - هشتم شهریور ۱۳۸۹

https://t.me/Sarvestan_z

⚽️تماشاى فوتبال زنده⚽️ 📌بر پرده‌ی سینما مصر | ایران هزينه بليت: صد هزار تومان تهیه بلیت در تیوال: https://www.tiwall.com/p/worldcup5 📍مکان: کافه تاریخ 🗓شنبه، 6 تیر ⏰ساعت 6:30 بامداد @MTMTehran

شرکت در این جلسه‌ی بسیار جالب برای کلیه‌ی علاقمندان رایگان می‌باشد.

شکارچیان سایه در حریم هوایی/ حسین دهباشی نقد و بررسی «پرونده‌ایی برای هواپیماربایی» ibna.ir/x6HfB ۱. مقدمه: آسمان در چنبره سیاست پدیده هواپیماربایی در ایران معاصر، صرفاً یک جرم تکنولوژیک نیست، بلکه آیینه‌ای از گسل‌های سیاسی، امنیتی و ایدئولوژیک ماقبل و مابعد انقلاب است. آسمان ایران به‌ویژه در دو دهه نخست پس از سال ۱۳۵۷، با جنگ تحمیلی و فعالیت گروه‌های معارض پیوند خورد. سرهنگ دکتر رضا جهان‌فر در کتاب «پرونده‌ای برای هواپیماربایی» (انتشارات سرو، ۱۴۰۱) به این پدیده می‌پردازد. تز مرکزی این نقد بر این استوار است که جهان‌فر با وجود ارائه خط زمانی دقیق و تبیین نقش شبکه پدافند هوایی، به دلیل تعهد به ادبیات رسمی و پراکندگی ساختاری، اثر را در مرز میان پژوهش علمی-تحلیلی و گزارش مستند توصیفی معلق نگه داشته است. ۲. روایت آسمان شکننده؛ واکاوی جغرافیای سیاسی پروازهای دهه ۶۰ کتاب در ۳۸۵ صفحه و پنج فصل سازماندهی شده است. نویسنده با بسترگرایی، روایت خود را از نخستین تلاش‌ها در دوران پهلوی (سال ۱۳۴۹) آغاز کرده و به دالان‌های تاریک دهه ۱۳۶۰ هدایت می‌کند. ثقل اصلی محتوا بر دوران جنگ استوار است که از آن به «خنجر از پشت» یاد می‌شود؛ دورانی که خلاءهای امنیتی ناشی از تغییر ساختار ارتش و تمرکز قوا در جبهه‌ها، آسمان غیرنظامی را شکننده کرد و سازمان مجاهدین خلق از آن برای تبلیغات فراملی بهره برد. خط پروازی «تهران-شیراز» به دلیل مجاورت با مرزهای غربی و خلیج فارس، کانون اصلی بحران بود و اثر در تحلیل انگیزه‌های ژئوپلیتیک بغداد در پناه دادن به ربوده‌شدگان توفیق یافته است. ۳. خوانش متقاطع اثر و شفاهی؛ نقد روش‌شناسانه و اعتبار اسنادی کتاب بزرگ‌ترین ارزش افزوده کتاب، تکیه بر اسناد دست اول پدافند هوایی ارتش، مطبوعات بین‌المللی و تاریخ شفاهی (مصاحبه با کادر پرواز) است. ارجاع به «دفاتر ثبت وقایع روزانه شبکه پدافند» با ثبت ثانیه‌ای رویدادها، خطاهای ناشی از نسیان در تاریخ شفاهی را اصلاح می‌کند. با این حال، نقد روش‌شناختی به اثر وارد است: نویسنده رویکردی عمدتاً «سندپذیر» و فاقد «نگاه واسازانه» دارد و به قصورهای احتمالی پدافند یا تاخیر در تصمیم‌گیری‌های ستادی نمی‌پردازد. همچنین وابستگی شدید به اسناد ارتش (آجا) سبب شده نقش سایر نهادها مانند سپاه پاسداران (مسئول امنیت پرواز از سال ۱۳۶۳) و سازمان هواپیمایی کشوری کمتر دیده شود. ۴. تقابل هندسی در آسمان تهران؛ جزئیات فنی یک موردپژوهی شاخص برای درک جذابیت روایی، بررسی پرونده ربودن بوئینگ ۷۳۷ ایرفرانس در اوت ۱۹۸۴ (مرداد ۱۳۶۳) الزامی است که پس از فرودهای متعدد در فرودگاه مهرآباد نشست. جذاب‌ترین فراز این پرونده، واکنش شبکه پدافند ایران است؛ زمانی که دو جنگنده میگ-۲۳ عراق با نقض حریم هوایی قصد داشتند هواپیما را به بغداد مجبور به تغییر مسیر کنند، رادار پدافند کرج با رصد به‌موقع، فرمان اسکرمبل دو فروند فانتوم F-4 ایرانی را از پایگاه همدان صادر کرد. تقابل هندسی جنگنده‌ها و مانورهای تاکتیکی خلبانان ایرانی برای پوشش بوئینگ، ارزش علمی کتاب را در تبیین مدیریت بحران در شرایط جنگی اثبات می‌کند. ۵. تلاطم در لحن و خلاء در جامعه‌شناسی جرم؛ نقد فرمی و تئوریک کتاب کتاب از منظر فرم و ساختار دچار چالش است. بزرگ‌ترین آسیب، عدم انسجام تئوریک در فصول نخستین است؛ گنجاندن حجم زیادی از داده‌های دایره‌المعارفی پیرامون جامعه‌شناسی جنگ، تعاریف تروریسم و حقوق بین‌الملل هوانوردی (پیمان‌های توکیو، لاهه و مونترال) در کنار روایات دراماتیک، به یکدستی لحن اثر صدمه زده است. علاوه بر این، لحن حماسی و دفاعی انتشارات نظامی بر لحن بی‌طرفانه غلبه کرده و استفاده از صفات ارزشی، فاصله پژوهشگر با سوژه را کاهش داده است. همچنین کتاب با تمرکز صرف بر امنیت ملی، از لایه‌های زیرین «جامعه‌شناسی جرم» و تحلیل روان‌شناختی ربوده‌کنندگان مستقل عبور می‌کند. ۶. سخن آخر؛ ضرورت ثبت تاریخ هوانوردی مماس با بحران در یک جمع‌بندی کلی، این کتاب پژوهشی ماندگار و گامی رو به جلو در تاریخ‌نگاری نظامی و شفاهی است. ارزش آن در سنتز موفق میان اسناد بکر پدافند و روایات دست اول کادر پرواز نهفته است. اگرچه پراکندگی ساختاری، تعارض‌های لحنی و نگاه سندپذیر از قدرت تحلیلی کار کاسته است، اما پتانسیل تبدیل شدن به یک کتاب مرجع برای پژوهشگران تاریخ معاصر، مطالعات امنیت ملی، حقوق بین‌الملل و جامعه‌شناسی جنگ را دارد و یادآور هزینه‌های سنگینی است که برای امنیت امروز هوانوردی پرداخت شده است.ین اسناد پدافندی به عنوان متون سخت و عینی، خطاهای احتمالی ناشی از نسیان در تاریخ شفاهی کارگزاران پرواز را اصلاح می‌کنند. @Norooznameh

