هیچ¡

پی وی تو چک کن 👈👉

عشقم ؟

I am بوق

همیشه برای من حد وسطی وجود داشت که نمی‌توانستم به آسانی به دیگران توضیح دهم. مثلا اگر ناراحت نباشم، خوشحال هم نیستم. اگر نخندم ، گریه هم نمی‌کنم. اگر پررو نباشم ، خجالتی هم نیستم. اگر پرانرژی نباشم، خسته هم نیستم. اگر از کاری لذت نبرم، از آن متنفر هم نخواهم شد. اگر صد نباشم، صفر هم نیستم. و این حد وسط ها تنها چیزهایی هستن که انسان تا به حال برایشان اسمی تعیین نکرده. انگار دایره‌ی واژگانِ احساسات‌ما فقط بر حسب تضادهایی مثل خوشی،ناراحتی،انرژی و خستگی ساخته شده و زندگی‌ای که میانشان جریان دارد را نادیده گرفته‌اند. در حالی که لازم بود چنین موقعیت هایی تعریف شده باشند؛ تا حداقل وقتی می‌پرسید حالم چطور است، بتوانم پاسخی مشخص برایش بیابم که به کامتان خوش آید.

کاش بین این همه ادعایِ رفاقت، [رفاقتیم] وجود داشت.

آدم باید کتاب‌هایی بخواند که گازش می‌گیرند و نیشش می‌زنند. اگر کتابی که می‌خوانیم مثل یک مُشت نخورد به جمجمه‌مان و بیدارمان نکند، پس چرا می‌خوانیمش؟ که به قول تو حال‌مان خوش بشود؟ بدون کتاب هم که می‌شود خوش حال بود. ۲۷ ژانویه، ۱۹۰۴، نامه از کافکا به اسکار پولاک

والا

- انتخابم؟ کسی که بیشتر از خودم حواسش به دوست داشتنیام باشه. کسی که بیشتر از خودم مراقبم باشه. کسی که وقتی دلم گرفت حتی سکوتمو بلد باشه بخونه. کسی که تو بدترین روزم هم باز بهم افتخار کنه. کسی که وقتی حوصله خودمم ندارم باز حوصلمو داشته باشه. کسی که وقتی از همه خستم آغوشش خستگیمو بلد باشه.

دسامبر ۱۹۰۹: هر روز صبح عزمم را جزم می‌کنم تا روز پیش رو را تحمّل کنم. هر شب در شگفتم که چطور می‌خواهم با فردا روبه‌رو شوم. یادداشت‌های شخصی ال. ام. مونتگمری