چای ‌لب سوز.

هرکس چیزی را می‌بیند که دلش می‌خواهد.

اونجا که سعدی گفته؛ «حدی‌ست حُسن را ،تو از حد گذشته‌ای» فکر کنم درحالیکه به دیوار کوچه‌باغ تکیه داده بوده و دلبر رد میشده با دیدن کمالات دلبر همونجا تو دلش اینو گفته و با لبخند به دور شدن معشوق مینگرید.

روزهای من؛ تماشای زمان، بافتن خیال‌های خوش، عکاسی از روزت، کلاف خیال را بستن و باز کردن.

من برات اون لحظه‌‌ای شیرین دوست داشتن و دوست داشته شدن، همون لحظه‌ای که قلبت شکل دیگه‌ای می‌تپه و جهانِ اطرافت شکل دیگه‌ای پیدا میکنه آرزو میکنم «همون لحظه نصیب تو.»

من نیمه‌ی تاریک انسان‌های زیادی را دیدم، نزدیک‌ترینشان خودم بودم، آن‌ها فقط دلشان میخواست «کسی باشد درکشان کند.»

پر بکش به سوی دل‌روشنی‌ها که شاید از پس تیرگی،‌ آفتابی در آید.

میگُم عزیز تنهایی خود سونامیه عزیز میگه؛اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ نسلِ تنهایی رو از رو زِمین بردار. +آمین.

خلوت ،تنهایی، آهنگ‌های مطلوب.

برای من هیچ‌وقت پناهی جز خودم و چای کلمات ادبیات کتاب و فیلم‌ها و کانالم گوشه‌دنج ‌وجود نداشته ، باقی هیچ.

قربونت میدونی،خوشبختی اون چیزی نیست که از بیرون میبینی، خوشبختی تو دل آدمه «دل اگه خوش باشه ،آدم خوشبخته.»

راستش را بخواهی ،منم مدتی هست مثل لاکپشت تو خودم قایم شده‌ام، باز هم به روی خودم نمیارم، «وچون لاک ندارم کسی متوجه نمی‌شود قربون شکلت.»

آدم همیشه یک راهی برای «دووم آوردن پیدا می‌کنه ₊ ࣪𓏲.»

آدم همیشه یک راهی برای دووم آوردن پیدا می‌کنه ₊ ࣪𓏲.

با چیز‌های کوچک خوشحال شوید، امروز هوا خیلی خوبه با ابر‌های شکل دار ، یک فنجان چای آن هم خونه ی مادربزرگ، لباس چارخونه بر تن داشتن، خوردن کیک پرتقالی خودم‌پَز، «زندگی کردن.»

گاهی اوقات ماهم ،مصرع پیچیده‌ایم.

از زبان محبوبم اگر بود؛ بر گیسویت ای جان کمتر زن شانه، چون در چین و شکنش دارد دل من کاشانه، که فر موهایم خوشگل‌تر شن˙⊹.

من آدم دلخوش کردن به امیدهای کوچکم.