𝙫𝙖𝙧𝙞𝙖𝙗𝙡𝙚

آهنگا هنوز همونن ولی دیگه هیچ تصویری رو نمی سازن، فقط یه خلاء.

اینکه حین گوش دادن به آهنگا دیگه به کسی یا چیزی فکر نمیکنم واقعا ترسناکه.

بزار به این رفیقم بگم جاجم نمیکنه:

بهش که فکر می‌کنم من هیچوقت دوست نداشتم چیزایی که یه بازه‌ای برام مهم بودن قشنگ تموم شن. ایده‌م اینه اگه قراره تموم شن، ترجیح می‌دم انقدر به لجن‌زار مبدل شن که دیگه هیچوقت به عقب نگاه نکنم.

خیلی حال میده

بعد او همش حرص میخوره

هربار داداشم فوتبال میبینه میرم کنارش میشینم‌ بعداون طرفدار هر تیمی باشه من میشم تیم رقیب

جامعه فوتبالیا خیلی کیوتن

به آدمایی که میتونن از تمام‌ روزشون استفاده مفید داشته باشن و مثل من یهو در خیالات و رویاهاشون غرق نمیشن واقعا حسودیم میشه.