𝙫𝙖𝙧𝙞𝙖𝙗𝙡𝙚

من سعی کردم. حتی اگر از دید تو اینطوری به نظر نمی‌رسید.

بالاخره یه روزی بال‌های منم درمیاد.

کلی‌ چرا تو سرمه، و هروقت به پاسخش فکر میکنم فقط به این میرسم که ما خیلی وقته انسان نیستیم.

چرا توی روی همدیگه خوبین، ولی پشت‌سر همدیگه بدِ همو میگین؟

واقعا چرا باید از دیدن پیشرفت یکی دیگه ناراحت شین؟؟ و چی باعث‌میشه که واسه بالا رفتن‌خودتون، بقیه رو پله میکنین؟

هر ادمی یه حس حسادت ممکنه تو وجودش داشته باشه،ولی حدقل میتونه حسادتشو پنهون کنه:/

از طرز نگاهشون ، حرف زدنشون و لحن گفتارشون، یه هاله ی خیلی کدر اطرافشون میشه حس کرد و واقعا جالبه.

قسمت خوبشم اونجاس که این حسادتو بروز میدن.

از ادمای حسود خیلی خوشم میاد خیلی دلقک و بامزن.

وقتی فکر کردن بهشو متوقف میکنی، خواب دیدن درموردش شروع میشه.

و حقیقت اینه‌که تو زمان نداری، تو کوهی از حسرت داری. خاکستری از کارهای نکرده داری، آرزوهای دفن شده داری، حسرت زندگی کردن و عجله‌ی مردن رو داری. و همه‌ی این‌ها می‌گذره، و تو دوباره فکر می‌کنی زمانی هست.

مشکل اینه که تو فکر می‌کنی، زمان داری.

هزار بار زد واقعه ما رو، ما بلند می شیم بار هزارم.

انگار کل عمرمو تو میدونی جنگیدم و زخمی شدم که هیچ جناحش طرف من نبوده!