Daily routine

احتیاج به یک پیام ریسکی دارم ولی اونی که ریسک کرده من نباشم.

وقتی تو اون دفتره راجع به موضوعی مینویسم، اون موضوع کم کم تموم میشه؛ معجزه نوشتن یعنی خالی شدن ذهن و پیدا کرد یه راه.

پارسال این موقع داشتم در انتهای شب میدیدم، نیاز دارم دوباره ریواچ کنمش.

در تایم های محدودی از زندگی چیپس و پفک میخورم و وقتی این اتفاق می‌افته یعنی هیچی اونطوری که میخوام نیست.

در این تایم از زندگی تقریبا بعد از چهارسال نه عاشق کسی هستم نه کسی عاشقمه و نه از کسی خوشم میاد، کسی هم از من خوشش نمیاد، اینکه به کسی تعلقی ندارم منو شبیه قاصدکی میکنه تو دستای باد که حس سبکیش جونم رو نوازش میکنه.

درس مرس چه خبر؟

دیگه واقعا وقت سوراخ کردن گوشمه.

اااا😂😂😂😂😂😂 خب باشه از فاطمه هم همین انتظار رو دارم.

وکیل خوب؟ کاوه راد

یعنی چی؟ مهنا من از تو انتظار دارم تو جامعه درست رو از غلط تشخیص بدی جدی یعنی چی؟

دعوت به دیت پیاده روی و دوچرخه سواری لطفا.

یه سکانس هست تو سریال فرندز که ریچل وسیله های راس رو بعد جدایی بهش برمیگردونه؛ کاش ماهم تو ایران این فرهنگ رو داشتیم. من وسیله هامو لازم دارم، منظورم کادوها نیستا؛ یسری وسیله که برای تو بوده ولی جا مونده دست طرف مقابل و تو چشمت هنوز دنبال اون وسیلس. میخوامشون.

این خیلی عجیب و جالب بود.

با تک تک استوری های امشبم اشک ریختم.

امسال فصل جدید سریال های مورد علاقمو داریم💘

جمعه خیلی خیلی خیلی غم انگیزیه.

#پادکست

خب خوشگلا مرسی بودین خوش گذشت بهم بوس بوس🩷🌸

صدف🤍