شورای ملی تصمیم

به نام ایران و برای آزادی، پنج سال است که در زندان وکیل‌آباد مشهد، بدون حتی یک روز مرخصی، دیوارهای سنگی را شاهد پایداری خویش کرده‌ام. اما این اولین بار نیست؛ سال‌هاست که زندگی من با بازداشت‌های پی‌درپی، سلول‌های انفرادی، فشارهای امنیتی و احکام سنگین حبس گره خورده است. از بازداشت‌های سال‌های گذشته و دوران محکومیت‌های قبلی گرفته تا بازداشت پس از بیانیه ۱۴ و نهایتاً صدور بیش از ۲۱ سال حبس، مبارزه برای من نه یک اتفاق، بلکه مسیر تمام زندگی‌ام بوده است. پنج سال محرومیتِ مداوم از آغوش خانواده، تنفس در هوای آزاد و حتی ابتدایی‌ترین حقوق یک زندانی، بهایی است که برای یک آرمان بزرگ می‌پردازم. اخیراً مطلع شده‌ام که نهادهای امنیتی و وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی، بار دیگر و این‌بار رسماً لقب «معاند» را بر من نهاده‌اند. بر کسی که سال‌های طولانی از عمر و جوانی‌اش در سلول‌ها و پشت میله‌ها گذشته، اما اندیشه‌اش هرگز محبوس نشده است. می‌خواهم از همین کنج زندان روشن و بی‌پرده بگویم: «لقب معاند را به کسی داده‌اند که سال‌هاست در کنج زندان به‌سر می‌برد و بارها و بارها به خاطر مواضعش طعم حبس را چشیده، اما تنها دغدغه‌اش آزادی ایران و حفظ یکپارچگی این مرز و بوم است؛ آن هم به دور از هرگونه تعصب، عقیده سیاسی یا باور دینی. اگر داشتن چنین طرز تفکری و عشق ورزیدن به خاک و مردم ایران جرم است و خشم آقایان را برمی‌انگیزد، من با افتخار و سربلندی این نام و لقب را می‌پذیرم.» مخالفت من، مخالفت با تمام زنجیرهایی است که بر دست و پای این ملت بسته شده است. اگر «عناد» در قاموس شما به معنای ایستادگیِ بی‌وقفه‌ بر سر حق آزادی‌خواهی و تمامیت ارضی ایران است، پس بدانید که این عنوان برای من نه یک برچسب یا اتهام، بلکه نشان افتخاری بر سینه است. سال‌ها زندان توانست جسم مرا محصور کند، اما اندیشه را نمی‌توان زندانی کرد. تا روزی که نفس می‌کشم، تمام وجودم برای ایران یکپارچه، آزاد و آباد خواهد تپید. عباس واحدیان شاهرودی بند ۶/۱ زندان وکیل‌آباد مشهد پنجشنبه ۱ مرداد ۱۴۰۵ .