DECLAN

It’s my birthday ✨

یک هفته قبل از گلدن تایم بارش شهابی ارتفاعات گیلان

در درونم همیشه كسى بيدار بود كه اگر تمام جهان پشتش را خالى كنند، بازهم فرو نمى‌ريزد. او ياد گرفته است ريشه باشد، نه پيچكى محتاجِ ديوار

و اما نقشه های خدا همیشه زیباتر بود…

•| می‌گن تو بعضی قبایل، آدمخوارا اصلا خودشون رو آدمخوار نمی‌دونند. چون کسانی رو که می‌خورند اصلا آدم نمی‌دونند. هرگز شخصی از بین خودشون رو نمی‌تونند بخورن، اما در نگاهشون فردی که خارج از قبیله است، اصلا هیچی نیست، پس خوردنش، مثل خوردن سیب و پرتقاله. همون بحث "ما-بودن" و "آن‌ها-بودن". هر کی از "ما" است خوردنش ممنوع و بده، و هر کی از "آن‌ها" است، قابل خوردنه. جنایتکار هم هرگز خودش رو جنایتکار نمی‌دونه و عملی رو که مرتکب شده، جنایت نمی‌بینه. هیچ آدمی نمی‌تونه تحمل کنه خودش رو، اگر فهمیده باشه که آدمی کثیفه، دستش دستی کثیفه و دهنش دهنی کثیفه و تنش کثیفه. اگر خودش رو جانی ببینه گرفتار مکافات راسکولنیکفی می‌شه. راسکولنیکف هم انکار می‌کرد که جانیه. می‌گفت "من یک پیرزن نزول‌خور پست و ظالم رو کشتم نه یه آدم عادی". اما واقعا یه آدم عادی رو کشته بود که شایسته نبود کشته بشه. انقدر وجدان بهش فشار میاره که از صدتا اعدام عذاب بدتری نصیبش می‌شه. تا اینکه شیطان با "توجیهاتش" فعال می‌شه تا روان جانی رو از مهلکه نجات بده! وجدان که به‌قول فروید دستگاه انتقادکننده‌ی درونی است، می‌تونه جنایتکار رو بخاطر اینکه دستش آلوده شده، از درون متلاشی کند. کاری که با مکبث هم کرد و هی رفته‌رفته مریضش کرد. بنابراین برای نجات روان، توجیه به داد می‌رسه و وجدان رو بیهوش می‌کنه، یا مست می‌کنه و اختلال ایجاد می‌کنه، یا رادارها و ارزیابی‌های وجدان رو به‌هم می‌ریزه تا انسان جانی بتونه کثافات خودش رو تحمل کنه. شبیه اینه که حس بویایی رو از کار بندازه، تا متوجه تعفن وجودش نشه. بهرحال چه متوجه بشه چه نشه، اون تعفن اونجا، در درونش، وجود داره. روزی، به‌محض اینکه جنایتکار قبول کنه که جنایت کرده، وجدان تسلیم واقعیت که بشه، سنگرها که بریزه، انسان جانی از درون شروع می‌کنه به از بین رفتن... معین دهاز