آب و جامعه💧

💧*رودخانه‌های جهان در آینه ماهواره‌ها* 🔸️ مقاله‌ای تازه در مجله Nature Water نشان می‌دهد که علم رودخانه‌ها در حال ورود به یک تحول بنیادین است؛ تحولی که با تکیه بر داده‌های ماهواره‌ای، تصویر ما از سامانه‌های رودخانه‌ای را در مقیاس جهانی بازتعریف می‌کند. 🔸️ بر اساس این پژوهش، مأموریت‌های ماهواره‌ای اخیر مانند SWOT امکان اندازه‌گیری هم‌زمان سطح آب، عرض رودخانه و تغییرات جریان را فراهم کرده‌اند؛ موضوعی که به‌ویژه در مناطق فاقد ایستگاه‌های زمینی، یک شکاف بزرگ اطلاعاتی را پر می‌کند. ───────────────── 🔻 *ادامه مطلب در وب سایت رویداد آب*👇 🌐 https://rooydadeab.ir/?p=3077

💢خلاصه ای از پرونده شکایت نیروگاه علیه علی بیگی فعال مدنی ✅در جریان حوادث دیماه سال گذشته و با استفاده از شرایط قطع اینترنت، نیروگاه شازند از علی بیگی فعال مدنی گروه هوای پاک اراک به اتهام‌ نشر اکاذیب طرح دعوا کرد. 🔹این شکایت در خصوص کلیپی بود که علی بیگی در اعتراض به اردوی تفریحی بلاگرهای خانم در نیروگاه منتشر کرده بود. 🔻در جریان رسیدگی اما دادیار شریف پرونده با این‌جمله طلایی: ( در این پرونده متهم‌ نه‌ تنها قصدی برای اضرار به دیگری یا تشویش اذهان عمومی نداشته، بلکه هدف ایشان از بیان مطالب، اصلاح امور و برخورداری شهروندان به خصوص ساکنان شهرهای مجاور نیروگاه از هوای پاک به عنوان یکی از حقوق شهروندی بوده است) قرار منع تعقیب صادر کرد. 🔸این رای توسط وکیل نیروگاه مورد اعتراض واقع شد و توضیحات ادامه روند پرونده را توسط سید احمد بنی جمالی وکیل پرونده در این کلیپ مشاهده میکنید. 🆔 کانال تلگرام 🆔 صفحه اینستاگرام

محسن قاصد در توصیف ویدیویی از دریاچه ارومیه نوشت: «این تصاویر را با گریه ثبت کردم، با گریه تدوین شد و حالا با گریه منتشر می‌شود. نه از سرِ غم، بلکه از جنس شوق و امید و آرزو... به خانه خوش آمدید، ای غریب‌هایی که هرگز از یادمان نرفتید. دریاچه وان ترکیه شاید پرآب بود و جای زندگی داشت، اما هرگز برایتان وطن نشد. شما برگشتید تا بگویید: «هنوز مادری زنده است به نام دریاچه ارومیه.» 🔷 @WaterForUs

💢💢 برای آب و نان اعتراض کردند، با تهدید و ضرب‌وشتم پاسخ گرفتند بر اساس گزارش‌های منتشرشده، شامگاه ۲۶ خردادماه گروهی از زنان بلوچ که نسبت به پیامدهای فعالیت معدن طلای تفتان بر منابع آبی، محیط زیست و معیشت مردم منطقه اعتراض داشتند، با برخورد نیروهای نظامی حاضر در محل مواجه شدند. زنان بلوچ می‌گویند برای دفاع از آب، زمین، کشاورزی و زندگی خود مقابل گسترش فعالیت‌های معدن تجمع کرده بودند؛ اما به جای شنیده شدن صدایشان، با توهین، تهدید، ضرب‌وشتم و پرونده‌سازی مواجه شدند. 📌 مردمی که سال‌هاست خشک شدن منابع آب، نابودی کشاورزی، از بین رفتن دامداری و بحران معیشت را تحمل می‌کنند، امروز حتی حق اعتراض به نابودی محیط زندگی خود را هم ندارند؟ 🔹 وقتی مردم درباره آب، نان، زمین و آینده فرزندانشان حرف می‌زنند، پاسخ قنداق اسلحه و تهدیداست . 🔹 اگر ادعا می‌شود معدن برای توسعه و پیشرفت است، چرا سهم مردم منطقه از این «پیشرفت» فقط گرد و خاک، کم‌آبی، بیکاری و ناامنی معیشتی است؟ آيا در این سرزمین مطالبه آب و حق زندگی و مانع غارت منابع طبیعی شدن ،جرم محسوب می‌شود؟ معاونت زنان ریاست جمهوری و محلس نسبت به حقوق زنان در آب کاملا بی تفاوتند و مطالبات آب زنان را نادیده می‌گیرند. 🔷 @WaterForUs

