روزگار سبز🍃

سلام به روی ماهت سپتامبر زیبا🍂🐿

هنر، شکل متمدن دوام آوردن است💞🍀

هنر، شکل متمدن دوام آوردن است💞🍀

فکر می‌کنم اورانگوتان باشم و در جنگل‌های بارانی اندونزی یا مالزی زندگی کنم؛ این خیلی بهتر است تا اینکه در خاورمیانه باشم. 🦧🌿

بدون اضافه کردن هیچ کلمه‌ای خیلی این قطعه رو دوس دارم🫠

با پیرهن گل‌گلیِ آبی‌رنگش، مقابلم روی صندلیِ سبز رنگش نشسته بود و داشت حرف می‌زد. حرفش رسید به دردِ پاش، یهو گفت: «عصایی که همسرم برام درست کرده رو برداشتم…» همین یه جمله، منو توی خطوط چین و چروک صورتش برد. افتادم به فکرِ عشق‌هایی که فقط برای روزای جوونی نیستن. عشق‌هایی که پا به پای آدم پیر می‌شن، با دردهاش همراه می‌شن و وقتی قدم‌ها سخت‌تر می‌شن، هنوز یکی هست که عصای دستت باشه… کاش همه ماها یه تکیه‌گاه محکم باشیم و انقدر عمیق دوست داشته باشیم که حتی فکر عصای دست پیری یه نفر باشیم. حتی اگر خودمون توی تمام لحظات نتونیم تکیه‌گاهش باشیم. بعضی آدما پیر نمی‌شن؛ فقط عشقشون با گذرِ سال‌ها، ریشه‌دارتر می‌شه. 🤍🌿

هم اکنون صدای گنجشک ها و قمری‌ها در سراسر کشور🙂‍↔️

A little lost, little found.

وایسادم توی آشپزخونه. فنجون چای توی دستمه و بخارش، آروم‌آروم جلوی چشمام می‌خزه بالا؛ نمی‌دونم تا کجا می‌خواد بره. سعی می‌کنم بالا رفتن بخار چایِ اول صبح موضوعی بی‌اهمیت باشه نگاهم می‌افته به پنجره. همه‌چی ساکته. یهو ابرها کنار می‌رن و یه تیکه نور باریک، از لای پرده خودش رو می‌رسونه به دیوار. خوشحال می‌شم. با خودم می‌گم پاییز نزدیکه و دوباره قراره بنده‌ی نور باشم. خدا رو شکر می‌کنم و درست همون لحظه، یاد دلتنگی‌م برای دیا می‌افتم. غم آرومی می‌شینه گوشه‌ی دلم. منحنی لبخندم هم، بی‌آنکه خودم بفهمم، برمی‌گرده سر جای قبلیش. فنجون رو می‌ذارم روی اُپن، اما از دستم می‌افته پایین و با صدای شکستنِش، همه‌چی برای یه لحظه ساکت‌تر می‌شه. بدون هیچ حرکتی می‌ایستم و به تکه‌های فنجون نگاه می‌کنم. همون‌جا یادم می‌افته که دلم هم درست شبیه همین فنجون شکسته. انگار باید الان می‌شکست. انگار این شکستگی، قرار بود منو به خودم بیاره. به خودم میام. هنوز دلتنگم، اما یادم نمی‌ره که دلم شکسته. و شاید همین، فرقِ بین دلتنگ بودن و دوباره از دست دادنِ خودمه. #سهیلا_واله

من تو روابط ،آدم صبوری‌ام. اهل حذف کردن آدم‌ها نیستم؛ آدم‌ها گاهی با رفتارشون، با بی‌تفاوتی‌هاشون، با تکرار چیزهایی که یه روزی ازشون گذشتم، خودشون کم‌کم از زندگی آدم خط می‌خورن. نه دعوایی، نه خداحافظی‌ای، نه حتی تصمیمی برای رفتن… فقط یه جایی می‌فهمی دیگه نبودنشون چیزی رو توی دلت تکون نمیده. عجیب‌تر از رفتن آدم‌ها، لحظه‌ایه که می‌بینی خودت دیگه برای موندنشون نمی‌جنگی؛ انگار یه روز بیدار میشی و می‌بینی کسی که یه زمانی تمام احساست بود، حالا فقط یه خاطره‌ست. و شاید ترسناک‌ترین قسمت ماجرا این باشه که بفهمی آدم‌ها چطور، بی‌آنکه خودت بخوای، با اعمالشون از قلبت خط می‌خورن… و من از اين خط خوردن تدريجی آدم ها از قلبم بدون اينكه خودم متوجهش بشم ميترسم!

تلگرام 13 ساله شد ممنونیم پاول بخاطر همه چیز❤️