908
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-197 روز
-7130 روز
آرشیو پست ها
صبح که بیدار شدم، دیدم زیر چشمم پر از دونه‌های قرمزه. اول فکر کردم مثل همون کک و مک‌های ریز و بامزه‌ایه که گاهی روی گونه‌ها درمیاد. زدم از چت‌جی‌پی‌تی پرسیدم، فهمیدم مویرگ‌های زیر چشمم از بس دیشب گریه کرده بودم ترکیده‌ن. :)
امروز با دوستم حرف می‌زدیم. یهو وسط حرفامون گفت: «تو از من خوش‌شانس‌تری.»
یه لحظه فقط نگاش کردم. نه اینکه جوابی نداشته باشم، فقط برام عجیب بود. چون مدت‌هاست خودم اصلاً حس نمی‌کنم آدم خوش‌شانسی باشم.
شاید چون ما فقط همون بخشی از زندگی آدم‌ها رو می‌بینیم که دیده می‌شه. هیچ‌کس از فکرایی که نصف شب نمی‌ذارن بخوابی، از غصه‌هایی که به کسی نمی‌گی، از روزایی که فقط به زور خودتو جمع می‌کنی تا عادی به نظر برسی، خبر نداره.
بعد با خودم فکر کردم شاید چیزی که از بیرون اسمش «شانس» به نظر میاد، از نزدیک شانس نباشه؛ حاصلِ بارها تلاش کردنه، زمین خوردنه، از نو شروع کردنه، خسته شدن و بازم ادامه دادنه، بارها پاره شدن و دوباره خودت رو جمع کردن باشه.
شاید ما اسمش رو می‌ذاریم خوش‌شانسی، چون هیچ‌وقت اون قسمت‌های سخت داستان رو ندیدیم.
برای همین دیگه سعی می‌کنم زندگی خودم رو با هیچ‌کس مقایسه نکنم. ما فقط نتیجه‌ی زندگی آدم‌ها رو می‌بینیم، نه مسیر طولانی و سختی که برای رسیدن بهش طی کردن.
نمی‌دونم چمه. فقط انگار هر چیزی که یه زمانی حالمو بهتر می‌کرد، الان اولین چیزیه که ازش فرار می‌کنم.
غم همه‌ی روزا رو گرفته؛ انگار هر روز یه سایه‌ی سنگین‌تر از غم روی شهر می‌افته و شهر، آروم‌آروم زیر این همه غم رنگ می‌بازه.
گاهی با خودم فکر می‌کنم چند درصد از شخصیت ما انتخاب خودمونه، و چند درصدش فقط نتیجه‌ی جاییه که به دنیا اومدیم.
داشتم پست های چنل رو میخوندم. خیلی ناراحتم که تمام نوشته هام فقط از غم و خستگی و ناامیدیه.
چی شد که اینجوری شد؟!
خسته شدم... خسته شدم از اینکه کل وجودم شده غم. از اینکه هر روز با یه سنگینی عجیب بیدار می‌شم و نمی‌دونم دقیقاً از چی ناراحتم. از اینکه برای گریه کردن دنبال بهونه می‌گردم، یه آهنگ غمگین، یه خاطره، یا حتی یه فکر کوچیک. انگار غم توی همه‌ی لحظه‌هام ریشه کرده و نمی‌ذاره حتی برای چند دقیقه سبک باشم. فقط دلم میخواد یه روز از خواب بیدار بشم و این حس دیگه همراهم نباشه.
فکر می‌کنم آدم یه جاهایی باید جرئت کنه همه‌چیزو زیر سؤال ببره. حتی چیزایی که تا دیروز بهشون مطمئن بوده.
این روزها حتی خودمم از دیدنِ خودم توی این حال خسته‌ام. از اینکه این‌همه خسته‌ام، این‌همه غمگینم و این‌همه چیزی رو بی‌صدا تحمل می‌کنم، بدم میاد. شاید برای همین هم به هیچ‌کس چیزی نمی‌گم؛ چون خودم هم حوصله‌ی شنیدنِ این حال رو ندارم. تنها جایی که گاهی می‌تونم بی‌سروصدا بهش اشاره کنم، همینجاست.
