آنائل

ازم درمورد عشق می‌پرسید؛ بار اول به خودم شک می‌کنم، می‌پرسم، فکر کردنیه؟ خمیرمایه‌ای که عشق داره، راهش از فکر و تصمیم نمی‌گذره. اتفاق میفته. حس می‌شه. چیزی که بخواد درموردش فکر‌ بشه؛ عشق نیست. شادیه. رنجه. درده. انتظاره! همین این‌ها حس‌ند که فکر درگیرش نیست.

کنسرت فرانک سیناترا تو استادیوم آزادی «سال ۱۳۵۴» @Mutlhff

گریستن اگر حتی دوای درد نباشد، به گمانم باز هم باید گریست، آن‌ هم وقتی که نومیدی ملموس است، و می‌ماند.

من غریبانه به این خوشبختی می‌نگرم من به نومیدی خود معتادم

آی عشق، آی عشق، چهره آبیت پیدا نیست

‌از کیلومترها پیاده از هم گسستن تا کپه مرگ را روی تخت انداختن، از زور زدن برای فراموشی؛ تا کیلومترها پیاده در خیال مُردن.

این که باشی ولی نباشی؛ با این‌ که نباشی ولی باشی، زمین تا آسمون فرقشونه!

این که باشی ولی نباشی؛ با این‌ که نباشی ولی باشی، زمین تا آسمون فرقشونه! ‌

برای تا ابد ماندن باید رفت؛ گاهی به قلب کسی... گاهی از قلب کسی...

لحظه ای دستانت را به من بده که جانم آنجا خفته است - لویی آراگون

چه دیروز هایی که قرار بود فردامون باشن

‌‌‌بفهمی نفهمی میفهمید که نمیفهمد و نمیفهمید که باید بفهمد، بین این دو گیر افتاده بود و ذهنش قد نمیداد که نفهم است و نمیتواند بفهمد.

در خودم آتش به پا کردم ولی نگریستم...

غصه ام میگیرد که او هرگز نخواهد فهمید به اندازه ی تمامی عشق هایی که پیش از تولد ما شعله ور شده بود، به حجم تمامی بوسه هایی که بعد از مرگ ما رخ خواهند داد، به وسعت تمام قطراتی که از آسمان بارید و یا حتی شاید بیشتر از اینها، در خیال من بوده است.

و قلبم را میانِ آغوشت به امانت سپردم