یاداشت های تاریک

«روزی که افغانستان سقوط کرد» افغانستان فقط سقوط نکرد؛ یک ملت از درون شکست. روزی که طالبان آمدند، تنها پرچم‌ها پایین نیامدند؛ رویاهای هزاران جوان، لبخند مادران، کتاب‌های دانش‌آموزان و امیدِ یک نسل هم زیر خاکستر رفت. کابل آن روز ساکت بود؛ آن‌قدر ساکت که می‌شد صدای شکستن قلب مردم را شنید. مردم به جاده‌ها ریختند؛ یکی دنبال فرودگاه می‌دوید، یکی دنبال پاسپورتش، یکی دنبال خانواده‌اش، و یکی فقط دنبال راهی بود که از وطنش فرار کند. چه تلخ بود دیدنِ وطنی که مردمش برای ماندن در آن، دیگر امیدی نداشتند. پدرها با چشم‌های پر از ترس به فرزندان‌شان نگاه می‌کردند؛ مادرها نمی‌دانستند فردای دختران‌شان چه خواهد شد؛ و جوان‌هایی که سال‌ها برای ساختن آینده درس خوانده بودند، ناگهان فهمیدند که آینده‌شان را از آن‌ها گرفته‌اند. افغانستان برای خیلی‌ها دیگر خانه نبود؛ خانه‌ای بود که مجبور بودند در آن با ترس زندگی کنند. و شاید دردناک‌ترین قسمت ماجرا همین باشد؛ این‌که یک نسل بزرگ شد، درس خواند، آرزو کرد، عاشق شد، برنامه ریخت... اما یک صبح بیدار شد و دید تمام آن «فرداها» دیگر وجود ندارند. ما سقوط کابل را فقط در تاریخ نمی‌خوانیم؛ ما آن را در زندگی خودمان حمل می‌کنیم. هر بار که یک جوان از وطن می‌رود، هر بار که کتابی بسته می‌شود، هر بار که دختری از رفتن به مکتب بازمی‌ماند، هر بار که مادری برای آینده فرزندش نگران می‌شود، آن سقوط دوباره اتفاق می‌افتد. افغانستان هنوز روی نقشه هست؛ اما برای نسلی که آرزوهایش را در آن جا گذاشت، افغانستان دیگر همان افغانستانِ قبل نیست. و ما مانده‌ایم با یک مشت خاطره، چند عکس از روزهای گذشته، و یک سؤال که سال‌هاست در گلوی‌مان مانده: «چرا وطن ما باید جایی می‌شد که برای زنده ماندن، آرزوی رفتن کنیم؟» @Y0dasht_tarik