"درخشش"

از بَهز بن حکیم از پدرش از پدربزرگش روایت است که گفت: عرض کردم: ای رسول خدا، به چه کسی بیشتر نیکی کنم؟ فرمودند: «أُمَّكَ، ثُمَّ أُمَّكَ، ثُمَّ أُمَّكَ، ثُمَّ أَبَاكَ، ثُمَّ الْأَقْرَبَ فَالْأَقْرَبَ» یعنی: «مادرت، سپس مادرت، سپس مادرت، سپس پدرت، سپس نزدیکتر [از نظر خویشاوندی] و سپس نزدیکتر».

قشنگ‌ترین جای زندگی متعلق به وقتی است که انتظارش را نداری، ولی می‌شود. «فرانکشتاین»

انسان تا زمانی که مسئولیت تمام ویرانی‌های زندگی‌اش را نپذیرد، هرگز قدرت ساختن مجدد آن را به دست نخواهد آورد.

انسان به شکل های گوناگون در جستجوی قدرت است؛ از ثروت، مقام و موقعیت اجتماعی گرفته تا تسلط بر دیگران یا حتی کنترل و انضباط شدید بر خویشتن. قدرت در هر شکل خود می تواند احساس لذت، رضایت و برتری ایجاد کند و همین لذت، انسان را به ادامه جستجوی آن ترغیب می کند. قدرت فقط به امکانات مادی و سلطه آشکار محدود نمی شود؛ گاهی از طریق عنوان ها، اعتبار اجتماعی، باورها و نفوذ افراد صاحب مقام نیز اعمال می شود. انسان ممکن است به دلیل نیاز به امنیت، آسایش یا احترام، خود را به یک فرد، کتاب، ایدئولوژی یا مرجع صاحب اقتدار وابسته کند و بدون بررسی مستقل، از آن پیروی کند. این گرایش نشان می دهد که قدرت تا چه اندازه بر روابط و شیوه زندگی ما تأثیر گذاشته است. حتی روابطی که در ظاهر عادی به نظر می رسند، ممکن است بر پایه سلطه، استفاده از یکدیگر یا نیاز به تأیید شکل گرفته باشند. شناخت قدرت از زمانی آغاز می شود که انسان انگیزه های خود را برای طلب برتری، پیروی از اقتدار و وابسته شدن به دیگران با دقت مشاهده کند. کریشنامورتی

کسی را که همیشه حواسش به توست، نادیده نگیر. روزی خواهی فهمید وقتی سرگرم سنگ جمع کردن بودی، الماس را از دست داده‌ای. • جبران خلیل جبران

"بشنو این نی چون شکایت می‌کند از جدایی‌ها حکایت می‌کند کز نِیِستان تا مرا بُبْریده‌اند در نَفیرم مرد و زن نالیده‌اند سینه خواهم شَرحه‌شَرحه از فراق تا بگویم شرحِ دردِ اشتیاق هر کسی کو دور ماند از اصلِ خویش باز جوید روزگارِ وصلِ خویش من به هر جمعیّتی نالان شدم جفت بدحالان و خوش‌حالان شدم هر کسی از ظَنّ خود شد یار من از درون من نجُست اَسرار من سِرِّ من از نالهٔ من دور نیست لیک چشم و گوش را آن نور نیست تن ز جان و جان ز تن مستور نیست لیکْ کس را دیدِ جان دستور نیست آتش است این بانگِ نای و نیست باد هر که این آتش ندارد نیست باد آتشِ عشق است کاندر نیْ فتاد جوششِ عشق است کاندر میْ فتاد نِی حریف هر که از یاری بُرید پرده‌هایش پرده‌های ما درید همچو نِی زَهری و تَریاقی که دید؟ همچو نِی دَمساز و مشتاقی که دید؟ نِی حدیثِ راهِ پُرخون می‌کُند قصّه‌های عشقِ مجنون می‌کند مَحرمِ این هوش، جُز بی‌هوش نیست مَر زبان را مُشتری جز گوش نیست در غمِ ما روزها بیگاه شد روزها با سوزها همراه شد روزها گر رفت، گو «رو، باک نیست تو بمان، ای آنکه چون تو پاک نیست» هر که جز ماهی ز آبش سیر شد هر که بی‌روزی‌سْت، روزش دیر شد در نیابد حالِ پُخته هیچ خام پس سخن کوتاه باید والسّلام بندْ بُگسَل، باش آزاد، ای پسر! چند باشی بندِ سیم و بندِ زر گر بریزی بَحر را در کوزه‌ای چند گنجد‌ قسمتِ یک روزه‌ای؟ کوزه‌ٔ چشمِ حریصان پُر نشد تا صدف قانع نشد پُر دُر نشد هر که را جامه ز عشقی چاک شد او ز حرص و عیب، کُلّی پاک شد شاد باش ای عشقِ خوش‌سودای ما ای طبیبِ جمله علّت‌هایِ ما ای دوایِ نَخوَت و ناموسِ ما ای تو افلاطون و جالینوسِ ما جسمِ خاک از عشق، بَر افلاک شد کوهْ در رقص آمد و چالاک شد عشقْ جانِ طور آمد عاشقا! طور مست و «خَرَّ مُوسیٰ‏ صٰعِقا» با لبِ دَمسازِ خود گر جُفتمی همچو نی مَن گفتنی‌ها گفتمی هر که او از هم‌زبانی شد جدا بی‌زبان شد گر چه دارد صد نوا چون که گُل رفت و گلستان درگذشت نشنوی زآن پس ز بلبل سَرگذشت جمله معشوق است و عاشق پَرده‌ای زنده معشوق است و عاشق، مُرده‌ای چون نباشد عشق را پروای او او چو مرغی مانْد بی‌ پَرْ وایِ او من چگونه هوش دارم پیش و پس چون نباشد نورِ یارم پیش و پس؟ عشق خواهد کاین سخن بیرون بُوَد آینهْ غَمّاز نَبْوَد، چون بُوَد؟ آینه‌ت دانی چرا غمّاز نیست؟ زآن که زَنگار از رُخَش مُمتاز نیست" - مولانا، مثنوی معنوی، دفتر اول، بخش 1، سرآغاز

پست راک بزنیم

همه ما بسیاری از احساساتمان را سرکوب می کنیم. به خودمان اجازه نمیدهیم که گریه کنیم، بخندیم، بدویم، بازی کنیم و یا برقصیم. تمام احساساتمان را نادیده می گیریم و تمام درها را، از درون به روی خود بسته ایم و خود زندان بان و محافظ خود گشته ایم. اگر میخواهیم پا به فضای آزاد بیرون بگذاریم و به ملاقات خدا برویم باید تمام درها و پنجره ها را بگشاییم. اما در آن زمان، ترس تمام وجودمان را فرا می گیرد، زیرا تمامی احساساتی را که مانع بروزشان شده بودیم، از عمق به سطح می آیند و خود را آشکار می سازند. اگر مانع ریختن اشک هایتان شده باشید و یا جلوی خندیدن تان را گرفته باشید، آنها به سطح می آیند و خود را ظاهر می سازند؛ بگذارید خارج شوند تا وجودتان از آنها پاک گردد. اشو

آدما جالبن، باهم حرف می‌زنن و به هم گوش نمیدن.