حـرف‌هایِ‌مَــــهاٰ

خیلی دوس دارم عاشق پاشق شم ولی متاسفانه عاقل و ماقلم.

گاهیم هیچکس مقصر نیست، فقط زمان اشتباهه.

مثل چای به‌لیمو بود؛ نه تلخ بود، نه شیرین. آرومت می‌کرد. عطرش که توی هوا پخش می‌شد انگار خستگی رو از روی شونه‌هات برمی‌داشت، می‌ذاشت کنج خونه. غم‌هات رو توی خودش حل می‌کرد اما کدر نمی‌شد، سبز بود همیشه.

وقتی عاشقِ درخت هستی، که در آذر و بهمن دوستش بداری، در فروردین که،شَتِه ها هم اون را دوست دارند.

بزرگسالی یعنی همزمان که می‌دونی هیچ‌چیز دائمی نیست، قلبت از پایان‌ها غمگین می‌شه.

آدم دیدارهای موقتی با آدم‌های موقتی نیستم متاسفانه. چیزی که عمق نداشته باشه حس پوچی بهم می‌ده. ترجیحا با آدم‌هایی دیدار می‌کنم که عمیق باشم کنارشون.

کی می‌دونه؟ شاید یه روزی اون اتفاقِ لعنتی بی‌افته.

بعضی از غم‌هارو مهم نیست چندبار تجربه کنی، هر بار مزه‌ی اولین بار میده.

آرام‌تر شدن بی‌دلیل دور شدن بی‌توضیح لبخندهایی که بیش از حد عاقل‌اند… همه‌شان پیام‌هایی‌ هستند از بخش خاموشِ ذهن که هنوز جرأت اعتراف ندارد.

دلتنگِ تمومِ احساساتی‌ام که خیلی‌ وقته حسشون نکردم.

گاهی خودخواه بودن بد نیست؛ مراقبت از خودته.

بزرگتر که می‌شی می‌فهمی، به دست‌آوردن بعضی چیزا واقعا به این که تو چقدر تلاش کردی، بستگی نداره.

بیا و یه جوری بغلم کن که همه‌ی غصه‌هام تموم بشن.

زنی بود غمگین؛ با رویاهای بزرگ و امیدی بی‌پایان.

نیاز دارم یه مرحله‌ی خیلی جدید رو توی زندگیم آنلاک‌ کنم. این چیزایی که دارم می‌گذرونم دیگه همه‌شون روزمرگی شدن واسم.