پرفسور اردکانی : بنده افرادی را در ایران میشناسم که البته برخی از آنها شاگرد خودم بوده اند اما متأسفانه اثرات این پدیده را بر روی منطقه ایران نادیده میگیرند آنها میگویند چون این پدیده در نواحی استوایی شکل می گیرد اثرات آنچنانی روی ماندارد، اما تحقیقات نشان داده است که در زمان النينو، رطوبت زیادی به منطقه ایران وارد شده و در نتیجه احتمالاً بارندگیهای نسبتاً خوبی در غرب و مرکز و شمال ایران خواهیم داشت این اتفاق در بازه پاییز و زمستان میافتد و حتی میتواند بهار را هم شامل شود که البته نیازمند تحقیقات فشرده است. اوی با بیان اینکه بنده شصت سال در این حوزه تجربه دارم و نباید با هیاهو برخورد کرد :گفت برخی تحقیقات من نشان میدهد که در سوپر النینو احتمال بارندگی بیشتر است اما سالهایی هم دیده شده که ما سوپر ال نینو داشتیم ولی به دلیل سایر دورپیوندها که دنیایی از علم در آنها نهفته است شدت اثرات آن در ایران کم شده است. مثلاً در کالیفرنیای آمریکا که بنده در آنجا زندگی کرده ام، اثرات این پدیده بسیار زیاد است و باعث بارندگیهای شدید در مناطق کم آب میشود اما در ایران باید تمام دورپیوندها را با هم سنجید. 🔷@WaterForUs

آب و فناوری؛ «ردپای آبیِ خدمات ابری» زیر سوال منتقدان ردپای خدمات ابری یعنی توجه به آبی که پشت اینترنت، هوش مصنوعی و مراکز داده پنهان شده و آمازون برای نخستین بار اعلام کرده مراکز داده‌اش در سال ۲۰۲۵ حدود ۲.۵ میلیارد گالن آب (حدود ۹.۵ میلیارد لیتر) مصرف کرده‌اند. با این حال این شرکت می‌گوید با وجود گسترش مراکز داده و رشد هوش مصنوعی، مصرف آبش نسبت به سال قبل ۲ درصد کاهش یافته و کارایی مصرف آب را بهبود داده است. اما از منظر آب مجازی بخش جالب‌تر ماجرا فراتر از اعداد بوده و سخن در باره آبی است که دیده نمی‌شود. مردم معمولا آب را در پشت سدها، رودخانه‌ها، کشاورزی یا مصرف خانگی می بینند. اما نکته این است که هر بار که از هوش مصنوعی سؤال می‌پرسیم، فیلمی را استریم می‌کنیم یا فایلی را در فضای ابری ذخیره می‌کنیم، در پشت صحنه هزاران سرور در مراکز داده مشغول کار هستند. این سرورها گرما تولید می‌کنند و برای خنک شدن به انرژی و در بسیاری موارد به آب نیاز دارند. البته در این مورد مسئله فقط «چقدر آب؟» نیست، منتقدان یک سؤال مهم مطرح می‌کنند:مسئله اصلی فقط حجم کل آب مصرفی نیست؛ بلکه این است که آب از کدام حوضه آبریز و از کدام جامعه محلی برداشت می‌شود. ممکن است یک مرکز داده در منطقه‌ای خشک یا دارای تنش آبی مستقر شود و فشار قابل توجهی بر منابع آب محلی وارد کند، حتی اگر در مقیاس جهانی سهم کوچکی از مصرف آب داشته باشد. به همین دلیل امروز در بسیاری از کشورهایی که سواد آب در آنها توسعه یافته است، توسعه زیرساخت‌های دیجیتال تنها یک موضوع فناورانه نیست؛ بلکه به مسئله‌ای مرتبط با حکمرانی آب، برنامه‌ریزی سرزمین و عدالت محیط‌زیستی تبدیل شده است. این موضوع به همه یادآوری می‌کند که توجه کنند که آب چگونه در قلب اقتصاد دیجیتال و در همه ابزاری که بکار می بریم، کسب درآمد می کنیم و با آن سرگرم می شویم نیز جریان دارد. شاید بتوان گفت هر جست‌وجوی اینترنتی، هر فایل ذخیره‌شده در فضای ابری و هر گفت‌وگو با هوش مصنوعی، ردپایی آبی دارد که معمولا از چشم ما پنهان می‌ماند. در جهانی که وابستگی ما به فناوری هر روز بیشتر می‌شود، درک این «آب پنهان» اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند. آینده پایدار تنها با توسعه فناوری محقق نمی‌شود؛ بلکه نیازمند آن است که پیوند میان آب، انرژی و زیرساخت‌های دیجیتال را نیز به رسمیت بشناسیم و درباره آن گفتگو کنیم. 🔷 @WaterForUs

