ایمنی و نجات جان

📚قانون به کارگیری نیروی HSE 1.  قانون کار جمهوری اسلامی ایران:     *   ماده 105 قانون کار: این ماده به طور کلی مسئولیت رعایت مقررات ایمنی و بهداشت کار را بر عهده کارفرما می‌گذارد. هرچند مستقیماً به استخدام نیروی متخصص اشاره نمی‌کند، اما عدم وجود فردی متخصص در زمینه بهداشت حرفه‌ای، خود می‌تواند نقض این ماده تلقی شود، زیرا کارفرما نمی‌تواند به طور مؤثر مقررات را اجرا کند.     *   ماده 170 قانون کار: این ماده صراحتاً کارفرمایان را موظف به رعایت استانداردهای ایمنی و بهداشت در محیط کار و همچنین فراهم آوردن امکانات لازم برای حفظ سلامت و بهداشت کارگران کرده است. استخدام کارشناس بهداشت حرفه‌ای یکی از این امکانات لازم برای اجرای صحیح این مقررات است. 2.  آیین‌نامه‌ها و دستورالعمل‌های مرتبط با حفاظت فنی و بهداشت کار:     *   آیین‌نامه اجرایی ماده 85 قانون کار (موضوع تعیین حدود وظایف و مسئولیتها و اختیارات سطوح مختلف کارکنان در مورد حفاظت فنی): این آیین‌نامه در سطوح مختلف، وظایف و مسئولیت‌ها را برای کارفرمایان، مدیران و سرپرستان در خصوص تأمین ایمنی و بهداشت کار مشخص می‌کند. در برخی از سطوح، این آیین‌نامه‌ها به طور تلویحی یا صریح به لزوم استفاده از خدمات کارشناسان و متخصصان بهداشت حرفه‌ای اشاره دارند، به ویژه در کارگاه‌های با تعداد نیروی کار یا ریسک بالا.     *   آیین‌نامه‌های اختصاصی: بسته به نوع فعالیت کارگاه، ممکن است آیین‌نامه‌های خاصی وجود داشته باشد که بر استخدام نیروی بهداشت حرفه‌ای تأکید بیشتری دارند. مجازات قانونی: در صورتی که کارفرما نسبت به تأمین الزامات بهداشت حرفه‌ای، از جمله استخدام نیروی متخصص (در صورت لزوم بر اساس تعداد کارگر و نوع فعالیت) کوتاهی کند و این کوتاهی منجر به بروز حادثه یا بیماری شغلی شود، قاضی می‌تواند بر اساس قوانین عمومی مسئولیت مدنی و کیفری، و همچنین مواد ذکر شده از قانون کار و آیین‌نامه‌های مرتبط، حکم صادر کند. این مجازات‌ها می‌توانند شامل موارد زیر باشند: *   جزای نقدی: به دلیل نقض مقررات ایمنی و بهداشت. *   مسئولیت مدنی (پرداخت دیه و غرامت): در صورتی که حادثه یا بیماری شغلی منجر به آسیب جسمی یا فوت کارگر شود. *   توقیف واحد کارگاه: در موارد بسیار حاد و پرخطر که ادامه فعالیت با تهدید جدی همراه باشد (البته این مورد کمتر اتفاق می‌افتد و بیشتر برای تعطیلی موقت جهت رفع نواقص است). چرا پیدا کردن "بند قانونی" مشخص که بگوید "اگر کارفرما نیرو بهداشت حرفه‌ای نگیرد، قاضی باید X ریال جریمه کند" دشوار است؟ 1.  قوانین کلی و حمایتی: قانون کار بیشتر به صورت کلی، کارفرما را موظف به تأمین ایمنی و بهداشت کرده و شرایط استخدام نیروی متخصص را بسته به شرایط کارگاه (تعداد کارگران، نوع فعالیت، میزان خطر) تعیین کرده است. بندهای قانونی به صورت ریزبینانه برای هر تخلف، مجازات دقیق تعیین نمی‌کنند، بلکه چارچوبی کلی برای احراز تخلف و صدور حکم توسط قاضی فراهم می‌کنند. 2.  نقش بازرسان کار: در وهله اول، مسئولیت نظارت بر اجرای قوانین کار و بهداشت حرفه‌ای بر عهده وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و بازرسان کار است. بازرسان در صورت مشاهده تخلف، گزارشی تنظیم کرده و مراتب را به مراجع ذی‌صلاح (از جمله هیئت‌های تشخیص و حل اختلاف یا دادگاه‌ها) ارجاع می‌دهند. 3.  تقدیر قاضی: قاضی با در نظر گرفتن جمیع شرایط، میزان قصور کارفرما، ماهیت شغل، تعداد کارگران و پیامدهای احتمالی (وقوع حادثه یا بیماری)، شدت تخلف و مستندات ارائه شده (از جمله گزارش بازرس کار)، حکم مقتضی را صادر می‌کند. چه کاری باید انجام شود؟ اگر شما با کارفرمایی روبرو هستید که به الزامات بهداشت حرفه‌ای عمل نمی‌کند، بهترین اقدام این است که: 1.  مستندسازی کنید: هرگونه کوتاهی، عدم رعایت استانداردها، یا سابقه حوادث را مستند کنید. 2.  شکایت به بازرسی کار: به سازمان تعاون، کار و رفاه اجتماعی شهرستان خود مراجعه کرده و به صورت کتبی یا حضوری شکایت خود را مبنی بر عدم رعایت مقررات بهداشت حرفه‌ای توسط کارفرما ثبت کنید. بازرسان کار موظفند به شکایات رسیدگی کرده و در صورت تأیید تخلف، اقدامات قانونی را انجام دهند. 3.  پیگیری حقوقی: در صورت وقوع حادثه یا بیماری شغلی و اثبات قصور کارفرما، می‌توانید از طریق مراجع قضایی حقوق خود را پیگیری کنید.