Some nice words

خبر کوتاه بود: _«اعدامشان کردند.» خروش دخترک برخاست. لبش لرزید. دو چشم خسته‌اش از اشک پُر شد، گریه را سر داد… و من با کوششی پُر درد، اشکم را نهان کردم. _چرا اعدامشان کردند؟ می‌پرسد ز من با چشم اشک‌آلود، چرا اعدامشان کردند؟ _ عزیزم، دخترم! آنجا، شگفت‌انگیز دنیایی است: دروغ و دشمنی فرمانروایی می‌کُند آنجا. طلا: این کیمیای خونِ انسان‌ها خدایی می‌کُند آنجا. شگفت‌انگیز دنیایی که همچون قرن‌های دور هنوز از ننگ آزار سیاهان دامن‌آلوده‌ست. در آنجا حق و انسان حرف‌های پوچ و بیهوده‌ست. در آنجا رهزنی، آدم‌کُشی، خون‌‌ریزی آزادست، و دست‌و پای آزادی‌ست در زنجیر… عزیزم، دخترم! آنان برای دشمنی با من برای دشمنی با تو برای دشمنی با راستی اعدامشان کردند! و هنگامی که یاران، با سرود زندگی بر لب، به‌سوی مرگ می‌رفتند، امیدی آشنا می‌زد چو گُل در چشمشان لبخند. به‌شوق زندگی آواز می‌خواندند. و تا پایان به‌راه روشن خود باوفا ماندند. عزیزم! پاک کُن از چهره اشکت را، ز جا برخیز! تو در من زنده‌ای، من در تو: ما هرگز نمی‌میریم. من و تو با هزاران دگر، این راه را دنبال می‌گیریم. از آنِ ماست پیروزی. از آنِ ماست فردا، با همه شادی و بهروزی. عزیزم! کار دنیا رو به آبادی‌ست. و هر لاله که از خون شهیدان می‌دمد امروز، نوید روز آزادی است.