fa
Feedback

فریب کلاهبرداران را نخورید! تل‌متریو این کانال‌ها را شناسایی و برچسب‌گذاری می‌کند 👉 برای مشاهده برچسب، اشتراک تهیه کنید

کتابخانه ی حرکت

کتابخانه ی حرکت

رفتن به کانال در Telegram

اینجا مسیر شخصی من است؛ جایی برای فکر کردن، نوشتن و ساختن. هر حرکت کوچک، قدمی به‌سوی تغییر… ارتباط با ادمین @mr13mh

نمایش بیشتر
507
مشترکین
+124 ساعت
اطلاعاتی وجود ندارد7 روز
-630 روز
آرشیو پست ها
خطر تبدیل شدن به آدم همیشه در دسترس بعضی آدم ها آنقدر به دیگران اهمیت می دهند که آرام آرام خودشان را از اولویت های زندگی حذف می کنند. همیشه پاسخ گو هستند، برای حل مشکلات دیگران وقت می گذارند، درخواست ها را می پذیرند و حتی وقتی خسته اند، باز هم می گویند: «اشکالی نداره، من هستم.» اما مسئله از جایی شروع می شود که حضور همیشگی تو، به جای اینکه ارزشمند باشد، بدیهی تلقی می شود. گاهی آنقدر در نقش فرد قابل اعتماد، حامی و همیشه حاضر فرو می رویم که فراموش می کنیم خودمان هم به زمان، استراحت و توجه نیاز داریم. در روان شناسی، مفهوم مرزهای شخصی و بین فردی نقش مهمی در سلامت روابط دارد. مرزها مشخص می کنند که مسئولیت ما در قبال دیگران تا کجا ادامه دارد و از کجا باید به نیازهای خودمان توجه کنیم. وقتی این مرزها مبهم باشند، ممکن است به تدریج نوعی فرسودگی عاطفی را تجربه کنیم؛ حالتی که در آن، انرژی روانی ما به دلیل مراقبت مداوم از دیگران تحلیل می رود. نکته اینجاست که همیشه در دسترس بودن، لزوما به معنای مهربان تر بودن نیست؛ گاهی نتیجه ناتوانی در نه گفتن، ترس از طرد شدن یا نیاز به تایید دیگران است. در بعضی موارد، این رفتار با چیزی به نام تقویت منفی نیز ارتباط پیدا می کند. فرض کن از پذیرفتن یک درخواست خسته شده ای، اما آن را قبول می کنی تا از احساس گناه، ناراحتی طرف مقابل یا احتمال ایجاد تنش فرار کنی. در کوتاه مدت، پذیرفتن درخواست باعث می شود آن احساس ناخوشایند از بین برود؛ اما همین آرامش موقت می تواند رفتار تو را تقویت کند و باعث شود دفعه بعد هم به جای تعیین مرز، دوباره تسلیم شوی. به این ترتیب، نه گفتن به مرور دشوارتر می شود و دیگران نیز به حضور همیشگی تو عادت می کنند. نکته جالب این است که گاهی افراد اطراف ما، نه از روی بدخواهی، بلکه به دلیل عادت، حضورمان را همیشگی فرض می کنند. وقتی هر بار مشکلشان را حل می کنیم، برنامه هایمان را برایشان تغییر می دهیم و از خواسته های خودمان می گذریم، ناخواسته به آن ها یاد می دهیم که زمان و انرژی ما محدودیتی ندارد. در نتیجه، ممکن است زمانی که برای نخستین بار نه می گوییم، با تعجب، دلخوری یا حتی اتهام بی معرفتی روبرو شویم. این واکنش لزوما به معنای اشتباه بودن مرز ما نیست؛ گاهی فقط نشان می دهد که رابطه به شکل قبلی خود عادت کرده است. البته قرار نیست از این موضوع به این نتیجه برسیم که باید نسبت به دیگران بی تفاوت شویم یا هر درخواست کمکی را رد کنیم. روابط سالم بر پایه حمایت متقابل شکل می گیرند. تفاوت مهم اینجاست که کمک کردن باید تا حد امکان یک انتخاب آگاهانه باشد، نه نتیجه اجبار روانی، ترس از دست دادن رابطه یا احساس مسئولیت بیش از اندازه. می توان آدمی قابل اعتماد بود، بدون اینکه مسئول تمام مشکلات اطرافیان شد. می توان دوست خوبی بود، بدون اینکه هر لحظه آماده پاسخ گویی بود. یکی از مهارت های مهم در زندگی اجتماعی، تشخیص تفاوت میان «من می توانم کمک کنم» و «من موظفم کمک کنم» است. این تفاوت کوچک، در عمل می تواند کیفیت زندگی و روابط ما را تغییر دهد. گاهی پاسخ ندادن فوری بی احترامی نیست؛ گاهی نپذیرفتن یک درخواست خودخواهی نیست؛ و گاهی انتخاب آرامش خودمان، یکی از سالم ترین تصمیم هایی است که می توانیم بگیریم. اگر متوجه شدی رابطه ای تنها زمانی آرام و صمیمی باقی می ماند که تو همیشه در دسترس باشی، بهتر است کمی دقیق تر به آن نگاه کنی. آیا طرف مقابل به محدودیت های تو احترام می گذارد؟ آیا وقتی به کمک نیاز داری، او هم حاضر است؟ آیا می توانی بدون ترس از قضاوت، درخواستش را رد کنی؟ یا ارزش حضورت در این رابطه، بیشتر به میزان خدماتی وابسته است که ارائه می دهی؟ قرار نیست همیشه در دسترس باشی تا ارزشمند بمانی. آدم ها باید بتوانند روی تو حساب کنند؛ اما نه به قیمت اینکه دیگر نتوانی روی خودت حساب کنی. مهربانی زمانی پایدار می ماند که در کنار توجه به دیگران، توانایی مراقبت از خودت را هم داشته باشی. گاهی لازم است کمی دورتر بایستی تا هم خودت و هم دیگران بفهمید که حضورت، لطف است؛ نه وظیفه.

بعضی آدم‌ها فقط تا وقتی دوستت دارند که از آن‌ها جلوتر نروی یکی از عجیب‌ترین اتفاقات در روابط انسانی این است که گاهی درست در لحظه‌ای که زندگی‌ات رو به بهتر شدن می‌رود، رفتار بعضی آدم‌ها تغییر می‌کند. همان‌هایی که روزی از شکست‌هایت دل‌داری‌ات می‌دادند، حالا موفقیتت را به شانس نسبت می‌دهند، تلاش‌هایت را کوچک می‌شمارند یا با جمله‌هایی ظاهراً ساده، چیزی از ارزش دستاوردت کم می‌کنند: «خب، چیز خاصی نیست»، «خیلی‌ها این کار رو کردن»، «حالا ببینیم آخرش چی می‌شه.» در روان‌شناسی اجتماعی، نظریه‌ی مقایسه‌ی اجتماعی توضیح می‌دهد که انسان‌ها برای ارزیابی خود، به مقایسه با دیگران متوسل می‌شوند. گاهی موفقیت یک دوست، به‌جای ایجاد انگیزه، پرسشی دردناک در ذهن دیگری می‌سازد: «اگر او توانست، پس چرا من هنوز نتوانسته‌ام؟» و درست همین‌جا، ممکن است ذهن برای محافظت از عزت‌نفس، به‌جای تغییر خود، ارزشِ فرد موفق را کاهش دهد. بعضی آدم‌ها از موفقیت تو ناراحت نیستند؛ از معنایی ناراحت‌اند که موفقیت تو برای زندگی خودشان پیدا می‌کند. رشد تو، ناخواسته به آن‌ها یادآوری می‌کند که تغییر ممکن بوده است. به همین دلیل، گاهی تحسین به تحقیر تبدیل می‌شود، دوستی به رقابت پنهان و همراهی به تلاشی برای بازگرداندن تو به همان نسخه‌ی قدیمی‌ات. حتی ممکن است درست زمانی که به حمایت نیاز داری، غایب باشند و درست زمانی که شکست می‌خوری، برای شنیدن جزئیات ماجرا مشتاق شوند. البته هر انتقادی حسادت نیست. گاهی کسی که با تو مخالفت می‌کند، واقعاً نکته‌ای را می‌بیند که تو از آن غافل مانده‌ای. بلوغ یعنی بتوانی میان نقد سازنده، رقابت ناسالم و حسادت پنهان تفاوت قائل شوی؛ نه اینکه هر مخالفتی را نشانه‌ی برتری خودت بدانی. به رفتارهای تکرارشونده نگاه کن، نه فقط یک جمله یا یک واکنش لحظه‌ای. اما یک چیز را فراموش نکن: قرار نیست برای حفظ آرامش دیگران، خودت را کوچک نگه داری. قرار نیست از یادگیری دست بکشی، فرصت‌هایت را پنهان کنی یا به‌خاطر آنکه کسی در کنار تو احساس عقب‌ماندگی می‌کند، از حرکت بازبمانی. تو مسئول ساختن زندگی خودت هستی، نه حفظ تصویری از خودت که دیگران به آن عادت کرده‌اند. و اگر بعد از شناخت کافی متوجه شدی کسی به‌طور مداوم پیشرفتت را تخریب می‌کند، اعتمادبه‌نفست را هدف می‌گیرد یا از متوقف ماندنت سود می‌برد، لازم نیست همچنان او را در نزدیک‌ترین حلقه‌ی زندگی‌ات نگه داری. بعضی دوستی‌ها ارزش ترمیم دارند، اما بعضی رابطه‌ها فقط به این دلیل ادامه پیدا کرده‌اند که سال‌ها از عمرشان گذشته است. فاصله گرفتن از چنین آدم‌هایی الزاماً دشمنی نیست؛ گاهی احترام گذاشتن به خودت است. لازم نیست دعوا کنی، توضیح بدهی یا ثابت کنی که حق با توست؛ کافی است دسترسی آن‌ها به تصمیم‌ها، برنامه‌ها و دنیای شخصی‌ات را محدود کنی. در عین حال، رشد را به ابزاری برای تحقیر دیگران تبدیل نکن. آدم‌ها در مسیرهای متفاوت، با امکانات و محدودیت‌های متفاوت حرکت می‌کنند. شاید یکی از مهم‌ترین نشانه‌های بلوغ این باشد که بتوانی هم از پیشرفت خودت خوشحال باشی و هم از رشد دیگری احساس تهدید نکنی. آدم‌هایی را پیدا کن که موفقیت تو، چیزی از ارزش آن‌ها کم نمی‌کند؛ و خودت هم به چنین آدمی تبدیل شو. زیرا جهان به اندازه‌ی کافی تاریک هست؛ لازم نیست برای دیده شدن، چراغ دیگری را خاموش کنیم. و مهم‌تر از آن، اجازه نده کسانی که از خاموش شدن چراغت خوشحال می‌شوند، همچنان کنار کلید برق زندگی‌ات بایستند...

