بازمانده‌‌ای از یکم دسامبر

من بنده خوبی نبودم ولی تو خدای خوبی بمون برام؛

‏«ما فاتَكَ لم يُخلق لكَ وما خُلِقَ لكَ لن يفوتكَ!»

گریه؟نه، معده درد.

به امید آمدنت میگذرانم نبودنت را؛

دوستش داشت، بسیار اما نمی‌شد او دیگر داشت فراموشش میکرد..

یکی از همکلاسی‌هام عمیقا وایب خوبی بهم میده، امیدوارم ازش هزارتا تو زندگی همه باشه.

می‌گفت:«همیشه تو خانواده ایرانی حفظ آبرو مهم‌تر از سلامت روان بوده،در واقع ما برای برنده شدن در برابر مردم به خودمون میبازیم؛در نهایت تبدیل میشیم به روانی های آبرومند.»و چقدر درست می‌گفت.

مسخره کردن این آدم یکی از تفریحات شیرین زندگیمه.

و اما دنیای بزرگسالی برای او بسیار ترسناک بود؛

مرسی که همه رفتن، موندی و همه شدی"

می‌خندید، فهمیده بود که دیگر گریه هیچ چیز را بهتر نمی‌کند.

غم ها اشک نشدن، سردرد شدن.

اهمیت نده عزیزم اینا بی ارزش تر از این حرفان؛

چمدان بسته ام از هرچه منم، دل بکنم..

:)))

من بسیار آدم"پیاممو دیر سین زد حتما نمی‌خواد باهم ارتباط داشته باشیم"ای هستم.