در یک جمع‌بندی کلی، کتاب «پرونده‌ای برای هواپیماربایی» اثر رضا جهان‌فر، پژوهشی ماندگار، جسورانه و گامی رو به جلو در حوزه تاریخ‌نگاری نظامی و شفاهی ایران معاصر است. ارزش این اثر نه در پردازش‌های تئوریک فصول نخستین، بلکه در سنتز موفق میان اسناد بکر پدافند هوایی و روایت‌های دست اول کادر پرواز نهفته است. بازخوانی پرونده‌های پیچیده‌ای همچون ماجرای ایرفرانس در ۱۹۸۴، به‌خوبی پتانسیل کتاب را در ارائه الگوهای علمی مدیریت بحران در زمان جنگ نشان می‌دهد. اگرچه پراکندگی ساختاری، تعارض‌های لحنی میان روایت حماسی و تحلیل آکادمیک و نگاه عمدتاً سندپذیر به آرشیوهای رسمی از قدرت تحلیلی کار کاسته است، اما این اثر پتانسیل آن را دارد که به عنوان یک کتاب مرجع برای پژوهشگران تاریخ معاصر، مطالعات امنیت ملی، حقوق بین‌الملل و جامعه‌شناسی جنگ مورد استفاده قرار گیرد. جهان‌فر به ما یادآوری می‌کند که آسمان ایران، خود بخشی از خاک این سرزمین در مواجهه با تلاطم‌های تاریخ معاصر بوده و ثبت این تاریخ، مانع از فراموشی هزینه‌های سنگینی است که برای امنیت امروز هوانوردی پرداخت شده است.