Visual Alchemist

الان فهمیدم ظاهرا اسمم توی پیشگفتار کیمیاشده (Alchemised) هم اومده! خیلی خوشحالم بابتش، حس می‌کنم یکی از بهترین جلدهاییه که تا الان طراحی کردم. کتاب Alchemised یکی از مهم‌ترین فانتزی‌های چند سال اخیره و بالاخره ترجمه‌ی خوبی ازش رو می‌تونین بخونین.

حالا تا بحثش هست باید بگم این ماه اسمم توی پیشگفتار یک کتاب دیگه هم اومد و فروشش امروز شروع شد. قبلا اینجا جلدش رو گذاشته بودم. فردا هم ریویوم رو اینجا می‌فرستم. از سایت آرلین می‌تونین بخرینش.

و امیدوارم تعریف از خود و این حرف‌ها برداشت نشه، ولی بنده رو اینجا name drop کردن. 🥰

خبر خیلی خوب اینه که کتابِ حمیدرضا در مورد Ai منتشر شده و الان فرصت دارین که اون رو بخونین. من هنوز فرصت نکردم کامل بخونمش و از همون مقداری که خوندم (حالا جز بحث خوندن، اینقدر در موردش حرف زدیم که می‌دونم تا حدودی چه خبره) می‌تونم بگم کار ارزشمندیه، توی دورانی که همه در مورد هوش مصنوعی نظرات عجیب و هیجان‌زده دارن، این کتاب می‌تونه کمک کننده باشه. حمیدرضا (برخلاف چیزی که توی پیشگفتار نوشته) خیلی سواد و تجربه‌ی بالایی توی این قضیه داره و صحبت‌هاش بدون شک اهمیت دارن. خلاصه که بخونین و لذت ببرین.

خبر خیلی خوب اینه که کتابِ حمیدرضا در مورد Ai منتشر شده و الان فرصت دارین که اون رو بخونین. من هنوز فرصت نکردم کامل بخونمش و از همون مقداری که خوندم (حالا جز بحث خوندن، اینقدر در موردش حرف زدیم که می‌دونم تا حدودی چه خبره) می‌تونم بگم کار ارزشمندیه، توی دورانی که همه در مورد هوش مصنوعی نظرات عجیب و هیجان‌زده دارن، این کتاب می‌تونه کمک کننده باشه. حمیدرضا (برخلاف چیزی که توی پیش

genai-book.kyrovert.com و کتابمم بالاخره منتشر کردم. میتونید به صورت آنلاین از سایت بخونیدش، یا همونجا از بخش "قالب های دیگر" فایل پی دی اف یا مارکدون دانلود کنید. تنظیمات آنلاینش هم البته کم نیس، خوندنش رو راحت میکنه. اگه فونت های دیگه ای دلتون خواست بگید اضافه میکنم (رایگان باشه)

راستی سانس دوم (ساعت ده شب) رو باز کردیم. 🌚

خوش‌بختانه فیلم کنسرتی که یکم شهریور توی اصفهان اجرا کردیم خوب پیش رفت و الان قراره یک تورِ دور ایران (هر جایی که در توانمون باشه) داشته باشیم. بیست و هشتم این ماه توی سالنِ مرکزی رشت اجرا خواهیم داشت. بی‌صبرانه منتظر دیدن همتون هستم. ارکستر ما "احتمالا" از اولین ارکسترهای مستقل ایرانه که کیفیت و فرصت این رو داره که بتونه تور داشته باشه و مشخصا حمایتتون از ما باعث می‌شه مسیر برای هنرمندهای مستقل دیگه هم باز بشه. از اینجا می‌تونین بلیت بخرین.

حالا که بحث وارکرفت و جونِ دوباره گرفتنش شده. با خبرهای دو سه روز اخیر من مطمئنم دیابلو هم سرنوشت مشابهی داره. چندتا جا خوندم که انیمیشنش حتی از آرکین پرخرج‌تر خواهد بود و بازی جدید "عذرخواهی" بابت اون آشغال آخره. خلاصه که حداقل تا ۲۰۳۰ باید منتظر بمونیم برای دیدن همه‌ی این‌ها و نتایجشون، ولی ارزششو داره.

من حدود چهار ساله به همه می‌گم وارکرفت نه تنها برمی‌گرده، بلکه دوباره یکی از مهم‌ترین فرانچایزهای گیم می‌شه. با این نسخه‌ی Forever که معرفی شد بالاخره توی همون مسیر هستیم. آینده برای وارکرفت بسیار امیدوارکننده شده و این خبر خوبیه. وارکرفت (گیم و کتاب‌ها) بخش دوست‌داشتنی‌ای از اوایل نوجوونی منه که هنوز بهش فکر می‌کنم.