بعضی آدم‌ها فقط تا وقتی دوستت دارند که از آن‌ها جلوتر نروی یکی از عجیب‌ترین اتفاقات در روابط انسانی این است که گاهی درست در لحظه‌ای که زندگی‌ات رو به بهتر شدن می‌رود، رفتار بعضی آدم‌ها تغییر می‌کند. همان‌هایی که روزی از شکست‌هایت دل‌داری‌ات می‌دادند، حالا موفقیتت را به شانس نسبت می‌دهند، تلاش‌هایت را کوچک می‌شمارند یا با جمله‌هایی ظاهراً ساده، چیزی از ارزش دستاوردت کم می‌کنند: «خب، چیز خاصی نیست»، «خیلی‌ها این کار رو کردن»، «حالا ببینیم آخرش چی می‌شه.» در روان‌شناسی اجتماعی، نظریه‌ی مقایسه‌ی اجتماعی توضیح می‌دهد که انسان‌ها برای ارزیابی خود، به مقایسه با دیگران متوسل می‌شوند. گاهی موفقیت یک دوست، به‌جای ایجاد انگیزه، پرسشی دردناک در ذهن دیگری می‌سازد: «اگر او توانست، پس چرا من هنوز نتوانسته‌ام؟» و درست همین‌جا، ممکن است ذهن برای محافظت از عزت‌نفس، به‌جای تغییر خود، ارزشِ فرد موفق را کاهش دهد. بعضی آدم‌ها از موفقیت تو ناراحت نیستند؛ از معنایی ناراحت‌اند که موفقیت تو برای زندگی خودشان پیدا می‌کند. رشد تو، ناخواسته به آن‌ها یادآوری می‌کند که تغییر ممکن بوده است. به همین دلیل، گاهی تحسین به تحقیر تبدیل می‌شود، دوستی به رقابت پنهان و همراهی به تلاشی برای بازگرداندن تو به همان نسخه‌ی قدیمی‌ات. البته هر انتقادی حسادت نیست. گاهی کسی که با تو مخالفت می‌کند، واقعاً نکته‌ای را می‌بیند که تو از آن غافل مانده‌ای. بلوغ یعنی بتوانی میان نقد سازنده، رقابت ناسالم و حسادت پنهان تفاوت قائل شوی؛ نه اینکه هر مخالفتی را نشانه‌ی برتری خودت بدانی. اما یک چیز را فراموش نکن: قرار نیست برای حفظ آرامش دیگران، خودت را کوچک نگه داری. قرار نیست از یادگیری دست بکشی، فرصت‌هایت را پنهان کنی یا به‌خاطر آنکه کسی در کنار تو احساس عقب‌ماندگی می‌کند، از حرکت بازبمانی. تو مسئول ساختن زندگی خودت هستی، نه حفظ تصویری از خودت که دیگران به آن عادت کرده‌اند. در عین حال، رشد را به ابزاری برای تحقیر دیگران تبدیل نکن. آدم‌ها در مسیرهای متفاوت، با امکانات و محدودیت‌های متفاوت حرکت می‌کنند. شاید یکی از مهم‌ترین نشانه‌های بلوغ این باشد که بتوانی هم از پیشرفت خودت خوشحال باشی و هم از رشد دیگری احساس تهدید نکنی. آدم‌هایی را پیدا کن که موفقیت تو، چیزی از ارزش آن‌ها کم نمی‌کند؛ و خودت هم به چنین آدمی تبدیل شو. زیرا جهان به اندازه‌ی کافی تاریک هست؛ لازم نیست برای دیده شدن، چراغ دیگری را خاموش کنیم.

○● هاب اصفهان با همراهی انجمن علمی کارآفرینی دانشگاه اصفهان، انجمن علمی مدیریت دانشگاه آزاد اصفهان (واحد خوراسگان) و دانشگاه
○● هاب اصفهان با همراهی انجمن علمی کارآفرینی دانشگاه اصفهان، انجمن علمی مدیریت دانشگاه آزاد اصفهان (واحد خوراسگان) و دانشگاه اصفهان برگزار می‌کند: ✉️ دعوتید به یکی از بزرگترین رویدادهای کارآفرینی سال:         ⚙کارآفرینی جوانان، در عصر عدم قطعیت در این رویداد، چهره‌های برجسته کارآفرینی، صنعت و دانشگاه گرد هم می‌آیند تا با تکیه بر تجربیات خود، از راهکارهای عبور از شرایط پیچیده اقتصادی و مسیر تاب‌آوری در دنیای متغیر کسب‌وکار بگویند. سخنرانان: 👤 مسعود صرامی | بنیان‌گذار سیتی‌سنتر و شهرک سلامت اصفهان 👤 کوروش محمدی | رئیس دانشگاه سیتی‌سنتر اصفهان 👤 حمیدرضا گودرزی | مدیرعامل هاب اصفهان 🗣 مدیر پنل: مهدی رضاخواه 🗓 زمان: یکشنبه ۲۴ آبان | ساعت ۱۵:۳۰ الی ۱۸:۰۰ 📍مکان: دانشگاه اصفهان، تالار پیامبر اعظم 📜 [لینک ثبت‌نام] ثبت نام الزامی می‌باشد.❗️