آب و فناوری؛ «ردپای آبیِ خدمات ابری» زیر سوال منتقدان ردپای خدمات ابری یعنی توجه به آبی که پشت اینترنت، هوش مصنوعی و مراکز داده پنهان شده و آمازون برای نخستین بار اعلام کرده مراکز داده‌اش در سال ۲۰۲۵ حدود ۲.۵ میلیارد گالن آب (حدود ۹.۵ میلیارد لیتر) مصرف کرده‌اند. با این حال این شرکت می‌گوید با وجود گسترش مراکز داده و رشد هوش مصنوعی، مصرف آبش نسبت به سال قبل ۲ درصد کاهش یافته و کارایی مصرف آب را بهبود داده است. اما از منظر آب مجازی بخش جالب‌تر ماجرا فراتر از اعداد بوده و سخن در باره آبی است که دیده نمی‌شود. مردم معمولا آب را در پشت سدها، رودخانه‌ها، کشاورزی یا مصرف خانگی می بینند. اما نکته این است که هر بار که از هوش مصنوعی سؤال می‌پرسیم، فیلمی را استریم می‌کنیم یا فایلی را در فضای ابری ذخیره می‌کنیم، در پشت صحنه هزاران سرور در مراکز داده مشغول کار هستند. این سرورها گرما تولید می‌کنند و برای خنک شدن به انرژی و در بسیاری موارد به آب نیاز دارند. البته در این مورد مسئله فقط «چقدر آب؟» نیست، منتقدان یک سؤال مهم مطرح می‌کنند:مسئله اصلی فقط حجم کل آب مصرفی نیست؛ بلکه این است که آب از کدام حوضه آبریز و از کدام جامعه محلی برداشت می‌شود. ممکن است یک مرکز داده در منطقه‌ای خشک یا دارای تنش آبی مستقر شود و فشار قابل توجهی بر منابع آب محلی وارد کند، حتی اگر در مقیاس جهانی سهم کوچکی از مصرف آب داشته باشد 💧 ابرها هم آب می‌نوشند! وقتی درباره مصرف آب صحبت می‌کنیم، معمولا به کشاورزی، صنعت، سدها یا مصرف خانگی فکر می‌کنیم. اما کمتر کسی به این موضوع توجه دارد که دنیای دیجیتال نیز به آب وابسته است. هر بار که ایمیلی ارسال می‌کنیم، فیلمی را به صورت آنلاین تماشا می‌کنیم، عکسی را در فضای ابری ذخیره می‌کنیم یا از هوش مصنوعی سؤال می‌پرسیم، در پشت صحنه هزاران سرور در مراکز داده (Data Centers) مشغول پردازش و ذخیره‌سازی اطلاعات هستند. این سرورها گرمای زیادی تولید می‌کنند و برای ادامه فعالیت به سامانه‌های خنک‌کننده نیاز دارند؛ سامانه‌هایی که در بسیاری از موارد از آب استفاده می‌کنند. به تازگی آمازون اعلام کرده است که مراکز داده این شرکت در سال ۲۰۲۵ حدود ۹.۵ میلیارد لیتر آب مصرف کرده‌اند. این شرکت تأکید می‌کند که با وجود رشد سریع خدمات ابری و هوش مصنوعی، توانسته بهره‌وری مصرف آب را بهبود دهد و میزان مصرف را نسبت به سال قبل کاهش دهد. اما اهمیت این خبر فقط در عدد مصرف آب نیست. پرسش مهم‌تر این است که این آب از کجا تأمین می‌شود و چه تأثیری بر منابع آب محلی دارد؟ به همین دلیل امروز در بسیاری از کشورهایی که سواد آب در آنها توسعه یافته است، توسعه زیرساخت‌های دیجیتال تنها یک موضوع فناورانه نیست؛ بلکه به مسئله‌ای مرتبط با حکمرانی آب، برنامه‌ریزی سرزمین و عدالت محیط‌زیستی تبدیل شده است. این موضوع به همه یادآوری می‌کند که توجه کنند که آب چگونه در قلب اقتصاد دیجیتال نیز جریان دارد. شاید بتوان گفت هر جست‌وجوی اینترنتی، هر فایل ذخیره‌شده در فضای ابری و هر گفت‌وگو با هوش مصنوعی، ردپایی آبی دارد که معمولا از چشم ما پنهان می‌ماند. در جهانی که وابستگی ما به فناوری هر روز بیشتر می‌شود، درک این «آب پنهان» اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند. آینده پایدار تنها با توسعه فناوری محقق نمی‌شود؛ بلکه نیازمند آن است که پیوند میان آب، انرژی و زیرساخت‌های دیجیتال را نیز به رسمیت بشناسیم و درباره آن گفتگو کنیم. 🔷 @WaterForUs

