Moe Thit

◾"သာမန်လူတစ်ယောက်"သည် "သေမည့်အချိန်" နီးကပ်လာသောအခါ- -စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း၊ -လွန်ကဲစွာကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော၊ "ဘဝ သင်္ခါရတစ်ခု"သည် မျက်နှာပြင်သို့ တက်လာသည်။ ထိုအတိုင်းပင်- -ဝမ်းနည်းခြင်း၊ -စိတ်ဆင်းရဲခြင်း၊ -စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းနှင့် အခြားခံစားမှုများသည် "ချစ်ခင်ရသူများနှင့် ကွဲကွာရမည်"ကို စဉ်းစားမိသဖြင့် သက်ဆိုင်သော "သင်္ခါရ"က စိတ်ကို ကြီးစိုးလာသည်။ "ဝိပဿနာကျင့်သူတစ်ဦး" ဆိုပါမူ- "ဝေဒနာများ"ကို "ဥပေက္ခာနှင့် ရှုခြင်း"ဖြင့် "အကုသိုလ် သင်္ခါရများ"ကို အားနည်းစေပြီး  သေခါနီးအချိန်တွင် မပေါ်လာတော့ပေ။ "သေခြင်းကို အမှန်တကယ် ပြင်ဆင်ပုံ"မှာ- "စိတ်နှင့်ကိုယ်"ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော "ဝေဒနာများ"ကို "ဥပေက္ခာ"ကျကျ -အဖန်တလဲလဲ ရှုခြင်း၊ -"အနိစ္စ"ကို နားလည်နေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ သေဆုံးသည့်ခဏတွင်- "အားကောင်းသော ဥပေက္ခာနှင့် ရှုနေတတ်သည့် အကျင့်"သည်၊ သူ့ဘာသာ ပေါ်လာပြီး၊ "ရထား"သည် နောက်ဘဝတွင် "ဝိပဿနာ"ဆက်လက်၍ ကျင့်နိုင်သော "ရထားလမ်းကြောင်း"သို့ပြောင်းသွားလိမ့်မည်။ ဤနည်းဖြင့် မိမိသည်- "အောက်ဘုံများ"သို့ မရောက်ပဲ၊ "မြင့်သောဘုံများ"သို့ ရောက်ရှိပါလိမ့်မည်။ "ဝိပဿနာ"သည် "အောက်ဘုံများ"၌ ကျင့်လို့မရပါ။ ဤကိစ္စ အလွန်အရေးကြီးပါသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ- "တရားမရှုမှတ်သူများ"သည်လည်း "ကောင်းသော ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း"ကို ရနိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်- -သူ၏ရက်ရောမှု၊ -သီလပြည့်စုံမှုနှင့် -အခြားကောင်းမွန်သော အရည်အချင်းများ ရှိသူသည် သေခါနီး တွင် "ကောင်းသောသင်္ခါရများ" ထွက်လာ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော်- "အခြေခိုင်သော ဝိပဿနာတရားသမား"၏ ရလာဒ်သည် "မိမိ ဝိပဿနာ တရားကို ဆက်လက်အားထုတ်နိုင်သည့် နေရာ"သို့ ရောက်သွားသည်။ ဤနည်းအားဖြင့်- "စုဆောင်းထားသော ဘဝသင်္ခါရများ"ကို တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးသွားစေပြီး "ဘဝဖြစ်စဉ်" တိုတို လာကာ၊ "လွတ် မြောက်မှုပန်းတိုင်"ကို အမြန်ရောက်ရှိပါလိမ့်မည်။ ဤဘဝ၌ "ဓမ္မနှင့် ထိတွေ့ရခြင်း"မှာ "အတိတ်က ကုသိုလ်ကောင်းမှု"ကို ပြုလုပ်ခဲ့၍ ဖြစ်သည်။ ဤလူ့ဘဝကို အကျိုးရှိစေရန် "ဝိပဿနာ"ကို ကျင့်ကြပါ။ ထိုသို့ကျင့်ပါလျှင်- "သေမင်း"လာသည့်အခါဝယ် "စိတ်"သည် "ဥပေက္ခာ"နှင့်အတိပြီး၍၊ ကောင်းမွန်သောအနာဂတ်အတွက် စိတ်ချသေချာပါလိမ့်မည်။ "ကမ္ဘာ့ဝိပဿနာ ဆရာကြီး ဦးဂိုအင်ကာ" [Mr. Satya Narayan Goenka.]