بعضی ناجی‌ها، خودشان معمار فاجعه‌اند. گاهی عجیب‌ترین شکل دلسوزی را می‌شود در نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌مان پیدا کرد. کسانی که ابتدا با دخالت‌هایشان، ترس‌هایشان، محدودیت‌هایشان یا تصمیم‌هایشان گرهی به زندگی‌ات می‌اندازند؛ بعد که گرفتار شدی، با چهره‌ای نگران کنارت می‌نشینند، از رنجت می‌گویند و دست به کار می‌شوند تا همان گره را باز کنند. انگار فراموش کرده‌اند که شاید نخستین انگشتان روی این گره، دست‌های خودشان بوده است. در این میان، تو هم ممکن است به‌تدریج باور کنی که بدون آن‌ها از پس زندگی برنمی‌آیی. مشکل ساخته می‌شود، دلسوزی شکل می‌گیرد، راه‌حل عرضه می‌شود و وابستگی آرام‌آرام ریشه می‌دواند. چرخه‌ای که در ظاهر بوی محبت می‌دهد، اما گاهی بهایش استقلال توست. تو رنج می‌کشی، آن‌ها نجاتت می‌دهند و هر بار، سهم بیشتری از قدرت تصمیم‌گیری‌ات را به دست می‌گیرند. اما استقلال، یکی از اساسی‌ترین مهارت‌هایی است که انسان باید در زندگی به دست بیاورد. استقلال فقط به معنای تنها زندگی کردن، درآمد داشتن یا بی‌نیاز بودن از دیگران نیست؛ استقلال یعنی بتوانی فکر کنی، انتخاب کنی، مسئولیت انتخابت را بپذیری و حتی اگر نتیجه‌ی تصمیمت مطلوب نبود، از تجربه‌اش چیزی بیاموزی. یعنی زندگی‌ات را به جای اینکه در انتظار تأیید دیگران بگذرانی، با آگاهی و اراده‌ی خودت پیش ببری. استقلال در تصمیم‌گیری، به معنای نادیده گرفتن تجربه و نظر دیگران نیست. اتفاقاً انسان مستقل می‌تواند مشورت کند، حرف مخالف را بشنود و از دانش دیگران استفاده کند؛ اما در نهایت، فرمان زندگی‌اش را به دست کسی نمی‌سپارد. او می‌فهمد که دیگران ممکن است خیرخواهش باشند، اما هیچ‌کس نمی‌تواند تمام پیامدهای انتخاب‌های او را به جای خودش زندگی کند. گاهی کسی که واقعاً دوستت دارد، به‌جای اینکه فوراً مشکل تو را حل کند، اجازه می‌دهد با آن روبه‌رو شوی. شاید در نگاه اول کمتر دلسوز به نظر برسد؛ شاید حتی از او دلخور شوی که چرا به جای نجات دادنت، تو را به فکر کردن واداشته است. اما او می‌خواهد روزی برسد که در نبودش هم بتوانی راهت را پیدا کنی. نمی‌خواهد حضورش شرط توانایی تو باشد. کسی که استقلال را به تو یاد می‌دهد، شاید دلسوزتر به نظر نرسد؛ اما می‌تواند دوست بهتری باشد. چون هدفش فقط آرام کردن تو در لحظه نیست؛ می‌خواهد تو را برای روزهایی آماده کند که هیچ‌کس قرار نیست از راه برسد و همه‌چیز را درست کند. البته این به معنای آن نیست که هر دخالتی از سر بدخواهی است یا در تمام شرایط باید انسان را تنها گذاشت. گاهی کمک فوری ضروری است. تفاوت در اینجاست که کمک واقعی، توانایی انسان را تقویت می‌کند؛ نه اینکه او را برای دریافت کمک‌های بعدی وابسته‌تر سازد. شاید ساده‌ترین راه کمک به یک انسان، این نباشد که بعد از زمین زدنش دستش را بگیری؛ شاید این باشد که از ابتدا مانع ایستادنش نشوی. و اگر زمین خورد، به او یاد بدهی چگونه دوباره برخیزد. همه‌ی کسانی که تو را از درد نجات می‌دهند، لزوماً بی‌ارتباط با پیدایش آن درد نیستند؛ و همه‌ی کسانی که اجازه می‌دهند با دشواری روبه‌رو شوی، بی‌رحم نیستند. گاهی عمیق‌ترین شکل محبت، ساختن انسانی است که دیگر برای ایستادن، به تو احتیاج ندارد.

Repost from N/a
+3
Hirbod Az koja begouyam.mp37.14 MB

Repost from N/a
Listen to Kash midanesti, an album by Hirbod on #SoundCloud https://on.soundcloud.com/P4zsw3TgE4CI68Bvq3

خطرناک‌ترین نادانی، نادانی‌ای است که خودش را دانایی می‌داند. سال ۱۹۹۵، مردی به نام مک‌آرتور ویلر در آمریکا تصمیم گرفت از دو بانک سرقت کند. پیش از سرقت، صورتش را به آب‌لیمو آغشته کرده بود؛ چون باور داشت آب‌لیمو می‌تواند او را از دید دوربین‌های امنیتی نامرئی کند! این تصور عجیب، بعدها به یکی از روایت‌های مشهور درباره‌ی اثر دانینگ-کروگر تبدیل شد. این اثر به پدیده‌ای اشاره دارد که در آن افراد با دانش و مهارت اندک، گاهی توانایی خود را بیش از واقعیت ارزیابی می‌کنند. مسئله فقط ندانستن نیست؛ بلکه ناتوانی در تشخیص میزان ناآگاهی است. گاهی برای فهمیدن اینکه چقدر اشتباه می‌کنیم، به دانشی نیاز داریم که هنوز به دست نیاورده‌ایم. این اتفاق را احتمالاً بارها دیده‌ایم؛ کسی چند مقاله می‌خواند، چند اصطلاح تخصصی یاد می‌گیرد یا چند ویدئو درباره‌ی یک موضوع تماشا می‌کند و ناگهان احساس می‌کند به درک کاملی از آن رسیده است. چند مفهوم ابتدایی در ذهنش شکل می‌گیرند و چون هنوز با تناقض‌ها، استثناها و پیچیدگی‌های موضوع روبه‌رو نشده، تصور می‌کند مسیر دانایی را به پایان رسانده است. او نمی‌داند که آنچه آموخته، شاید فقط سطحی‌ترین لایه‌ی یک دنیای بسیار گسترده باشد. با عمیق‌تر شدن در یک موضوع، معمولاً پیچیدگی‌های بیشتری آشکار می‌شوند. پاسخ‌های ساده جای خود را به پرسش‌های دشوار می‌دهند و اعتمادبه‌نفس اولیه، با شناخت دقیق‌تر محدودیت‌ها تعدیل می‌شود. گاهی هرچه بیشتر می‌آموزیم، بیشتر متوجه می‌شویم که چقدر چیز برای آموختن باقی مانده است. جمله‌ی مشهور منسوب به سقراط، «می‌دانم که هیچ نمی‌دانم»، ستایش نادانی نیست؛ یادآوری محدودیت شناخت انسان است. دانایی فقط جمع‌آوری پاسخ‌ها نیست؛ فهمیدن این است که چه چیزهایی هنوز برای ما ناشناخته‌اند. در شبکه‌های اجتماعی، این مسئله شکل عجیبی پیدا کرده است. امروز هرکس می‌تواند درباره‌ی اقتصاد، سیاست، روان‌شناسی، پزشکی یا فلسفه چند جمله بخواند و با اطمینان درباره‌ی آن‌ها حکم صادر کند. الگوریتم‌ها هم معمولاً به ادعاهای قاطع، واکنش‌های تند و پاسخ‌های ساده پاداش می‌دهند؛ نه لزوماً به دقت، تردید یا عمق. در چنین فضایی، گاهی بلندترین صدا، صدای کسی است که کمترین درک را از پیچیدگی موضوع دارد. فروتنی فکری یعنی بتوانی بگویی: شاید اشتباه می‌کنم؛ شاید هنوز چیزی هست که ندیده‌ام. این فروتنی به معنای نداشتن نظر یا پذیرفتن هر حرفی نیست؛ یعنی پیش از دفاع از یک عقیده، حاضر باشی آن را بررسی کنی و وقتی شواهد تازه‌ای پیدا شد، به‌جای محافظت از غرورت، نظرت را اصلاح کنی. ذهنی که همیشه در پی اثبات دانایی خودش است، فرصت چندانی برای یادگیری ندارد. شاید رشد واقعی از لحظه‌ای آغاز شود که به‌جای دفاع از غرورمان، حاضر شویم پاسخ‌هایمان را دوباره بررسی کنیم. گاهی اولین نشانه‌ی باهوش‌تر شدن، پیدا کردن پاسخ تازه‌ای نیست؛ فهمیدن این است که پاسخ قبلی‌مان کافی نبوده است.

🚀 مایکروسافت یه دوره رایگان برای یادگیری هوش مصنوعی منتشر کرد | زبان فارسی هم پشتیبانی میکنه! ▪️دوره Generative AI for Beginners توسط تیم Microsoft Cloud Advocates تهیه شده و شامل ۲۱ درس آموزشی به همراه یک بخش مقدماتیه. ▫️مفاهیم هوش مصنوعی مولد و مدل های زبانی بزرگ ▫️اصول پرامپت نویسی حرفه ای ▫️ساخت چت بات و برنامه های تولید متن ▫️تولید تصویر با هوش مصنوعی ▫️ساخت سیستم های جست وجوی هوشمند و RAG ▫️اتصال مدل های هوش مصنوعی به ابزارهای خارجی 👨‍💻 مشاهده دوره در گیت هاب : https://github.com/microsoft/generative-ai-for-beginners @suggestion4

🌐 دومین وبینار از سلسله وبینارهای «پژوهش پزشکی در فراسوی مرزها» 📌 علم همکاری‌های تیمی در پژوهش (Team Science) به همت معاونت
🌐 دومین وبینار از سلسله وبینارهای «پژوهش پزشکی در فراسوی مرزها» 📌 علم همکاری‌های تیمی در پژوهش (Team Science) به همت معاونت پژوهش و فناوری نیماد، دومین نشست از این سلسله وبینارها، هم‌اکنون به‌صورت ویدیوی ضبط‌شده و به همراه گواهی رسمی مؤسسه نیماد در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفته است. 🎙 دکتر محمدامین الهی نجفی (از مرکز پزشکی دانشگاه روچستر) 🔍 برخی از سرفصل‌های کلیدی: ▪️ تمایز میان تیم‌های چندرشته‌ای، بین‌رشته‌ای و فرارشته‌ای ▪️ ویژگی‌های تیم‌های پژوهشی با عملکرد بالا (اعتماد، ارتباطات و چشم‌انداز مشترک) ▪️ مدیریت تعارض، منابع و چالش‌های حق‌نویسندگی (Authorship) ▪️ نقش تنوع و الزامات اخلاقی و حقوقی در همکاری‌های علمی 🔗 مشاهده وبینار و دریافت گواهی: http://aveedme.com/a/7000 💡 «پژوهش پزشکی در فراسوی مرزها (MedResearch Beyond Borders)»؛ پلی میان ظرفیت‌های علمی داخل کشور و تجربیات ارزشمند محققان ایرانی در مراکز علمی بین‌المللی.