دیشب بسته الحاقی جدید وارکرفت معرفی شد و من یادم افتاد ی زمانی معنای فانتزی کتابای وارکرفتی بود که ریچارد ای ناک مینوشت. این کتابا به قدری معروف بودن که حتی شایعه شده بود وارکرفت در اصل چرک نویس تالکین بوده و ناک هم شاگرد تالکین بوده. احمقانه شاید به نظر برسه، ولی تقریبا ناک تنها کسی هستش که این شایعه درباره‌اش گفته شد. اینکه بگی کارت چرک نویس تالکینه، افتخار کمی نیست، ولی یه نکته خیلی باحال راجع به این کتابا هست

دیشب حدود دو ساعت نسخه‌ی early access بازی Far Far West رو بازی کردم، خیلی خوش گذشت بهم. بیشتر شبیه اینه که یک نفر تصمیم گرفته نسخه‌ی سای‌فای/وسترن از Sea of Thieves رو بسازه و بهش گیم‌پلی هل‌دایورز و دووم رو بده. بازی بی‌نهایت فانه، کل محوریتش هم همین فان بودنه. تقریبا با همه‌چیز میشه "یک کاری" انجام داد؛ حالا این پرید داخلش باشه یا بلند کردنش (مرغه رو نگاه کنین) یا حتی ساز زدن. حدس می‌زنم چند نفره بازی کردنش هم جالب باشه. بازی عیب و ایراد هم داشت، ولی چون هنوز نسخه نهایی نیست می‌شه از کنارشون رد شد. یکسری جاها بالانس نبودنش باعث می‌شد بیشتر از حد سخت یا حتی غیرقابل بازی کردن بشه، مخصوصا توی باس‌فایت‌ها که مکانیک‌های بازی اجازه نمی‌دادن کاری که باید انجام بدی رو درست پیش ببری. ولی در کل پیشنهادش می‌کنم، قطعا نسخه‌ی کاملش که بیاد بیشتر بازی می‌کنم.

چیز

به مناسب تموم شدن نیمه‌ی اول کتاب کوربینی گفتم شاید بد نباشه یکی از بخش‌های مورد علاقم رو به اشتراک بذارم. واقعا کتاب خوبیه، آخرین باری که یک داستان علمی تخیلی اینقدر معذب کرد "سولاریس" از استانیسلاو لم بود و راستش انتظار هم نداشتم که دیگه چیزی بخونم که توی اون حد اذیت کننده باشه. تا اینجای کار خیلی دوستش داشتم، شاید ایده‌ی اصلی جدید نباشه (حتی برای ۲۰۰۶)، ولی جزئیاتِ کنارش و فرمِ داستان به طرز غافلگیرکننده‌ای خاصن. چند سال پیش یک انیمیشن کوتاه از روی این کتاب ساخته شده. مشخصا کتاب ۳۵۰ صفحه‌ای رو نمی‌شه توی یک انیمیشن ۴ دقیقه‌ای جا داد؛ اما تلاششون رو کردن که فضای داستان رو نشون بدن و خیلی هم با کیفیته. اگه دوست داشتین از اینجا ببینین.

تصور کن یک ماشین هستی. بله، می‌دانم. اما تصور کن نوع دیگری از ماشین باشی؛ ماشینی ساخته از فلز و پلاستیک، طراحی‌شده نه به دست انتخاب طبیعیِ کور و تصادفی، بلکه به دست مهندسان و اخترفیزیک‌دان‌هایی که چشمشان را محکم به هدف‌های مشخص دوخته‌اند. تصور کن هدفت نه تکثیر است، نه حتی زنده ماندن، بلکه جمع‌آوری اطلاعات. برای من تصورش آسان است. درواقع نقشی بسیار ساده‌تر از آن چیزی است که معمولاً از من می‌خواهند بازی کنم. در سمت سردترِ مدار نپتون، از میان مغاک سُر می‌خورم. بیشتر وقت‌ها برای هر ناظری در طیف مرئی فقط به‌شکل یک نبودن وجود دارم: سایه‌نمای نامتقارن و متحرکی که جلوی ستاره‌ها را می‌گیرد. اما گاهی، در چرخش آهسته و بی‌پایانم، با رگه‌های کم‌جان نور ستارهٔ بازتاب‌شده برق می‌زنم. اگر در همان لحظه‌ها مرا ببینی، شاید چیزی از ماهیت واقعی‌ام حدس بزنی: موجودی بندبند با پوستی از فویل، پوشیده از مفصل‌ها و دیش‌ها و آنتن‌های دوکی‌شکل. اینجا و آنجا زمزمه‌ای از یخِ انباشته به مفصل یا درزی چسبیده، شاید بقایای منجمد گازی که جایی در حوالی مشتری به آن برخورده‌ام. جاهای دیگر، جسدهای میکروسکوپی باکتری‌های زمینی را حمل می‌کنم که زمانی بی‌خیال روی پوست ایستگاه‌های فضایی یا سطح آرام ماه زندگی می‌کردند... اما در نصف فاصلهٔ کنونی من از خورشید بلوری شده بودند. حالا، به فاصلهٔ یک نفس از صفر مطلق، شاید با لمس یک فوتون خرد شوند. دست‌کم قلبم گرم است. آتش هسته‌ای کوچکی در سینه‌ام می‌سوزد و مرا نسبت به سرمای بیرون بی‌اعتنا می‌کند. اگر حادثه‌ای فاجعه‌بار پیش نیاید تا هزار سال خاموش نمی‌شود؛ و هزار سال به صداهای کم‌جان مرکز کنترل مأموریت گوش می‌دهم و هرچه بگویند انجام می‌دهم. تا امروز گفته‌اند دنباله‌دارها را مطالعه کنم. هر دستوری که در تمام عمرم گرفته‌ام شرحی دقیق و بی‌ابهام از همان دلیل اصلیِ وجودم بوده است.

