Romy Quint

Het fenomeen van “The Dress” (De Jurk) ontstond in 2015 en ging wereldwijd viraal. Het draaide om een foto van een jurk waarover mensen het totaal oneens waren: sommigen zagen de jurk als blauw met zwart, terwijl anderen hem zagen als wit met goud. In werkelijkheid was de jurk blauw en zwart. Het verschil in waarneming kwam door hoe onze hersenen licht en kleur interpreteren. De foto had een onduidelijke belichting, waardoor sommige breinen aannamen dat de jurk in schaduw lag (waardoor hij wit/goud leek), terwijl andere breinen dachten dat hij in fel licht stond (waardoor blauw/zwart zichtbaar werd). Het fenomeen liet zien dat kleurwaarneming niet alleen afhangt van wat je ogen zien, maar ook van hoe je hersenen automatisch corrigeren voor licht en omgeving. Hierdoor konden miljoenen mensen dezelfde afbeelding bekijken en toch verschillende kleuren ervaren. Het werd later een bekend voorbeeld binnen de neurowetenschap en visuele perceptie. https://en.wikipedia.org/wiki/The_dress

OVER LYME & DE LIEFDE & HET LEVEN Jeff Foster vertelt: Jarenlang stond ik op podia tijdens spirituele conferenties en retraites en sprak ik over aanwezigheid, bewustzijn en de vreugde van spiritueel ontwaken. Ik reisde de wereld rond als de 'non-duale leraar'. Degene met de inspirerende taal. Degene met de 'antwoorden'. (Tenminste, in de ogen van sommigen!) Toen brak het leven me. In zijn vreemde en meedogenloze compassie bracht het me op de knieën. Ik werd ziek. Zieker dan ik ooit was geweest. Zieker dan ik voor mogelijk had gehouden. Ik werd verpletterd door de ziekte van Lyme. Vernederd op een manier die ik me nooit had kunnen voorstellen. Er waren momenten dat ik dacht dat ik nooit meer zou kunnen lopen, laat staan ​​lesgeven. Dag na dag concentreerde ik me alleen op overleven. Op genezen. Op de ene voet voor de andere zetten. Ik weet dat velen van jullie dit herkennen. Gelukkig vond ik uiteindelijk de juiste diagnose en behandeling. Ik ben eeuwig dankbaar aan alle engelen die aan mijn zijde stonden en me hielpen overleven en genezen. Toen gebeurde er nog iets. Ik werd compleet verliefd. Ik trouwde. Ik werd een toegewijde echtgenoot en vervolgens een vader. Het gezinsleven werd mijn absolute prioriteit. Er zijn voor mijn vrouw en dochter en voor ze opkomen. Ook de afwas doen. Rekeningen betalen. Luiers verschonen. Slapeloze nachten. Tranen. Gelach. Elke dag leren hoe ik een betere vader en partner kon zijn. Verrast en nederig, uitgedaagd en vernieuwd, keer op keer. Gewone, onophoudelijke verantwoordelijkheid. De diepste vreugde van mijn leven vond ik niet op een podium. Niet in een prachtig geschreven alinea over bewustzijn. Niet in een podcast of een retraite. Niet in de goedkeuring van anderen. Niet in een briljante spirituele openbaring. Niet in 'transcendentie' zelf. Het was hier. Precies hier. In de keuken. In de rommel. In de intense toewijding van het gezinsleven. De 'spirituele leraar' in mij stierf. Gelukkig maar. En wat ervoor in de plaats is gekomen, is iets veel meer gegrond en veel menselijker. Wat ik in het verleden heb onderwezen, was niet onwaar. Het was simpelweg onvolledig, want het was nog niet volledig door het vuur beproefd. Alles wat ik destijds zei en schreef, was diep oprecht. Het was de beste waarheid die ik op dat moment kon uitdrukken. Ik leef nu diep geworteld in een spiritualiteit die het lichaam niet ontvlucht. Die woede, verdriet, verwarring en twijfel niet ontkent. Die niet pretendeert boven behoefte, boven liefde, boven gehechtheid, boven menselijkheid en boven verantwoordelijkheid te staan. Ik sta niet boven het leven. Ik ben IN het leven. Volledig erin. Het kan me niet meer schelen of ik spiritueel of bijzonder ben. Ik wil niet langer de wijze zijn. Ik wil liever, duizendmaal liever, een echtgenoot zijn die er is. Een vader die zijn dochter beschermt en steunt. Een man die aanwezig blijft, ook als het ongemakkelijk is. Het gewone leven is geen afleiding van ontwaken. Het is de smeltkroes die het smeedt. Het is de vrucht ervan. Het begin en het einde ervan. Ja, ik ben door de hel gegaan om hier te komen. Ik verloor de laatste restjes van mijn spirituele persoonlijkheid. Ik verloor de zekerheid. Ik verloor mijn imago. Ik verloor alle interesse in gelijk hebben. Of bewonderd worden. Of überhaupt een 'leraar' zijn. Die hele identiteit viel weg. Wat overblijft is eenvoudiger, vreemder, sterker en vreugdevoller dan alles wat ik ooit heb gekend. Ik buig voor dit gewone leven. Ik buig voor de buitengewone, transcendente modder ervan. Voor de heiligheid en de profaniteit ervan. Voor de wilde, hilarische en buitensporige tederheid van het volledig mens-zijn. Ik buig elke heilige dag voor de liefde die me openbrak en opnieuw vormgaf. Nu, eindelijk, kan ik echt 'lesgeven'. Juist omdat ik dat niet meer hoef. ~ Jeff Foster ~ 🧡