منطقه امن نیست؛ منطقه تخریب است. اسمش را گذاشته‌ایم «منطقه امن»؛ جایی که ریسک نمی‌کنیم، تغییر نمی‌کنیم و تصمیم‌هایی نمی‌گیریم که ممکن است زندگی‌مان را به هم بریزند. همه‌چیز آشناست؛ حتی ناراحتی‌هایمان. اما یک سؤال وجود دارد: اگر جایی که در آن مانده‌ای، دارد فرصت‌ها و سال‌های زندگی‌ات را از تو می‌گیرد، چرا هنوز اسمش را امنیت گذاشته‌ای؟ ممکن است سال‌ها در شغلی بمانی که از آن متنفری، یا ایده‌ای داشته باشی که همیشه شروعش را به زمانی موکول می‌کنی که شرایط بهتر شود. شاید برای ماندنت دلیل‌های منطقی داشته باشی؛ اما گاهی باید از خودت بپرسی: این دلیل‌ها واقعاً از من محافظت می‌کنند، یا فقط کمک می‌کنند از چیزی که می‌ترسم فرار کنم؟ آشنا بودن یک موقعیت، لزوماً به معنی امن بودن آن نیست. هزینه‌ی ماندن آرام‌آرام پرداخت می‌شود؛ با تجربه‌هایی که به دست نمی‌آوری، مهارت‌هایی که یاد نمی‌گیری و فرصت‌هایی که از دست می‌دهی. تا اینکه روزی به گذشته نگاه می‌کنی و می‌بینی نه یک شکست بزرگ، بلکه صدها تصمیم کوچک برای تغییر نکردن، تو را به این نقطه رسانده‌اند. شاید هم‌سن‌وسال‌هایت را ببینی که چیزهایی ساخته‌اند که زمانی تو هم آرزویش را داشتی. آن‌ها هم شکست خورده‌اند؛ اما در میان تجربه‌هایشان، راه‌هایی پیدا کرده‌اند که تو هنوز فقط درباره‌شان فکر می‌کنی. شاید آن‌ها شجاع‌تر نبودند؛ فقط حاضر شدند بهای تجربه کردن را بپردازند، درحالی‌که تو بهای تجربه نکردن را نادیده گرفتی. البته شجاعت با بی‌احتیاطی فرق دارد. لازم نیست بدون برنامه شغلت را رها کنی یا تمام سرمایه‌ات را به خطر بیندازی. خطرها را بسنج و برای شکست احتمالی آماده شو؛ اما یک تفاوت اساسی را فراموش نکن: آدم محتاط خطر را مدیریت می‌کند؛ آدم ترسیده، گاهی تمام زندگی‌اش را طوری می‌چیند که مجبور نباشد با خطر روبه‌رو شود. وقتی به تغییر فکر می‌کنی، احتمال شکست را می‌سنجی؛ اما چرا نمی‌پرسی اگر هیچ کاری نکنی چه؟ اگر پنج سال دیگر هم همین‌جا باشی چه؟ اگر فرصت‌هایی که امروز داری، فردا دیگر در دسترست نباشند چه؟ ما معمولاً هزینه‌ی تصمیم‌هایی را که می‌گیریم حساب می‌کنیم، اما برای تصمیم‌هایی که از ترس نمی‌گیریم، حساب‌وکتابی نداریم. انگار ماندن هیچ هزینه‌ای ندارد؛ درحالی‌که ممکن است هر روز، بخشی از زمان و فرصت تو را با خودش ببرد. گاهی شروع نمی‌کنیم، چون می‌ترسیم بفهمیم راه سخت‌تر از تصورمان است یا هنوز توانایی کافی نداریم. تا وقتی اقدام نکرده‌ای، می‌توانی خودت را آدم موفقی تصور کنی که فقط فرصت مناسبی پیدا نکرده است. اما تو با فکر کردن به یک مسیر پیشرفت نمی‌کنی؛ با تجربه کردن، اشتباه کردن و اصلاح کردن است که جلو می‌روی. لازم نیست یک‌شبه همه‌چیز را تغییر بدهی. مهارتی یاد بگیر، با آدم‌های باتجربه صحبت کن یا ایده‌ات را در مقیاسی کوچک امتحان کن. اگر سرمایه یا امکان تغییر شغل نداری، شاید بتوانی فعلاً مهارتی بسازی که چند ماه دیگر گزینه‌های بیشتری پیش رویت بگذارد. شرایط سخت اقتصادی و مسئولیت‌های زندگی واقعی‌اند؛ اما از خودت بپرس: آیا نمی‌توانم حرکت کنم، یا فقط نمی‌توانم به شکلی که دوست دارم حرکت کنم؟ قرار نیست ترس کاملاً از بین برود و بعد حرکت کنی. گاهی ترس فقط وقتی کوچک می‌شود که تجربه‌ای تازه به دست می‌آوری. شجاعت یعنی اجازه ندهی ترس، به‌تنهایی درباره‌ی آینده‌ات تصمیم بگیرد. زندگی کاملاً در اختیار تو نیست؛ اما اگر می‌خواهی آینده‌ات تغییر کند، بخشی از تغییر باید از رفتار امروزت شروع شود. شاید روزی به گذشته نگاه کنی و بفهمی تغییر کردن سخت بود، اما تغییر نکردن هم رایگان نبود. آن روز ممکن است برای شکست‌هایی که تجربه کرده‌ای، دلیل داشته باشی؛ اما درباره‌ی فرصت‌هایی که هرگز امتحان نکرده‌ای، فقط می‌توانی حدس بزنی. بی‌محابا ریسک نکن؛ اما ترست را هم به جای عقل جا نزن. محتاط باش، اما احتیاط را بهانه‌ی سکون نکن. منطقه‌ی امن، وقتی تو را از یادگیری و حرکت بازمی‌دارد، دیگر امن نیست؛ فقط جایی است که به هزینه‌های ماندن عادت کرده‌ای. و شاید بزرگ‌ترین خطرت این نباشد که شکست بخوری؛ بلکه این باشد که آن‌قدر از شکست بترسی که هیچ‌وقت نفهمی تا کجا می‌توانستی پیش بروی.

آن روز ممکن است برای شکست‌هایی که تجربه کرده‌ای، دلیل داشته باشی؛ اما درباره‌ی فرصت‌هایی که هرگز امتحان نکرده‌ای، فقط می‌توانی حدس بزنی. بی‌محابا ریسک نکن؛ اما ترست را هم به جای عقل جا نزن. محتاط باش، اما احتیاط را بهانه‌ی سکون نکن. منطقه‌ی امن، وقتی تو را از یادگیری و حرکت بازمی‌دارد، دیگر امن نیست؛ فقط جایی است که به هزینه‌های ماندن عادت کرده‌ای. و شاید روزی بفهمی بزرگ‌ترین خطرت این نبود که شکست بخوری؛ این بود که آن‌قدر از شکست ترسیدی که هیچ‌وقت به خودت فرصت ندادی بفهمی تا کجا می‌توانستی پیش بروی.

