La luce non si perde.

📨 بگذار کنار تو شنا کنم، در دریایی که موج‌ هایش نام تو را آرام به ساحل میسپارند. در من دو نفر زندگی میکنند: یکی از نورِ روی آب سرشار میشود، و دیگری هنوز در مه چیزی را جست‌ و جو میکند یکی با تمام وجود زندگی میطلبد و دیگری در مه آلودِ زندگی اش گم شده است. تو اما شبیه ماه درخشانی هستی که از میانِ شب میگذرد و آب را روشن میکند. من سال‌ هاست در خودم ته‌ نشین شده‌ام، مثل گِلی که در کفِ برکه آرام گرفته است. برای همین بی‌ آنکه تو را نیز گِل آلود از دور تماشایت خواهم کرد.. ای نورِ من وقتی جهانم چراغ‌ هایش خاموش میشوند صدای آب را میشنوم که انگار از تو حرف میزند. از چشم‌ هایت از لبخندت از آن سکوتِ نرمی که دورِ حضورت شکوفه کرده است. گاهی خیال میکنم اگر دستم را در آب فرو ببرم، تکه‌ ای از مهتاب به انگشتانم خواهد چسبید. اما آب چیز های زیبا را برای خودش نگه میدارد. و تو زیباترین رازِ این دریایی؛ رازی که موج‌ ها هر شب تا نزدیکیِ ساحل می آورند و پیش از آنکه فاش شود، دوباره با خود میبرند. من هم چیزی نمیپرسم، فقط مینشینم کنارِ این همه دلتنگی و نگاه میکنم که چگونه ماه بی آنکه به دریا برسد، تمامِ شب را در آغوشِ او میماند. 👤 از طرف: غریبه ای در بیابان 🏘 مبدا: ساکن آب‌های آزاد