کِمیست | گوزن و سیب V.2

مگه من گفتم😭

امکانش از بین نمیره، ولی بازم وظیفه ی من نیست امکانی در نظر بگیرم اصلا

به عهده ی مدعیه

خب اوکی، من میگم اثبات این ادعا بر عهده ی من نیست که از من خواسته شده

چه ربطی داره بازم امکانشو از بین نمیبره که😭 واقعیت قابل اثبات یا رد نیست اساسا. شما نمیتونی ثابت کنی دنیایی که میبینی واقعیه نمیتونی ردشم کنی.

اثبات ادعا بر عهده ی مدعیه، شما اگه ادعا میکنی ما در جهان هولوگرافیک هستیم، شما باید ثابت کنی هستیم، من که نباید ثابت کنم نیستیم

ولی میگن یه نفر میاد، انگشتشو یه جا میذاره میگه اینجه مرکز زمینه میگن ثابت کن هست میگه شما ثابت کنید نیست

یه داستان هست منتسب به افراد زیادی، مشخص نیست مبداش چیه

سلام سارا میتونی با دلایل منطقی رد کنی که ما در شبیه سازی و هولوگرافیگ زندگی نمی‌کنیم؟ ممنون میشم

گروه روانشناسی اجتماعی و شورای دانشجویی انجمن جامعه شناسی ایران برگزار می کنند: نشست نهم از سلسله نشست های زیست در زمانه بحران: «امید رسیدن یا جرأت ادامه دادن؟» سخنران:سعید مدنی دبیر نشست: پریا اسماعیلی زمان: سه شنبه ۶ مرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۳۰ مکان: گوگل میت لینک نشست: https://meet.google.com/ptz-dmbh-psx #انجمن_جامعه_شناسی_ایران @iran_sociology

شاید نظر مرتون اینجا کارآمد تر باشه؟

البته اینو در نظر بگیرین آنومی اصلا به معنای فروپاشی اجتماعی نیست چون شبکه های محلی، اجتماعی، دینی، قومی و خانوادگی به استحکام خودشون باقی باشن و جامعه رو حفظ کنن در واقع فقط هنجار و قواعد چسب جامعه نیست

این نشونه از افزایش انحرافات اجتماعی هم هست

اصطلاحا میشه گفت راه غیر قانونی سریع تر از راه نهادی و قانونی به نتیجه میرسه

تو چت جپت زدم پژوهش های نسبتا زیادی هست که از تضعیف انسجام اجتماعی توی ایران صحبت کرده

جامعه ی امروز ایران به طور مطلق آنومیک نیست اما نهاد ها از یه سری باید حرف می‌زنن، جامعه ولی چیز دیگه‌ای تحویل میده قطعا با لنز آنومی میشه پدیده های زیادی رو در ایران بررسی کرد واضح ترینش اقتصاده مثلا وقتی جوونا آینده‌ی شغلی روشنی نمی‌بینن، قواعد موفقیت مبهم می‌شه، اعتماد به نهادها افت می‌کنه و مردم بیشتر حس می‌کنند هرکی باید خودش به تنهایی سر پا بمونه، این خیلی به منطق آنومی نزدیکه.

از نظر دورکیم، جامعه ی آنومیک یا دچار آنومی جامعه‌ایه که توش هنجار ها و قواعد مشترک مبهم میشه و آدم ها دیگه یک چارچوب منظم رو در زندگی روزمره حس نمیکنن و انتظاری ازش برای رفتار، معنا و رفتار منظم ندارن مهم ترین نکته ی آنومی، فاصله ی بین وعده های داده شده ی نهاد ها با تجربه ی زیسته ی افراده یعنی فاصله گرفتن زندگی روزمره با وعده‌ای که نهاد ها از زندگی روزمره میدن

حالا من جامعه‌شناس نیستم، و نمیتونم از زاویه دید تخصصی و نظر آکادمیکی در موردش حرف بزنم، اما میتونم در سطح خودم تفسیرش کنم

چنان جامعه‌شناس درونم رو بغل کردی که این سوالو ازم پرسیدی :)))