💧 آب، سیاست و بدن انسان این هفته خبری تأمل برانگیز در حوزه آب منتشر شد. برخی سیاستمداران جمهوری خواه آمریکایی برای محدود کردن دسترسی به داروی سقط جنین «میفپریستون» استدلال کرده‌اند که بقایای این دارو ممکن است از طریق فاضلاب وارد محیط‌زیست و منابع آب شود.! در نگاه اول، این خبر شاید بیشتر به حوزه سلامت یا حقوق باروری مربوط باشد تا آب. اما دقیقاً همین نکته آن را جالب می‌کند. ما معمولاً آب را در قالب رودخانه‌ها، سدها، چاه‌ها و شبکه‌های آبرسانی می‌بینیم. اما آب تنها در طبیعت جریان ندارد؛ آب در زندگی اجتماعی نیز حضور دارد. هر دارویی که مصرف می‌کنیم، هر ماده‌ای که وارد فاضلاب می‌شود و هر تصمیمی که درباره سلامت انسان گرفته می‌شود، می‌تواند به نوعی با چرخه آب پیوند بخورد. به همین دلیل است که امروزه پژوهشگران آب، مسائل آبی را صرفاً موضوعی فنی یا مهندسی نمی‌دانند. آب با سلامت، اقتصاد، کشاورزی، سیاست، مهاجرت، عدالت اجتماعی و حتی بحث‌های اخلاقی و فرهنگی درهم‌تنیده است. فارغ از اینکه ادعای مطرح‌شده درباره این دارو تا چه اندازه از نظر علمی معتبر باشد، خودِ این خبر یادآور یک واقعیت مهم است: آب دیگر فقط موضوع سدها و لوله‌ها نیست. آب به بخشی از منازعات اجتماعی و سیاسی جهان تبدیل شده است؛ جایی که بحث بر سر منابع آب، گاهی در واقع بحث بر سر ارزش‌ها، قدرت، حقوق و شیوه زندگی انسان‌هاست. شاید به همین دلیل باشد که برای فهم مسائل آب، تنها به هیدرولوژی نیاز نداریم؛ بلکه به جامعه‌شناسی، سیاست، حقوق و اخلاق نیز نیازمندیم. 🔷 @WaterForUs

فرض کنیم حتی همه آدم‌ها درست مصرف کنند؛ باز هم یک سؤال باقی می‌ماند: چرا اصلاً به نقطه‌ای رسیده‌ایم که «صرفه‌جویی» تبدیل به مسئله اصلی شده؟ اینجا یک تغییر نگاه مهم اتفاق می‌افتد. آب فقط یک موضوع مصرفی نیست که با رفتار فردی حل شود. آب در دل یک سیستم بزرگ‌تر قرار دارد: از نوع مدیریت منابع گرفته تا شیوه توسعه، کشاورزی و تصمیم‌های کلان. در واقع، ما فقط با «مصرف آب» طرف نیستیم، بلکه با «نحوه ساخته شدن مسئله آب» طرف هستیم. و جالب اینجاست که در کنار این نگاه ساختاری، یک زاویه دیگر هم وجود دارد: آب فقط در سطح سیاست و برنامه‌ریزی نیست. آب در زندگی روزمره هم حضور دارد؛ در تجربه بدن، در خاطره، در لحظه‌های ساده زندگی. پس آب هم‌زمان در دو سطح دیده می‌شود: هم در ساختارهای بزرگ، و هم در تجربه‌های کوچک و روزمره. اگر یکی از این دو را نبینیم، تصویر ما از آب ناقص می‌ماند 🔷 @WaterForUs