منطقه امن نیست؛ منطقه تخریب است. اسمش را گذاشته‌ایم «منطقه امن»؛ جایی که در آن ریسک نمی‌کنیم، تغییر نمی‌کنیم و تصمیم‌هایی نمی‌گیریم که ممکن است زندگی‌مان را به هم بریزند. همه‌چیز آشناست؛ حتی ناراحتی‌هایمان. می‌دانیم فردا تقریباً چه شکلی است و همین پیش‌بینی‌پذیری به ما احساس امنیت می‌دهد. اما یک سؤال وجود دارد: اگر جایی که در آن مانده‌ای، دارد فرصت‌ها، توانایی‌ها و سال‌های زندگی‌ات را از تو می‌گیرد، چرا هنوز اسمش را امنیت گذاشته‌ای؟ ممکن است سال‌ها در شغلی بمانی که از آن متنفری، فقط چون حقوقش را می‌شناسی. ایده‌ای داشته باشی که همیشه درباره‌اش حرف می‌زنی، اما شروعش را به زمانی موکول کنی که سرمایه‌ات بیشتر شود، شرایط بهتر شود یا اعتمادبه‌نفست بالا برود. شاید برای ماندنت دلیل‌های منطقی داشته باشی؛ اما گاهی باید از خودت بپرسی: این دلیل‌ها واقعاً از من محافظت می‌کنند، یا فقط کمک می‌کنند از چیزی که از آن می‌ترسم فرار کنم؟ آشنا بودن یک موقعیت، لزوماً به معنی امن بودن آن نیست. هزینه‌ی ماندن معمولاً ناگهانی نیست؛ آرام‌آرام پرداخت می‌شود. هر سال کمی کمتر تجربه می‌کنی، کمتر یاد می‌گیری و بیشتر به شرایط موجود عادت می‌کنی. تا اینکه روزی به گذشته نگاه می‌کنی و می‌بینی نه یک شکست بزرگ، بلکه صدها تصمیم کوچک برای تغییر نکردن، تو را به این نقطه رسانده‌اند. شاید هم‌سن‌وسال‌هایت را ببینی که چیزهایی ساخته‌اند که زمانی تو هم آرزویش را داشتی. آن‌ها هم شکست خورده‌اند و تصمیم‌های اشتباه گرفته‌اند؛ اما در میان تجربه‌هایشان، راه‌هایی پیدا کرده‌اند که تو هنوز فقط درباره‌شان فکر می‌کنی. شاید آن‌ها شجاع‌تر یا بااستعدادتر نبودند؛ فقط حاضر شدند بهای تجربه کردن را بپردازند، درحالی‌که تو بهای تجربه نکردن را نادیده گرفتی. البته قرار نیست بی‌محابا ریسک کنی. شجاعت با بی‌احتیاطی فرق دارد. لازم نیست بدون برنامه شغلت را رها کنی یا تمام سرمایه‌ات را روی یک ایده بگذاری. آدم عاقل خطرها را می‌سنجد و برای شکست احتمالی آماده می‌شود. اما یک تفاوت اساسی وجود دارد: آدم محتاط خطر را مدیریت می‌کند؛ آدم ترسیده، گاهی تمام زندگی‌اش را طوری می‌چیند که مجبور نباشد با خطر روبه‌رو شود. مشکل از جایی شروع می‌شود که فقط بدترین سناریوها را در ذهنت می‌سازی: «اگر موفق نشوم چه؟ اگر پولم را از دست بدهم چه؟ اگر انتخابم اشتباه باشد چه؟» این سؤال‌ها مهم‌اند؛ اما چرا نمی‌پرسی: اگر هیچ کاری نکنم چه؟ اگر پنج سال دیگر هم همین‌جا باشم چه؟ اگر فرصت‌هایی که امروز دارم، فردا دیگر در دسترسم نباشند چه؟ ما معمولاً هزینه‌ی تصمیم‌هایی را که می‌گیریم حساب می‌کنیم، اما برای تصمیم‌هایی که از ترس نمی‌گیریم، حساب‌وکتابی نداریم. انگار ماندن هیچ هزینه‌ای ندارد؛ درحالی‌که ممکن است هر روز، بخشی از زمان و فرصت تو را با خودش ببرد. گاهی حتی از تلاش کردن می‌ترسیم، چون ممکن است بفهمیم توانایی تغییر را داشته‌ایم، اما سال‌ها آن را عقب انداخته‌ایم. تا وقتی شروع نکرده‌ای، می‌توانی در ذهنت آدم موفقی باشی که فقط فرصت مناسبی پیدا نکرده است. شروع کردن اما تو را با واقعیت روبه‌رو می‌کند: شاید هنوز چیزی بلد نباشی، باید از صفر شروع کنی یا راهت دشوارتر از تصورت باشد. بااین‌حال، همین مواجهه است که امکان رشد را به وجود می‌آورد. تو با فکر کردن به یک مسیر پیشرفت نمی‌کنی؛ با تجربه کردن، اشتباه کردن و اصلاح کردن است که جلو می‌روی. پس اگر از تغییر می‌ترسی، لازم نیست یک‌شبه همه‌چیز را زیرورو کنی. کوچک شروع کن. مهارت تازه‌ای یاد بگیر، با آدم‌های باتجربه صحبت کن یا ایده‌ات را پیش از سرمایه‌گذاری سنگین در مقیاسی کوچک امتحان کن. لازم نیست همین امروز تمام پاسخ‌ها را داشته باشی؛ فقط قدمی بردار که چیزی واقعی به دانسته‌هایت اضافه کند. گاهی شرایط واقعاً اجازه‌ی تغییر بزرگی را نمی‌دهد. سرمایه نداری، مسئولیت داری یا وضعیت اقتصادی سخت است. این محدودیت‌ها واقعی‌اند؛ اما از خودت بپرس: آیا نمی‌توانم حرکت کنم، یا فقط نمی‌توانم به شکلی که دوست دارم حرکت کنم؟ شاید فعلاً نتوانی کسب‌وکاری راه بیندازی، اما بتوانی مهارتی یاد بگیری که شش ماه دیگر گزینه‌های بیشتری پیش رویت بگذارد. قرار نیست ترس کاملاً از بین برود و بعد حرکت کنی. خیلی وقت‌ها ترس فقط وقتی کوچک می‌شود که تجربه‌ای تازه به دست می‌آوری. شجاعت یعنی اجازه ندهی ترس، به‌تنهایی درباره‌ی آینده‌ات تصمیم بگیرد. البته زندگی کاملاً در اختیار تو نیست و همه‌چیز به اراده‌ات بستگی ندارد؛ اما اگر می‌خواهی آینده‌ات تغییر کند، بخشی از تغییر باید از رفتار امروزت شروع شود. اگر همان مسیر را ادامه بدهی، نمی‌توانی همیشه انتظار نتیجه‌ای متفاوت داشته باشی. تلخ‌ترین بخش ماجرا شاید این باشد که روزی به گذشته نگاه کنی و بفهمی تغییر کردن سخت بود، اما تغییر نکردن هم رایگان نبود.

اما از خودت بپرس: آیا نمی‌توانم حرکت کنم، یا فقط نمی‌توانم به شکلی که دوست دارم حرکت کنم؟ شاید فعلاً نتوانی کسب‌وکاری راه بیندازی، اما بتوانی مهارتی یاد بگیری. شاید نتوانی شغلت را تغییر بدهی، اما بتوانی در کنار آن مسیر دیگری را آزمایش کنی. شاید نتوانی امروز به مقصد برسی، اما می‌توانی کاری کنی که شش ماه دیگر گزینه‌های بیشتری داشته باشی. قرار نیست ترس کاملاً از بین برود و بعد حرکت کنی. خیلی وقت‌ها ترس فقط وقتی کوچک می‌شود که تجربه‌ای تازه به دست می‌آوری. شجاعت یعنی اجازه ندهی ترس، به‌تنهایی درباره‌ی آینده‌ات تصمیم بگیرد. اگر همان رفتارها را تکرار کنی، همان مهارت‌ها را داشته باشی و همان مسیر را ادامه بدهی، نمی‌توانی همیشه انتظار نتیجه‌ای متفاوت داشته باشی. البته زندگی قابل‌پیش‌بینی نیست و همه‌چیز به اراده‌ی تو بستگی ندارد؛ اما اگر می‌خواهی آینده‌ات تغییر کند، بخشی از این تغییر باید از رفتار امروزت شروع شود. تلخ‌ترین بخش ماجرا شاید این باشد که روزی به گذشته نگاه کنی و بفهمی تغییر کردن سخت بود، اما تغییر نکردن هم رایگان نبود. آن روز ممکن است برای شکست‌هایی که تجربه کرده‌ای، دلیل داشته باشی؛ اما درباره‌ی فرصت‌هایی که هرگز امتحان نکرده‌ای، فقط می‌توانی حدس بزنی. پس بی‌محابا ریسک نکن؛ اما ترست را هم به جای عقل جا نزن. محتاط باش، اما احتیاط را بهانه‌ی سکون نکن. منطقه‌ی امن، وقتی تو را از یادگیری و حرکت بازمی‌دارد، دیگر امن نیست؛ فقط جایی است که به هزینه‌های ماندن عادت کرده‌ای. و شاید روزی بفهمی بزرگ‌ترین خطرت این نبود که شکست بخوری؛ این بود که آن‌قدر از شکست خوردن ترسیدی که هیچ‌وقت به خودت فرصت ندادی بفهمی تا کجا می‌توانستی پیش بروی.