دیدِ کور (BLINDSIGHT) - پیتر واتس

بدون شک بهترین بخش بازی هم Two-Toed Tom بود، یکی از هیولاهای فولکلور مورد علاقمه و واقعا خوش‌حال شدم از دیدنش توی این بازی. موسیقیش هم که ده از ده

اما در مورد مشکلات بازی... این بازی واقعا توی یک چاله‌ای که خودش کنده میوفته. هیزل (شخصیت اصلی - کسی که داستانش رو بازی می‌کنیم) افتضاحه، یعنی تک‌تک بخش‌ها رو اشتباه انجام دادن. من کاملا درک می‌کنم که این نوع از شخصیت یکی از متداول‌ترین‌هاست؛ کاراکتر قدر نشناسی که با اتفاقاتِ مختلف ادب می‌شه. اما حالا چرا اینقدر بد نوشتنش؟ ما باید این کاراکتر رو حدود ۱۳ ساعتی تحمل کنیم، از اون‌جایی که دهنش رو باز می‌کنه سطحی و بده تا جایی که دهنش رو در آخر می‌بنده. دیالوگ‌هاش بد نوشته شدن، آرک پیشرفتش کند و ضعیفه (هزاربار بلا سرش میاد تا یه چیزی رو بفهمه) و حماقتش اینقدری بالائه که خسته کننده می‌شه. بدتر اینکه هزار بار موجودات و شخصیت‌های مختلف به هیزل می‌گن «تو خیلی باهوش و شجاعی.». من چند بار بازی رو بستم از بس خسته بودم از کات‌سین‌های مسخره‌ای که شخصیت اصلی داشت. مورد دوم هم اینه که گیم‌پلی خیلی خسته کنندس، یعنی توی یک سطحی می‌رسه که سر کمبت من چشممو می‌بستم (از بس خوابم میومد البته) و با زدن دوتا دکمه راحت شکستشون می‌دادم، مشکل این بود که همون دوتا رو باید دستکم ۲ دقیقه می‌زدم تا ضعیف‌ترین چیز رو شکست بدم. بازی نمی‌تونست ریتم درست رو نگه داره، خیلی جاها الکی سعی می‌کرد تعداد ساعت گیم‌پلی بره بالا و تهش هیچی نمی‌شد. تقریبا نصف ماموریت‌های بازی در اصل سایدکوئست‌هایی بودن که زوری اورده بودن توی جریان اصلی بازی. همین باعث می‌شد به مرور کلافه بشم. در کل این دوتا مورد بد بودن، اما اینطوری نبود که بخوام بازی رو نصفه رها کنم. ارزش زمانتون رو داره اما واقعا What If بزرگی پشتشه، به نظرم south midnight می‌تونست استارت یک IP بزرگ توی صنعت گیم باشه، چیزی باشه که از لحاظ هنری و ادبی تحسین بشه. اما خودش خراب کرده و احتمالا از اون بازی‌هایی می‌شه که بیشتر مردم فراموشش می‌کنن.

از جنگ به بعد من تقریبا فرصت بازی کردن ندارم (کی داره؟ همه دنبال یه لقمه نونن الان) و توی یک ماه اخیر با هزارتا زور و زحمت تونستم South of Midnight رو بازی کنم. بهتره اول از بخش‌های خوبش بگم. دنیاسازی این بازی واقعا تمیزه، ترکیب فولکلور و Southern Gothic با یک دنیایی که متمایله به رئالِ جادویی؛ خیلی خوب بود. یعنی من واقعا مایلم که چیزی بیشتر از این بازی توی این دنیا ببینم/بخونم. حس می‌کنم داستان‌های زیادی می‌شه از کنارش بیرون کشید و واقعا ارزشش رو هم داره. موسیقی متنش چطور تمام جوایز رو نگرفته؟ حتی یادم نیست آخرین بار کی یک ساندترکی شنیدم که این از کُر خوب استفاده کرده و به فضای داستان و آرت استایل هم میاد. من همیشه می‌گفتم اولیور دریویره برای بازی‌های AA خیلی خوبه، این بازی بهم ثابت کرد واقعا سطحش از کلِ تیم بالاتر بود. و مهم‌تر از اون دوتا، بازی south midnight خیلی خوشگله! انیمیت‌ها خوبن، نورپردازی بی‌نقصه، توی تکسچر کارشون عالی بوده، نگاه کردن به هر چیزی توی این بازی لذت بخش بود. این چیزیه که چند ساله اخیر خیلی کم دیدم.