روزگار سبز🍃

مثل شاخه‌ی درخت خشکی که برف روش نشسته سنگینم. نه می‌شکنم و نه اون برف آب میشه. شاید بهتر باشه توجه کمتری به بعضی چیزها کنم. در این صورت مطمعنا آسیب کمتری می‌بینم. #سهیلا_واله

پرنده‌های مهاجر جدیدا روی سیم برقا دیده میشه و این یعنی بالاخره پاییز عزیز اومده🫠

من عاشق لحظه‌های خودم با خودمم🦥

از لذت‌های کوچک زندگی؟ رقص شاخ و برگ درختان در باد #حظ

کم بدبختی داشتم اکسپلور اینستام پر شده از لباسای پاییزی 😒

بلعیده شد و سپس روشن‌تر زنده شد. #خسوف

خیال🍃

امروز یک پنجره‌ی رو به غروب بودم.

یک ماهی نقره‌ای با بال‌های نارنجی می‌شوم. در فراسوی آب با آسودگی شنا میکنم. فکرش را بکن مثل حبابی که در هوا معلق است این طرف و آن طرف میروم. میروم... آنقدر می‌روم تا خودم را به عمق دریا برسانم. در نقطه‌ای که دیگر حتی نور خورشید هم به گودال‌های عمیق دریا ساطع نمیشود و دست هیچ آدمی به این ماهی کوچک غمگین نمی‌رسد، زیر سایه‌ی یک مرجان پناه می‌برم. مرجان به ماهی لبخند میزند. ماهی با بالش تن مرجان را قلقلک میدهد. اولین ارتباط شکل می‌گیرد. با هم دوست می‌شوند. کمی بعد ماهی یک جا می‌نشیند و گریه میکند. مرجان بغلش می‌کند و میگوید: نترس، خودت را آزاد کن اینجا هیچکس نیست که اشکهای تو را ببیند. بیشتر رها می‌شوم. بیشتر گریه میکنم. یک موسیقی بیکلام پخش می‌شود. مرجان دوباره سکوت را می‌شکند: انقدر مدارا کرده‌ای که خیلی نرم شده‌ای. سرم را بالا می‌برم به مرجان نگاه میکنم. چیزی نمیگویم. خودم می‌دانستم که زیادی مدارا کرده‌ام. اما نمی‌دانست دردی که آن لحظه بر سینه‌ی ماهی غمگین نشسته چیزی جز دلتنگی نیست. برایش توضیح می‌دهم که چرا آنجا هستم. که نام یک نفر را روی شن‌های ساحل نوشتم. موج دریا او را با خودش برد و کل دریا بوی نام او گرفت. من همانجا ماهی‌ای شدم که دلم خواست در تمام آب دریا به هوای بوییدن نام او عبور کنم. قصه‌ تمام شد دسته‌ی بزرگی از ماهی‌ها نزدیک شدند. واو... چقدر ماهی واله و شیدا... #سهیلا_واله #هایکو

خورشید زاویه گرفته و آفتاب بیشتر به داخل خونه کشیده شده. این سرآغاز ماجراجویی و خیال‌پردازی‌های شاعرانه‌ی منه🦋🌝

همه ‌ی ری‌اکشن‌ها رو باز کردم. امیدوارم ناامیدم نکنید🫠

کاش میشد دست‌های تو را در گلدانی بکارم و آنها را در مقابل ناملایمات زندگی دور نگه دارم.

آنان که بر سر ما گلوله می‌ریزند، به هیچ عنوان از نسل شریف آریاییِ نیستند.

در هیچ کجای تاریخ، حق نجیب زادگان ماشه کشیدن بر روح و مغزشان نیست!