لیکوتیک/licotic

تا حالا هیچ‌وقت انقدر متوالی توی جاده نبوده‌م. خدا رو شکر پاییزه و جاده‌ها خوشگل‌ان. هم فاله و هم تماشا.

سه‌تا برداشتم چون نمی‌دونم چقدر قراره بمونم و اگر بیشتر نگهم داشتن کتاب داشته باشم.

کتاب‌هایی که برای بیمارستان برداشته‌م.🐳

اون لحظه به تخمم نبود ولی اگه مأموری که افتاد دنبال‌مون می‌گرفتمون الان بهشت‌زهرا بودم.

تو که جوری تو تهران زندگی کردی که خود تهرانی خایه می‌کنه

برام انرژی‌های خوب و اینا بفرستید. بوس بوس.

بعد از ماه‌ها دوباره کمی امید دارم به بهبود همه‌چیز. کورسوی نور رو در دوردست می‌بینم و امیدوارم روزی که چندان هم دور نیست بهش برسم.

ولی جدی به چشم تجربه بهش نگاه می‌کنم. برام این‌جوریه که اینم یه داستان دیگه که به باقی داستان‌های زندگیم اضافه می‌شه و اگر چیز جالبی داشته باشه می‌تونم بعدها برای نوه‌هام تعریف کنم. نیلوفر هم همین رو می‌گفت. می‌گفت فکر کن یه روز ممکنه ازش کتابی چیزی بنویسی و همه‌ش فقط یه تجربه‌ست کنار باقی تجربه‌هات، پس نترس.

نکنه برم بیمارستان آتیش بگیره همه‌مون بمیریم؟

با کم‌ترین امکانات عکس تبلیغاتی گرفتم. زیرش مقنعه‌ست.😃

یه‌وقت یادتون نره تولدم رو تبریک بگید🫵🏻

امیدوارم زنده برگردم.

من از چهارشنبه تا مدت نامعلومی(احتمالاً یک هفته الی ده روز) گوشی ندارم. اگه کاری داشتید قبلش بهم بگید.

لطفاً از کالکشن kids وشه برای من گل بگیرید. مرسی.

دیروز یکی داشت به دوستش می‌گفت اگه می‌خوای کنکور رتبه بیاری باید سیگار رو هم ترک کنی. خیلی بامزه بود.