روزگار سبز🍃

امروز بیست و یک مهرماهه و من موقع گردگیری متوجه شدم که تقویمم روی نوزدهم مونده. میخوام بگم که توی اون دوروز تاریخ عمرم گم شد محو شد و همونجا گیر کردم راکد موندم.

بقول سهراب: من برای زندگی خودم را اندازه گرفته‌ام. یک پنجره و نیم‌ طول خوشی‌های من است.

نسیمی که از پنجره به درون می‌خزد، مرا را ربوده است.

برای علاقمندان به شاهنامه🤎

پله‌ها رو یکی‌یکی بی‌هدف بالا میومدم. صدای زن همسایه میومد داشت معنی کلمات درس جدیدِ فارسی رو به بچه‌ش یاد میداد. من که نزدیک‌تر شدم گوشم واضح‌تر صداش و متوجه میشد. کلمات بعدی رو هی میگفت و تکرار میکرد و می‌گفت: اندوه یعنی غمگین... مستأصل یعنی درمانده... بعدش یکی درمیون به پسرش می‌گفت: فهمیدی؟ معلوم بود که پسرش نمی‌فهمید اما من خوب فهمیده بودم. دقیقا اندوه و درموندگی رو از دیروز تمام وقت زندگی کردم.

آیا حق انسان دل‌تنگ، نگاه و آغوش نیست.

ولی بنظرم اون آب ته مونده های سالاد شیرازی بعنوان یه نوشیدنی میشه ازش یاد کرد.

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست که هر چه بر سر ما میرود ارادت اوست

۲٠مهرماه، روز بزرگداشت حافظ جان و عزیز ما مبارک✨

شب بخیر امیدوارم خورشید فردا خوش بتابه✨

من برای این دنیای مدرن و پیشرفته نبودم. منو باید پرت کنن توی اون زمان که یه چادر گلگلی سایبونم بود.

در من میل شدیدی به زندگیه، ولی خب گاهی هم یه اتفاق باعث میشه نفهمم باید چطوری زندگی کنم. موقع هایی هم که خیلی خوش میگذره مث بستنی یخی زود تموم میشه.

لعنت خدا و صد و بیست وچهار هزار پیامبر به پنج شنبه و جمعه

کاش امشب میرفتم روی ماه تک و تنها

ملاقات با دورترین جای آسمان این مرتفع‌ترین آرزوی من است. • حسین صفا