نَشید

فاصله این دوتا عکس تقریبا دو هفته است و انقدر که زود همه چیز تغییر میکنه شگفت انگیزه. من توی پاییز با پایین ترین سرعتم حرکت می کنم و توی زمستون به حلزون تبدیل می شم. روزهایی که بیکارم توی خونه می مونم و بیشتر سر کار باید برم به خاطر اینکه ماه های آخر سال فروش بیشتر می شه ،چون همه هر روز میرن بیرون تا برای سال جدید آماده بشن و خرید کنند. گاهی فکر می کنم من چه هنرمند نقاشی هستم که گاهی هفته ای یکبار هم نمی تونم اونطور که دلم میخواد نقاشی و طراحی کنم و باید صرفا امرار معاش کنم و درس بخونم و بپذیرم که اینجا دیگه ایران ۵ سال پیش نیست که بمونم تو خونه و خرجم رو توی دوره تحصیل پدرم بده و تمرکزم رو بزارم روی کارهایی که دوست دارم. متاسفم ولی زندگی واقعی خیلی سخت تر از چیزیه که بعضی ها فکر می کنند و پذیرفتنش هم تلخ و درد آوره! و این رو پذیرفتم که برای دوام و رسیدن به چیزی که می خوام، از چیزهای مهمی که دوستشون دارم، زمان بدزدم و بدم به کارهایی که شاید الان بهتره انجام بشن و تموم بشن! حتما در آینده نزدیک با ذهن آرام تر به نقاشی ادامه خواهم داد.