تنوع مطالعاتی آب مطالعات آب فقط مسئله سد، انتقال یا حکمرانی و هیدرولوژیک نیست. گاهی از دل زندگی روزمره و در تجربه بدن، خاطره و لحظه‌های معمولی زندگی ماست. امروز دیدم یکی از مقالات Water Alternatives (Vol. 19, Issue 2)، تجربه زنان سالمند از آب؛ نه از زاویه بحران یا سیاست‌گذاری و کمبود و..، بلکه از زاویه تجربه زیسته: تماس بدن با آب، خاطره‌های مرتبط با فضاهای آبی، و معنای آرامش یا لذت در مواجهه با آب مطالعه شده بود. در واقع مفهوم مرکزی مقاله، «wetrospective» یا نگاه به گذشته یا زندگی از طریق تجربه‌های مرتبط با آب هست که تلاش می‌کنه نشان بده که آب فقط یک منبع طبیعی نیست، بلکه می‌تونه به نقطه‌ای برای بازخوانی زندگی و حافظه تبدیل بشه . اما نکته مهم‌ برای من اینه که چنین رویکردهایی نشان می‌دهند که « مطالعه آب به‌تدریج از یک حوزه صرفاً مهندسی یا حتی صرفاً سیاسی، به یک میدان بین‌رشته‌ای» تبدیل شده. به نظر می رسه که آب هم‌زمان در چند سطح داره درک میشه که جالبه: در مهندسی، به عنوان جریان و زیرساخت در علوم سیاسی، به عنوان عرصه قدرت و حکمرانی در جامعه شناسی به عنوان رابطه آب و جامعه در جغرافیای انسانی، به عنوان فضا و تجربه و مناظر و در مطالعات فرهنگی و ادببات، به عنوان حافظه و معنا و روایت‌ و داستان و.. این نشون میده که در فضای دانشگاهی دنیا؛ آب مثل چند دهه قبل فقط یک «موضوع واحد» نیست؛ بلکه یک نقطه تلاقیه که داره رشته‌های مختلف به هم پیوند میده و همه در آن به هم می‌رسند و همدیگر را کامل می‌کنند. ارزش مطالعه این رویکردهای تجربه‌محور اینه که یادآوری می‌کنند اگر فقط در سطح سیاست و زیرساخت بمونیم، بخشی از واقعیت آب را از دست می‌دیم؛ و این همان بخشیه که در زندگی روزمره جریان دارد. 25 تا 31 خرداد؛ هفته صرفه‌جویی در مصرف آب با شعار «آب سرمایه مشترک» است. 🔷 @WaterForUs

آیا قطع آب فقط یک تصمیم فنی است؟ پژوهشی جدید در هلند نشان می‌دهد که قطع آب مشترکانی که قبض خود را پرداخت نکرده‌اند، صرفاً یک اقدام اداری یا فنی نیست؛ بلکه تصمیمی است که با قضاوت‌های اخلاقی، اجتماعی و سیاسی گره خورده است. پژوهشگران با بررسی دیدگاه شرکت‌های آب، نهادهای دولتی و سازمان‌های مدنی دریافتند که سه روایت متفاوت درباره قطع آب وجود دارد: 🔹 روایت فنی و بوروکراتیک: در این دیدگاه، قطع آب نتیجه طبیعی اجرای قوانین و مقررات است و بیشتر به عنوان یک فرآیند اداری دیده می‌شود. 🔹 روایت اجتماعی: در این روایت، ناتوانی در پرداخت قبض همیشه ناشی از بی‌مسئولیتی افراد نیست و شرایط اقتصادی و اجتماعی خانوارها نیز باید در نظر گرفته شود. 🔹 روایت حقوق بشری: طرفداران این دیدگاه معتقدند دسترسی به آب یک حق اساسی انسانی است و قطع آب، به‌ویژه برای خانوارهای آسیب‌پذیر، باید تا حد امکان محدود شود. نتایج پژوهش نشان می‌دهد حتی در کشوری مانند هلند که دسترسی به آب تقریباً همگانی است، تصمیم‌گیری درباره قطع آب فقط به بدهی مالی مربوط نمی‌شود. عواملی مانند وجود کودکان در خانواده، وضعیت سلامت افراد، میزان آسیب‌پذیری اجتماعی و نحوه تفسیر قوانین توسط نهادهای مختلف نیز در این فرایند نقش دارند. این مطالعه یادآور می‌شود که آب تنها یک خدمت فنی نیست؛ بلکه موضوعی اجتماعی، اخلاقی و سیاسی است. اینکه چه کسی به آب دسترسی داشته باشد و چه کسی از این دسترسی محروم شود، همواره بازتابی از ارزش‌ها، سیاست‌ها و نگاه جامعه به عدالت است. 🌍 آب فقط از لوله‌ها عبور نمی‌کند؛ از میان روابط قدرت، قوانین و تصورات ما درباره عدالت نیز عبور می‌کند. اصل مقاله از اینجا دانلود کنید 🔷 @WaterForUs