منطقه امن نیست؛ منطقه تخریب است. اسمش را گذاشته‌ایم «منطقه امن»؛ جایی که در آن ریسک نمی‌کنیم، تغییر نمی‌کنیم، از آدم‌های آشنا فاصله نمی‌گیریم، شغل تازه‌ای را امتحان نمی‌کنیم و تصمیم‌هایی نمی‌گیریم که ممکن است زندگی‌مان را به هم بریزند. همه‌چیز آشناست؛ حتی ناراحتی‌هایمان. می‌دانیم فردا تقریباً چه شکلی است و همین پیش‌بینی‌پذیری به ما احساس امنیت می‌دهد. اما یک سؤال وجود دارد: اگر جایی که در آن مانده‌ای، دارد فرصت‌ها، توانایی‌ها و سال‌های زندگی‌ات را از تو می‌گیرد، چرا هنوز اسمش را امنیت گذاشته‌ای؟ ممکن است سال‌ها در شغلی بمانی که از آن متنفری، فقط چون حقوقش را می‌شناسی. در رابطه‌ای بمانی که دیگر چیزی به تو اضافه نمی‌کند، فقط چون از تنهایی می‌ترسی. ایده‌ای داشته باشی که همیشه درباره‌اش حرف می‌زنی، اما هر بار شروعش را به زمانی موکول کنی که سرمایه‌ات بیشتر شود، شرایط بهتر شود یا اعتمادبه‌نفست بالا برود. شاید هر بار هم برای ماندنت دلیل منطقی داشته باشی؛ اما گاهی باید از خودت بپرسی: این دلیل‌ها واقعاً دارند از من محافظت می‌کنند، یا فقط کمک می‌کنند از چیزی که از آن می‌ترسم فرار کنم؟ واقعیت این است که آشنا بودن یک موقعیت، لزوماً به معنی امن بودن آن نیست. گاهی هزینه‌ی ماندن، ناگهانی و قابل‌مشاهده نیست؛ آرام‌آرام پرداخت می‌شود. هر سال کمی کمتر تجربه می‌کنی، کمی کمتر یاد می‌گیری، کمی بیشتر به شرایط موجود عادت می‌کنی و کمی سخت‌تر می‌توانی خودت را در موقعیتی متفاوت تصور کنی. بعد، یک روز به گذشته نگاه می‌کنی و می‌بینی نه یک شکست بزرگ، بلکه صدها تصمیم کوچک برای تغییر نکردن، تو را به این نقطه رسانده‌اند. آن روز شاید هم‌سن‌وسال‌هایت را ببینی که چیزهایی ساخته‌اند که زمانی تو هم آرزویش را داشتی. ممکن است آن‌ها هم شکست خورده باشند، پول از دست داده باشند یا تصمیم‌های اشتباهی گرفته باشند؛ اما در میان تجربه‌هایشان، راه‌هایی پیدا کرده‌اند که تو هنوز فقط درباره‌شان فکر می‌کنی. آن‌ها لزوماً شجاع‌تر یا بااستعدادتر از تو نبودند؛ شاید فقط حاضر شدند بهای تجربه کردن را بپردازند، درحالی‌که تو بهای تجربه نکردن را نادیده گرفتی. البته قرار نیست بی‌محابا ریسک کنی. شجاعت با بی‌احتیاطی فرق دارد. لازم نیست بدون برنامه شغلت را رها کنی، تمام سرمایه‌ات را روی یک ایده بگذاری یا برای اثبات جسارتت زندگی‌ات را به خطر بیندازی. آدم عاقل خطرها را می‌سنجد، پیامدها را بررسی می‌کند و برای شکست احتمالی آماده می‌شود. اما یک تفاوت اساسی وجود دارد: آدم محتاط خطر را مدیریت می‌کند؛ آدم ترسیده، گاهی تمام زندگی‌اش را طوری می‌چیند که مجبور نباشد با خطر روبه‌رو شود. مشکل از جایی شروع می‌شود که دیگر خطر واقعی را بررسی نمی‌کنی؛ فقط بدترین سناریوها را در ذهنت می‌سازی. می‌گویی: «اگر موفق نشوم چه؟ اگر پولم را از دست بدهم چه؟ اگر مسخره‌ام کنند چه؟ اگر انتخاب اشتباهی باشد چه؟» این سؤال‌ها مهم‌اند، اما چرا سؤال دیگری نمی‌پرسی؟ اگر هیچ کاری نکنم چه؟ اگر پنج سال دیگر هم همین‌جا باشم چه؟ اگر فرصت‌هایی که امروز می‌توانم برایشان تلاش کنم، فردا دیگر در دسترسم نباشند چه؟ ما معمولاً برای تصمیم‌هایی که می‌گیریم، هزینه‌ها را حساب می‌کنیم؛ اما برای تصمیم‌هایی که از ترس نمی‌گیریم، حساب‌وکتابی نداریم. انگار ماندن هیچ هزینه‌ای ندارد. درحالی‌که ممکن است هر روزی که می‌گذرد، بخشی از زمان، توانایی و فرصت تو را با خودش ببرد. گاهی حتی از این می‌ترسیم که تلاش کنیم و بفهمیم توانایی تغییر را داشته‌ایم، اما سال‌ها آن را عقب انداخته‌ایم. تا وقتی شروع نکرده‌ای، می‌توانی در ذهنت آدم موفقی باشی که فقط فرصت مناسبی پیدا نکرده است. اما شروع کردن، تو را با واقعیت روبه‌رو می‌کند؛ شاید بفهمی هنوز چیزی بلد نیستی، باید از صفر شروع کنی یا راهت دشوارتر از تصورت است. بااین‌حال، همین مواجهه است که امکان رشد را به وجود می‌آورد. تو با فکر کردن به یک مسیر، در آن مسیر پیشرفت نمی‌کنی؛ با تجربه کردن، اشتباه کردن و اصلاح کردن است که جلو می‌روی. پس اگر از تغییر می‌ترسی، لازم نیست یک‌شبه همه‌چیز را زیرورو کنی. کوچک شروع کن. اگر شغل دیگری می‌خواهی، درباره‌اش تحقیق کن و مهارت لازم را یاد بگیر. اگر ایده‌ای داری، پیش از سرمایه‌گذاری سنگین آن را در مقیاسی کوچک امتحان کن. اگر می‌خواهی مسیر تازه‌ای را بشناسی، با آدم‌هایی صحبت کن که آن مسیر را تجربه کرده‌اند. لازم نیست همین امروز تمام پاسخ‌ها را داشته باشی؛ فقط باید قدمی برداری که چیزی واقعی به دانسته‌هایت اضافه کند. گاهی شرایط واقعاً اجازه‌ی تغییر بزرگی را نمی‌دهد. سرمایه نداری، مسئولیت داری، وضعیت اقتصادی سخت است یا نمی‌توانی شغلت را رها کنی. این محدودیت‌ها واقعی‌اند.

و یک نکته‌ی دیگر: خودت را بابت اینکه در بیست‌وچندسالگی همه‌چیز را نفهمیده‌ای، سرزنش نکن؛ اما اجازه هم نده سردرگمی بیست‌وچندسالگی به عادت سی‌وچندسالگی‌ات تبدیل شود. لازم نیست تا سی‌سالگی همه‌چیز را ساخته باشی، اما بهتر است از یک جایی به بعد، مسئولیت ساختنش را جدی بگیری. شاید تو مجبور شده باشی چیزهایی را در سی‌سالگی یاد بگیری که یک نفر دیگر در هجده‌سالگی یاد گرفته است. شاید مسیر تو طولانی‌تر باشد، شاید منابع کمتری داشته باشی و شاید برای رسیدن به نقطه‌ای مشابه، تلاش بیشتری لازم داشته باشی. این تفاوت‌ها واقعی‌اند و انکارشان کمکی نمی‌کند. اما گذشته، هرچقدر هم که ناعادلانه بوده باشد، به‌تنهایی نمی‌تواند تعیین کند که از اینجا به بعد چه خواهی کرد. قرار نیست خودت را بابت تمام چیزهایی که یاد نگرفته‌ای مجازات کنی؛ قرار است از این به بعد، یادگیری و پیشرفتت را به شانس واگذار نکنی. سی‌سالگی نه موعد قطعی موفقیت است و نه پایان فرصت‌ها. اگر هنوز به درآمد، شغل یا زندگی دلخواهت نرسیده‌ای، لازم نیست خودت را با جدول زمانی دیگران محاکمه کنی. اما از خودت بپرس: آیا دارم برای بهتر شدن شرایطی که در آن زندگی می‌کنم کاری انجام می‌دهم؟ آیا مهارتی یاد می‌گیرم؟ آیا چیزی می‌سازم؟ آیا دارم راه‌های تازه‌ای را امتحان می‌کنم؟ یا فقط منتظرم روزی برسد که همه‌چیز بهتر شود و آن روز بتوانم زندگی‌ام را شروع کنم؟ شاید نتوانی شرایط اقتصادی کشورت را تغییر بدهی، شاید نتوانی گذشته‌ات را اصلاح کنی و شاید فرصت‌هایی که دیگران داشته‌اند، در اختیار تو نبوده باشد. اما هنوز می‌توانی بخشی از آینده‌ات را با یادگیری، تجربه، انتخاب‌های بهتر و حرکت‌های کوچک بسازی. قرار نیست همه‌چیز تقصیر تو باشد؛ اما قرار هم نیست همه‌چیز را به گردن دیگران بیندازی و از سهم خودت در ساختن آینده صرف‌نظر کنی.

