­­­­­­

mon amour

Oh ma chérie, comme je t'aime.

Oh ma chérie, comme je t'aime.

و در اخر من ماندم و من؛ نه تو ماندی و نه قول هایی که به قلبِ خسته‌ام داده بودی.

به کجا باید پناه برد؟ کدام خانه؟ کدام انسان؟

"با یک نگاه منو معتقد کرد که بلند بشم و برم."

1:41

"هیچ چیز ماندگار نبود."

هیچ‌ چیز ماندگار نیست، حتی‌ احساس‌ِ بین‌ ما.

قبل از اینکه همه چیز تموم بشه مطمئن شدم که تموم تلاشمو کردم.

آخرین‌بار بود که از یکی انتظار داشتم.

از آن دسته آدم‌هایی بود که هم خوب زخم می‌زد و هم خوب درمان می‌کرد، از آن دسته آدم‌هایی که هم درد بودند، هم درمان.

‏تجربیات چندانی نداشت، اما همان تجربیات اندک چندان اثری بر او گذاشته بودند که در اوج جوانی حس می‌کرد چند عمرِ کامل را پشت سر گذاشته‌ است.

گفتم میرم و منتظر موندم که بهم بگی نرو! بمون! اما خداحافظ از روی لبهات نیفتاد.

زندگی من همینجوری غم انگیز بود، نباید میدیدمت.

و وقتی نام مرا بشنوی، تنها یک جمله به یادت خواهد آمد «هیچکس مرا به اندازه‌ ی او دوست نداشت.»

کلمات، خاطرات رو حمل میکنن.