خلاصه مقاله جدیدم که در روزهای انزوا نوشته و در مجله ژئوفرم سابمیت کردم شاید برای شما هم جالب باشه. هیدرومدرنیته و ساخت آب قابل برنامه‌ریزی مهتا بذرافکن این مقاله استدلال می‌کند که هیدرومدرنیته را نباید صرفاً به عنوان یک پاسخ تکنولوژیکی به کمبود آب یا تقاضای اقتصادی درک کرد. بلکه، از یک افق معرفتی مدرن گسترده‌تر پدیدار شد که رابطه بین جامعه، طبیعت، دانش و اقتدار سیاسی را از نو شکل داد. در این افق، آب به تدریج از یک جزء پویا از سیستم‌های اجتماعی-اکولوژیکی به یک شیء قابل اندازه‌گیری، قابل پیش‌بینی، قابل کنترل و در نهایت قابل برنامه‌ریزی تبدیل شد. مفهوم آب قابل برنامه‌ریزی به این تحول تاریخی اشاره دارد که از طریق آن رودخانه‌ها، حوزه‌های آبخیز و فرآیندهای هیدرولوژیکی تابع محاسبه، برنامه‌ریزی، مداخله مهندسی و مدیریت دولتی شدند. ظهور آب قابل برنامه‌ریزی محصول یک ایدئولوژی سیاسی واحد نبود. رژیم‌های سرمایه‌داری، سوسیالیستی، استعماری، پسااستعماری و توسعه‌گرا اغلب در ساختارهای سیاسی و اقتصادی خود تفاوت‌های شدیدی داشتند، با این حال اغلب تعهد مشترکی به این باور مدرن داشتند که طبیعت می‌تواند به صورت عقلانی سازماندهی و در خدمت پیشرفت اجتماعی متحول شود. سدهای بزرگ، سیستم‌های آبیاری، طرح‌های تنظیم رودخانه و زیرساخت‌های هیدرولیکی به تجلیات مادی این تخیل مشترک توسعه‌ای تبدیل شدند. از این منظر، آب قابل برنامه‌ریزی را می‌توان به عنوان نتیجه مادی همگرایی بین عقلانیت ابزاری، پوزیتیویسم علمی، اومانیسم مدرن و توسعه‌گرایی دولتی درک کرد. این نیروهای فکری و نهادی در کنار هم، تصویری از آب را به عنوان موضوعی که باید از طریق تخصص فنی مدیریت، بهینه‌سازی و اداره شود، ایجاد کردند. بنابراین، مدرنیته آبی چیزی بیش از مجموعه‌ای از فناوری‌های هیدرولیکی است. این مدرنیته، شیوه خاصی از تفکر در مورد آب و جامعه را تشکیل می‌دهد که در آن کنترل بر آب مترادف با پیشرفت، توسعه، ادغام ملی و مشروعیت سیاسی شد. در نتیجه، ماموریت هیدرولیک نه تنها یک پروژه مهندسی، بلکه یک پروژه اجتماعی و معرفت‌شناختی بود که نحوه تصور جوامع مدرن از رابطه خود با طبیعت را تغییر شکل داد. مفهوم آب قابل برنامه‌ریزی، دریچه‌ای مفهومی برای درک چگونگی تبدیل آب به موضوعی برای حکومت و توسعه در جوامع مدرن فراهم می‌کند. همچنین به توضیح این امر کمک می‌کند که چرا مداخلات هیدرولیکی در مقیاس بزرگ در بسترهای ایدئولوژیک متنوع در طول قرن بیستم پدیدار شدند. آنچه این پروژه‌ها را به هم پیوند می‌داد، نه یک دکترین سیاسی مشترک، بلکه یک عقلانیت مدرن مشترک بود که طبیعت را از طریق عامل انسانی قابل شناخت، مدیریت و طراحی مجدد می‌دانست. 🔷 @WaterForUs