اگر سی‌ساله‌ای و هنوز به جایی که می‌خواستی نرسیده‌ای، لزوماً عقب نمانده‌ای. من معتقدم نباید از یک آدم سی‌ساله انتظار داشته باشیم که حتماً شغل مناسبی داشته باشد، به درآمد قابل‌قبولی رسیده باشد، دارایی جمع کرده باشد و دقیقاً بداند با زندگی‌اش چه می‌کند؛ نه به این دلیل که پیشرفت مهم نیست، بلکه به این دلیل که شرایط برای همه یکسان نیست و برای ما در ایران، خیلی چیزها واقعاً عادی و قابل‌پیش‌بینی پیش نرفته است. وقتی در ایران متولد می‌شوی، ممکن است تا سی‌سالگی هنوز درگیر فهمیدن ابتدایی‌ترین مسائل زندگی باشی. از کودکی به مدرسه می‌روی، بعد دانشگاه، شاید سربازی، بعد دنبال کار می‌گردی و تازه در میانه‌ی این مسیر از خودت می‌پرسی: «اصلاً من قرار است چه‌کاره شوم؟» سال‌ها درس خوانده‌ای، اما کسی به تو یاد نداده چطور توانایی‌هایت را به یک شغل تبدیل کنی، چطور بازار را بشناسی، چطور درآمد بسازی، چطور مذاکره کنی، چطور فرصت پیدا کنی یا حتی چطور بفهمی چه مسیری برای تو مناسب‌تر است. انگار قرار بوده زندگی را یاد بگیری، اما بخش مهمی از آموزش‌هایت صرفاً برای عبور از امتحان‌ها طراحی شده‌اند. از طرف دیگر، دائماً در معرض اخبار بد اقتصادی و سیاسی هستی؛ افزایش قیمت‌ها، بی‌ثباتی، نگرانی از آینده، محدودیت فرصت‌ها و تصمیم‌هایی که ممکن است در یک شب، محاسبات چندساله‌ات را به هم بریزند. وقتی ذهنت مدام درگیر نگرانی درباره‌ی فرداست، بخشی از انرژی‌ای که می‌توانست صرف یادگیری، برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری شود، صرف کنار آمدن با اضطراب امروز می‌شود. در چنین شرایطی، پیدا کردن مسیر فقط به اراده‌ی فردی وابسته نیست؛ شرایط محیطی هم واقعاً اهمیت دارند. بعد در شبکه‌های اجتماعی، هم‌سن‌وسال‌هایت را می‌بینی که کسب‌وکار راه انداخته‌اند، خانه خریده‌اند، درآمد خوبی دارند یا ظاهراً زندگی‌شان روی روال است. ناگهان به این نتیجه می‌رسی که لابد ایرادی در تو وجود دارد؛ لابد تنبل بوده‌ای، استعداد کافی نداشته‌ای یا فرصت‌ها را از دست داده‌ای. اما چیزی که نمی‌بینی، تعداد آدم‌هایی است که در همان سن هنوز سردرگم‌اند، هنوز از خانواده کمک می‌گیرند، هنوز شغل باثباتی ندارند یا تازه دارند مسیرشان را پیدا می‌کنند. تو معمولاً ویترین زندگی چند نفر را می‌بینی و آن را با تمام زندگی خودت مقایسه می‌کنی. موفقیت دیگران واقعی است، اما نماینده‌ی تمام هم‌نسلان تو نیست. با این حال، یک نکته وجود دارد که نمی‌خواهم نادیده بگیرم: اینکه شرایط برای تو سخت بوده، به این معنا نیست که باید تمام آینده‌ات را به شرایط واگذار کنی. بله، خانواده ممکن است مهارت‌های لازم را به تو یاد نداده باشد. مدرسه ممکن است برای زندگی واقعی آماده‌ات نکرده باشد. دانشگاه ممکن است مدرکی به تو داده باشد، اما توانایی ساختن یک مسیر شغلی را نه. این‌ها واقعیت‌هایی‌اند که باید درباره‌شان حرف زد؛ اما اگر قرار باشد تا روزی منتظر بمانی که خانواده، مدرسه، دانشگاه یا دولت بیاید و دقیقاً به تو بگوید چطور پیشرفت کنی، ممکن است سال‌های بیشتری را هم در انتظار بگذرانی. مدرسه قرار نیست تمام زندگی را به تو یاد بدهد؛ دانشگاه هم قرار نیست نقشه‌ی کامل آینده‌ات را تحویلت بدهد. آموزش رسمی می‌تواند نقطه‌ی شروع باشد، اما نباید سقف یادگیری تو باشد. اگر دانشگاه نرفتی، اگر رشته‌ات بازار کار مناسبی ندارد، اگر مدرکت به درآمد تبدیل نشده یا اگر در سی‌سالگی هنوز نمی‌دانی چه مهارتی می‌تواند زندگی‌ات را جلو ببرد، این پایان ماجرا نیست. اتفاقاً از همین‌جا باید یادگیری آگاهانه‌ی خودت را شروع کنی. برو و مهارت‌هایی را یاد بگیر که کسی برای یاد دادنش به تو مسئولیت مشخصی نداشته است. یاد بگیر چطور مسئله‌ای را حل کنی که دیگران حاضر باشند برای حل شدنش پول بدهند. یاد بگیر چطور بنویسی، مذاکره کنی، بفروشی، ارتباط بسازی، بازار را بشناسی و از دانسته‌هایت ارزش اقتصادی خلق کنی. اگر به حوزه‌ای علاقه داری، فقط درباره‌اش مطالعه نکن؛ یک پروژه‌ی کوچک در آن انجام بده. اگر می‌خواهی کسب‌وکاری راه بیندازی، فقط منتظر سرمایه نباش؛ اول بررسی کن که آیا کسی حاضر است برای محصول یا خدمتت پول بدهد. اگر نمی‌دانی چه کاری برایت مناسب است، به‌جای اینکه ماه‌ها فقط فکر کنی، چند تجربه‌ی کوچک و کم‌هزینه طراحی کن تا از نتیجه‌شان چیزی بفهمی. لازم نیست از روز اول مسیر زندگی‌ات را کشف کرده باشی. لازم است یاد بگیری چطور مسیرت را کشف کنی. پیشرفت همیشه با یک تصمیم بزرگ شروع نمی‌شود. گاهی با روزی یک ساعت یادگیری، با اولین تجربه‌ی کاری کوچک، با یک گفت‌وگوی حرفه‌ای، با ساختن یک نمونه‌کار یا با شناختن آدم‌هایی شروع می‌شود که چیزی بیشتر از تو می‌دانند. این اقدامات قرار نیست یک‌شبه مشکلات اقتصادی را حل کنند یا همه را به درآمد بالا برسانند؛ اما می‌توانند به‌تدریج توانایی‌ها، انتخاب‌ها و فرصت‌های تو را بیشتر کنند.