Soms schuurt het wanneer mensen het gesprek aan gaan en proberen elkaar te bereiken terwijl ze op verschillende golflengtes zitten. En soms, precies daardoor… opent iets. Niet alles wat je hier hoort is comfortabel. Niet alles past in je huidige referentiekader. Maar als je bereid bent je geest een beetje te openen, ontstaat er ruimte. Ruimte voor een groter perspectief. Een gesloten geest zoekt bevestiging. Een open geest zoekt waarheid. Dit gesprek met Dr. John Demartini nodigt uit tot kijken voorbij je eerste reactie. Voorbij oordeel. Om meerdere waarheden naast elkaar te kunnen houden. Zie: https://youtu.be/m0W4WlE7GiI #tenenkrommend #interview #zonderwrijvinggeenglans

Het is een begin. En nu wereldwijd graag.

Ik stem persoonlijk niet meer, oa om wat hier verteld wordt, maar zet wel deze lelijke sturing en manipulatie van de media in het licht. #verkiezingen #samenleving #media

Jullie hebben de mensen verteld dat dit het elfde uur is, nu moeten jullie teruggaan en de mensen vertellen dat dit hét uur is. En er zijn dingen om over na te denken… Waar woon je? Wat doe je? Hoe zijn je relaties? Ben je in de juiste relatie? Waar is je water? Ken je eigen tuin. Het is tijd om je waarheid te spreken. Bouw je eigen gemeenschap. Wees goed voor elkaar. En zoek je leider niet buiten jezelf. Toen vouwde hij zijn handen samen, glimlachte en zei: "Dit zou wel eens een goed moment kunnen zijn! Er stroomt nu een rivier met een enorme snelheid. Hij is zo groot en snel dat sommigen bang zullen zijn. Ze zullen proberen zich aan de oever vast te klampen. Ze zullen het gevoel hebben dat ze verscheurd worden en zullen hevig lijden. Weet dat de rivier een bestemming heeft. De ouderen zeggen dat we de oever moeten loslaten, ons midden in de rivier moeten begeven, onze ogen open moeten houden en ons hoofd boven water moeten houden. En ik zeg: kijk wie er met je mee is en vier het. In deze tijd in de geschiedenis mogen we niets persoonlijk opvatten, al helemaal niet onszelf. Want zodra we dat wel doen, komt onze spirituele groei en reis tot stilstand. De tijd van de eenzame wolf is voorbij. Verzamel je! Verban het woord 'strijd' uit je houding en je vocabulaire. Alles wat we nu doen, moet op een heilige manier en in een feestelijke stemming gebeuren. Wij zijn degenen op wie we hebben gewacht."

Molly Mc Cord - The Hopi Prophecy. The Hopi Elder’s prophecy from June 8, 2000 encourages individuals to recognize their role in shaping their reality and to take positive action to create a better world https://youtu.be/O8OtdQ9azz4

Teal Swan’s comments on the Epstein files.

“In a world that is leaning towards individualism and apathy, hope is resistance. Hope for big things, small things, all of it. Hope for me and you and you and you. For loved ones and acquaintances and strangers too.” Spoken word by Maxine Meixner

Toon of the Week: Which Is Better for You? https://solari.com/toon-of-the-week/