pooch

میگفت: شاید راه‌حلِ مشکلِ تو، در پشتِ همان درِ بسته‌ایست که برای باز نشدنش غمگینی..

شاید در جهان دیگری به جای زنده ماندن زندگی کردیم.

‏ترومای من این بود که باید از خودم در مقابل کسانی دفاع میکردم که قرار بود از من مراقبت کنند.

‏دوستت دارم ، معلوم است که دوستت دارم! مگر در وطنی غمگین و غم‌زده چه کار دیگری از من برمی‌آید؟

گرچه همه چیز میگذرد؛ اما روح انسان تا همیشه برای برخی اتفاقات، غمگین می‌ماند.

درمان‌شدن کافی نیست، من به پاک شدن حافظه‌ام نیاز دارم.

🤍

‏«اگر رنجی از من به تو رسید؛ بدان قبل تو دل خودم هزار بار رنجیده است.»

کی فکرش رو میکرد بار شرم زنده بودن انقدر سنگین باشه.🖤

یه‌وقت‌هایی، کائنات ازت می‌خواد که صبر داشته باشی، نه به این دلیل‌ که می‌خواد تو رو تنبیه کنه، بلکه به این خاطر که می‌خواد از تو توی مرحلهٔ بعدی محافظت کنه. به زمان‌بندی زندگیت اعتماد کن. به مراحلی که باید طی بشن ایمان داشته باش.

عزیزانی که سرتون تو ‌زندگی منه اصلا تسلیم نشین! فصل جدید زندگیم به زودی میاد.

آدما دقیقا اونجایی تورو از دست میدن که فکر میکنن اگه اهمیت ندن، تو قراره اهمیت بدی.

آدم باید بعضی‌وقتا کل راه رفته رو برگرده، بره روی نقطه صفر وایسه و سرش رو بگیره بالا بگه: تجربه شد.

تعداد باخت‌های من از تعداد اقدام‌های تو بیشتره پس به خودت اجازه نده منو نصیحت کنی😉

اتفاقاً پر توقع باشید از این جهت که برای خودتون حد و مرز و فیلتر مشخص کنید و انتظارات به جا و متناسب با شرایطتون داشته باشید، آدمی که استانداردی نداره هم قدرش دونسته نمیشه هم باید منتظر بی احترامی و نادیده گرفته شدن باشه.