کلاغ، روی لبه‌ی پنجره نشسته بود و با آن چشم‌های سیاهش به من نگاه می‌کرد. نه می‌ترسید، نه تعظیم می‌کرد، نه برای نزدیک شدن به من دنبال دلیلی می‌گشت. انگار هنوز کسی به او نگفته بود که باید از چه چیزی بترسد. آدم‌ها اگر جای او بودند، پیش از آنکه مرا بشناسند، درباره‌ام حکم صادر می‌کردند. شاخ‌هایم را می‌دیدند و شیطان می‌ساختند؛ از سکوتَم تهدید درمی‌آوردند و از سایه‌ام نشانه‌ای از بدبختی. اما من شیطان نیستم؛ من دیوم. و چه مضحک است که آدمی، قرن‌ها برای ترساندن خودش هیولا ساخته، بعد هر موجودی را که در قالب قصه‌هایش نگنجد، به یکی از همان هیولاها تبدیل کرده است. شیطان، نامی است که آدم‌ها بر دشمنِ خویش می‌گذارند؛ دیو، شاید همان چیزی باشد که پیش از نام‌گذاری‌شان، در تاریکی جنگل‌ها، میان رؤیاها و پشت مرزهای جهانِ شناخته‌شده زندگی می‌کرده است. من با شیطان سر سازگاری ندارم؛ با آن‌هایی هم که هر ناشناخته‌ای را شر می‌پندارند، کاری ندارم. بگذار هرکس در تاریکی خودش، هیولای خودش را پیدا کند. کلاغ سرش را کج کرد و قارقاری کوتاه کرد. خندیدم. نه به او؛ به مردمی که اگر این صحنه را می‌دیدند، بی‌درنگ می‌گفتند کلاغ افسون شده، یا من او را به بند جادوی سیاه کشیده‌ام. چه اندازه از جهان را با این توضیح‌های کوچک، از دست داده‌اند! هرجا چیزی را نمی‌فهمند، یا آن را به خرافه می‌سپارند یا به انکار؛ گویی میان این دو پرتگاه، راه سومی وجود ندارد: ایستادن، تماشا کردن و پذیرفتن اینکه هنوز همه‌چیز را نمی‌دانیم. من از خرافات آدم‌ها بیزارم، اما نه آن‌قدر که به انکارشان پناه ببرم. جهان برای من به دیوارهای کوتاه عقلِ روزمره ختم نمی‌شود. هنوز برای جادو جا دارم؛ برای چیزهایی که شاید نتوان آن‌ها را با زبان امروز توضیح داد، اما همین ناتوانی، دلیل کافی برای مسخره کردنشان نیست. چه غرور عجیبی است که انسان، چون چیزی را نمی‌فهمد، گاهی به جای اعتراف به نادانی‌اش، اصلِ وجود آن را انکار می‌کند! من کلاغ‌ها را دوست دارم. نه چون فرستادگان تاریکی‌اند، نه چون مردم از آن‌ها می‌ترسند، و نه چون می‌توانم از سیاهی پرهایشان افسانه‌ای بسازم. دوستشان دارم چون کلاغ، پیش از آنکه نشانه‌ی چیزی باشد، خودش است؛ با چشم‌های هوشیارش، با حافظه‌اش، با صدایی که آدم‌ها خوش ندارند بشنوند. مگر هر چیزی باید به نمادی از خیر یا شر تبدیل شود تا بتوانیم درباره‌اش حرف بزنیم؟ کلاغ برای من نه پیام‌آور مرگ است و نه نشانه‌ی شومی؛ اما اگر روزی در پروازش چیزی جادویی ببینم، قرار نیست برای راضی کردن عقلِ دیگران، آن را انکار کنم. من از آن‌ها نیستم که جهان را آن‌قدر کوچک می‌کنند تا در مشتشان جا شود. کلاغ از پنجره پرید و روی شاخه‌ی درخت نشست. پیش از رفتن، یک بار دیگر نگاهم کرد؛ یا شاید حشره‌ای دیده بود که من نمی‌دیدم. تفاوتی نداشت. من نیازی ندارم از هر نگاه، پیامی آسمانی بسازم. جادو همیشه به معنای دخالت نیروهای پنهان نیست؛ گاهی در این است که موجودی، بی‌آنکه بداند دیگران چه قصه‌هایی درباره‌اش ساخته‌اند، آزادانه زندگی می‌کند. گاهی هم در این است که تو بتوانی چیزی را دوست بداری، بی‌آنکه مجبور باشی برایش دلیل بتراشی. بیرون، رهگذری کلاغ را دید و زیر لب چیزی گفت؛ احتمالاً همان حرف‌های همیشگی درباره‌ی بدیُمنی. کلاغ پر کشید و رفت. مرد هم به راهش ادامه داد، آسوده از اینکه جهان هنوز مطابق خرافات کوچک او کار می‌کند. به آسمان نگاه کردم. من دیوم؛ نه آن هیولایی که قصه‌های ترسویان ساخته‌اند و نه آن موجود رام و بی‌آزاری که برای پذیرفته شدن، باید از شاخ‌هایش خجالت بکشد. من در برابر شیطان می‌ایستم، اگر شیطان نامِ میل به تباهی باشد؛ در برابر خرافه می‌ایستم، اگر خرافه چشم آدمی را ببندد؛ و در برابر انکار می‌ایستم، اگر انکار بخواهد جادوی جهان را به اندازه‌ی فهم محدود ما تقلیل دهد. من نه به هر قصه‌ای ایمان می‌آورم و نه هر چیزی را که قصه می‌خوانند، انکار می‌کنم. میان این دو، سرزمینی هست که هنوز نامی برایش پیدا نکرده‌اند؛ سرزمینِ چیزهایی که نه با ترس شناخته می‌شوند و نه با تمسخر. من آنجا را خانه‌ی خودم می‌دانم. کلاغ‌ها را دوست دارم. بگذار مردم هرچه می‌خواهند بگویند. من مدت‌هاست فهمیده‌ام که برای دوست داشتن چیزی، لازم نیست جهان را قانع کنی که آن چیز دوست‌داشتنی است. کافی است جرئت کنی بی‌واسطه نگاهش کنی؛ بی‌آنکه چشم‌هایت را با ترس دیگران قرض گرفته باشی. و اگر روزی کلاغی روی شانه‌ات نشست، پیش از آنکه دنبال نشانه‌ی شومی بگردی، لحظه‌ای به او نگاه کن. شاید او فقط کلاغی باشد که از تو نترسیده؛ و شاید هم جهان، برای یک لحظه، تصمیم گرفته باشد رازی را به تو نشان دهد. لازم نیست به جادو ایمان داشته باشی؛ فقط آن‌قدر مغرور نباش که پیش از دیدنش، امکانش را انکار کنی.

photo content
+1

خونسردی؛ وقتی همه‌چیز به هم می‌ریزد، چه کسی فرمان را در دست دارد؟ خونسردی چیزی بیشتر از دیسیپلین است. دیسیپلین یعنی بتوانی کاری را که باید انجام بدهی، حتی وقتی حوصله‌اش را نداری، انجام بدهی؛ اما خونسردی خودش را آن‌جایی نشان می‌دهد که همه‌چیز برخلاف برنامه پیش می‌رود. وقتی یک خبر بد می‌رسد، یک رابطه به هم می‌ریزد، پولی از دست می‌رود، کسی به تو خیانت می‌کند، یک فرصت از بین می‌رود یا ناگهان شرایطی پیش می‌آید که برایش آماده نبوده‌ای. خونسرد بودن به معنی بی‌احساس بودن نیست. اتفاقاً آدم خونسرد ممکن است همان‌قدر عصبانی، ترسیده، ناراحت یا حتی شکسته باشد؛ تفاوتش این است که احساساتش را پشت فرمان نمی‌نشاند. احساسات را می‌بیند، اما اجازه نمی‌دهد در همان چند ثانیه‌ی اول برای زندگی‌اش تصمیم بگیرند. یک لحظه ترمز می‌کند. نفس می‌کشد. فاصله می‌گیرد و بعد می‌پرسد: «حالا بهترین کاری که می‌توانم انجام بدهم چیست؟» خیلی از خرابکاری‌های زندگی در خودِ بحران اتفاق نمی‌افتند؛ چند دقیقه بعد از بحران اتفاق می‌افتند. یک پیام عصبی که نباید فرستاده می‌شد، یک استعفای شتاب‌زده، یک معامله از روی ترس، یک حرفی که دیگر نمی‌شود پس گرفت، یک تصمیم برای انتقام، یا حتی رها کردن چیزی که فقط به خاطر یک شکست موقت، بی‌ارزش به نظر رسیده است. آدم خونسرد قرار نیست احساساتش را سرکوب کند؛ قرار است ترتیب ورودشان به تصمیم‌گیری را تغییر دهد. اول اتفاق را می‌بیند، بعد احساسش را می‌پذیرد، بعد مکث می‌کند و در نهایت تصمیم می‌گیرد. نه اینکه اول واکنش نشان بدهد و بعد دنبال دلیل منطقی برای واکنشش بگردد. این مکث شاید فقط چند ثانیه باشد، اما گاهی همین چند ثانیه فاصله‌ی بین یک تصمیم خوب و یک تصمیمی است که باید سال‌ها تاوانش را بدهی. برای همین است که خونسردی در زندگی یک مزیت عجیب می‌سازد. وقتی دیگران در بحران سرعتشان را از دست می‌دهند، تو هنوز می‌توانی فکر کنی. وقتی بقیه از ترس، خشم یا هیجان تصمیم می‌گیرند، تو چند قدم عقب‌تر می‌ایستی و زمین بازی را نگاه می‌کنی. این به معنی همیشه درست تصمیم گرفتن نیست؛ هیچ‌کس چنین تضمینی ندارد. اما احتمال اینکه یک تصمیم بد را فقط به خاطر یک احساس لحظه‌ای به زندگی خودت تحمیل کنی، کمتر می‌شود. زندگی همیشه به نفع باهوش‌ترین آدم‌ها تمام نمی‌شود؛ گاهی به نفع کسی تمام می‌شود که در بدترین لحظه، کنترل خودش را از دست نمی‌دهد. خونسردی یعنی وقتی همه‌چیز به هم ریخت، تو هم با آن فرو نریزی. گاهی پیروزی همین است؛ نه اینکه از بحران نترسی، نه اینکه درد نکشی، نه اینکه عصبانی نشوی… فقط نگذاری چیزی که قرار است چند دقیقه درونت زندگی کند، برای چند سال آینده‌ات تصمیم بگیرد.