🌿 وقتی حفاظت از طبیعت با معیشت مردم گره می‌خورد در استان سوماترای اندونزی، تجربه‌ای جالب در حال شکل‌گیری است؛ برنامه‌ای که تلاش می‌کند میان حفاظت از جنگل‌ها و تأمین درآمد جوامع محلی تعادل برقرار کند. در قالب «جنگلداری اجتماعی»، دولت حق مدیریت و بهره‌برداری از برخی عرصه‌های جنگلی را به جوامع محلی واگذار کرده است. نتیجه این بوده که بسیاری از کشاورزان به جای گسترش تخریب جنگل، به سمت الگوهای پایدارتر مانند کشاورزی چندمحصولی و آگروفارستری حرکت کرده‌اند؛ رویکردی که هم درآمد خانوارها را افزایش می‌دهد و هم به حفظ پوشش جنگلی کمک می‌کند. این تجربه یادآور یک واقعیت مهم است: حفاظت از محیط‌زیست زمانی پایدار خواهد بود که نیازهای اقتصادی و اجتماعی جوامع محلی نیز در نظر گرفته شود. در بسیاری از نقاط جهان، مردم نه بخشی از مشکل، بلکه بخشی از راه‌حل هستند. البته این مسیر بدون چالش نیست؛ مشکلات بازار، ضعف نهادهای محلی و نابرابری‌های اقتصادی همچنان وجود دارند. با این حال، تجربه سوماترا نشان می‌دهد که میان «توسعه» و «حفاظت» الزاماً یک انتخاب صفر و یک وجود ندارد. 🔷 @WaterForUs

هل نُشبِهُ الجدارَ ‏أمْ يُشبِهُنا الجدارُ؟ ‏أجسادُنا ‏       نوافِذٌ ‏            أحزانُنا ‏                 غُبارُ.. -------------------- دیوار شبیه ماست یا ما شبیهِ دیوار؟ تن‌هامان             پنجره‌اند وُ                   غم‌هایمان                             غبار.. 🔷 @WaterForUs

فیلم علمی‌-تخیلی جدید استیون اسپیلبرگ با عنوان «روز افشاگری» قبل از اکران رسمی با واکنش‌های بسیار مثبت منتقدان روبه‌رو شده است. بسیاری از منتقدان این فیلم را نشانگر تداوم توانایی کم‌نظیر اسپیلبرگ در فیلمسازی دانسته‌اند. فیلم با بازی امیلی بلانت در نقش یک هواشناس و جاش اوکانر در نقش یک افشاگر، داستان تلاش آنها برای کشف توطئه‌ای دولتی را روایت می‌کند که می‌تواند تاریخ بشر را برای همیشه تغییر دهد. کالین فرث، کولمن دومینگو، ایو هیوسن، و وایت راسل نیز در این فیلم حضور دارند. اسپیلبرگ در تریلر نهایی فیلم می‌گوید اکنون بیش از زمانی که فیلم «برخورد نزدیک از نوع سوم» (1977) را ساخت، باور دارد که انسان‌ها تنها تمدن هوشمند جهان نیستند. او «روز افشاگری» را داستانی درباره مواجهه بشریت با «شگفت‌انگیزترین رویداد تاریخ انسان» توصیف می‌کند. منتقدان برجسته سینمایی نیز از فیلم تمجید کرده‌اند. ژرمن لوسیه از «گیزمودو» آن را «بهترین فیلم اسپیلبرگ در 20 سال اخیر» خوانده است.

ارسالی همراهان مطلبتون در مورد روستای بمانی رو توی یک گروه واتساپی جزیره قشم ارسال کردم. نظر یکی از خوانندگان مطلب: ای کاش به نیروگاه آب برق مپنا هم اشاره ای می کردی حدود چهار ماه از تخریب این نیروگاه می گذره ولی هیچ مسئولی پیگیری بازسازی این مجموعه نیست الان هم زمزمه ای هست اصلا باز سازی نمیشه اگر اینجور. باشه تکلیف همشهریان غرب جزیره چه میشه هرچند که الان هم با بی آبی توی این فصل گرما دست پنج نرم می کنند. 🔷 @WaterForUs

ویدئو حمله به منبع آب در شهر بمانی استان هرمزگان😢 🔷 @WaterForUs

💧  آب قربانی جنگ خبر قطع آب شرب حدود ۲۰ هزار نفر در پی آسیب دیدن مخازن ذخیره آب شهر بمانی در هرمزگان در اثر اصابت موشک دشمن؛ یادآوری تلخی است از اینکه در هر جنگی، نخستین قربانیان واقعی اغلب مردم عادی هستند. فارغ از هر مشی سیاسی ، حکومتها باید این را در نظر بگیرند که آب، برق، بیمارستان، مدرسه و نان، اهداف نظامی نیستند؛ ستون‌های زندگی بوده و امنیت، سلامت و آرامش هزاران خانواده نیز آسیب می‌بیند. بویژه برای کسانی که در گرمای 40 تا 50 درجه هوا زندگی می کنند، دسترسی به آب سالم یک ضرورت حیاتی بوده و قطع آب شرب زنجیره‌ای از مشکلات بهداشتی، گرمازدگی، بیماری، فشار روانی و دشواری زندگی روزمره برای مردم ایجاد می‌ کند. دسترسی به آب نه درباره یک منبع، طبیعی آب بلکه  درباره کرامت انسانی، سلامت و امکان ادامه زندگی روزمره است.. جنگ بی امان در ربع اول قرن بیست و یکم شاید یکی از تلخ‌ترین واقعیت‌هایی است که دیده ایم و متاسفانه هرچه جنگ‌ها طولانی شوند، آب بیشتر و بیشتر هم به بخشی از میدان منازعه تبدیل می‌شود. در حالی که برای مردمی که در گرما، تشنگی و نگرانی زندگی می‌کنند، آب نه یک ابزار سیاسی بلکه یک نیاز اولیه زندگی است و همه سیاستمداران این را فراموش می کنند.. 🔹@WaterForUs

💧 آب قربانی جنگ خبر قطع آب شرب حدود ۲۰ هزار نفر در پی آسیب دیدن مخازن ذخیره آب شهر بمانی در هرمزگان در اثر اصابت موشک دشمن؛ یادآوری تلخی است از اینکه در هر جنگی، نخستین قربانیان واقعی اغلب مردم عادی هستند. فارغ از هر مشی سیاسی ، حکومتها باید این را در نظر بگیرند که آب، برق، بیمارستان، مدرسه و نان، اهداف نظامی نیستند؛ ستون‌های زندگی روزمره انسان‌ها هستند. وقتی آب قطع می‌شود، تنها شیرهای آب خشک نمی‌شوند؛ امنیت، سلامت و آرامش هزاران خانواده نیز آسیب می‌بیند. برای کسانی که در گرمای شدید روزگار می‌گذرانند، دسترسی به آب سالم یک ضرورت حیاتی است، اثر آن فقط قطع آب نیست؛ زنجیره‌ای از مشکلات بهداشتی، گرمازدگی، بیماری، فشار روانی و دشواری زندگی روزمره برای مردم ایجاد می‌شود، به‌ویژه در مناطقی که دما به ۴۵ تا ۵۰ درجه . دسترسی به آب درباره کرامت انسانی، سلامت و امکان ادامه زندگی روزمره است. در سال‌های اخیر در جنگ‌های مختلف، بارها دیده‌ایم که آسیب به زیرساخت‌های آب چه پیامدهای گسترده‌ای برای غیرنظامیان دارد. به همین دلیل در حقوق بشردوستانه بین‌المللی، تأسیسات آب و خدمات ضروری غیرنظامی اهمیت ویژه‌ای دارند. در ربع اول قرن بیست و یکم شاید یکی از تلخ‌ترین واقعیت‌هایی که دیده ایم این است که وقتی جنگ‌ها طولانی می‌شوند، آب هم به بخشی از میدان منازعه تبدیل می‌شود؛ در حالی که برای مردمی که در گرما، تشنگی و نگرانی زندگی می‌کنند، آب نه یک ابزار سیاسی بلکه یک نیاز اولیه زندگی است. 🔹@WaterForUs